Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάο Τσετούνγκ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάο Τσετούνγκ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
Μάο Τσετούνγκ - Τέσσερα φιλοσοφικά δοκίμια
12:43 π.μ.
- Για την πράξη
- Για την αντίθεση
- Για την σωστή λύση των αντιθέσεων στους κόλπους του λαού
- Από που προέρχονται οι σωστές ιδέες
Ετικέτες
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Μάο Τσετούνγκ: Η Χρεοκοπία της ιδεαλιστικής αντίληψης της ιστορίας
Η χρεοκοπία της ιδεαλιστικής αντίληψης της ιστορίας
16 Νοέμβρη 1949
Ο Άτσεσον αξίζει την ευγνωμοσύνη των κινέζων όχι μονάχα γιατί ανήγγειλε απροκάλυπτα την πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών να στρατολογήσουν στην Κίνα «ατομικιστές δημοκράτες» για να οργανώσουν μια αμερικάνικη πέμπτη φάλαγγα και να ανατρέψουν τη λαϊκή κυβέρνηση που διευθύνεται από το Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα, και αυτό τάραξε τόσο τους Κινέζους, και ιδιαίτερα τους Κινέζους που έχουν τάσεις φιλελευθερισμού, ώστε αναλαμβάνουν ο ένας απέναντι στον άλλο την υποχρέωση να μην αφήσουν τους Αμερικανούς να τους εξαπατήσουν και να φυλάγονται παντού από τις ύπουλες ενέργειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Ο Άτσεσον αξίζει ακόμα την ευγνωμοσύνη των Κινέζων, επειδή είπε ένα σωρό παραλογισμούς για την σύγχρονη ιστορία της Κίνας. Γιατί, επειδή η αντίληψή τους της ιστορίας είναι ακριβώς σαν μιας μερίδας Κινέζων διανοούμενων, δηλαδή η ιδεαλιστική αστική αντίληψη της ιστορίας, με το να αντικρούσει κανείς τον Άτσεσον είναι σα να δίνει σε πολλούς Κινέζους την ευκαιρία να πλατύνουν τον ορίζοντά τους, ευκαιρία ιδιαίτερα ωφέλιμη για κείνους που έχουν την ίδια αντίληψη με τον Άτσεσον.
Ποια είναι, λοιπόν, τα παράλογα λόγια του Άτσεσον για την σύγχρονη ιστορία της Κίνας; Πρώτα-πρώτα, προσπαθεί να εξηγήσει, με βάση τις οικονομικές και ιδεολογικές συνθήκες της Κίνας, γιατί έγινε η Κινέζικη Επανάσταση. Στο θέμα αυτό, διηγείται πολλά πράγματα που είναι παραμύθια.
Ο Άτσεσον λέει παραδείγματος χάρη:
«Ο πληθυσμός της Κίνας διπλασιάστηκε τον 18ο και 19ο αιώνα, και έτσι ασκεί στη γη μια πίεση που αυτή δεν μπορεί να αντέξει. Το πρώτο πρόβλημα που αναγκάστηκε κάθε κυβέρνηση της Κίνας να αντιμετωπίσει, ήταν το πως να θρέψει αυτό τον πληθυσμό. Ως τα τώρα, καμιά κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να το λύσει. Το Κουόμινταγκ επιχείρησε να το λύσει εισάγοντας στους κώδικές του πολλούς νόμους για την αγροτική μεταρρύθμιση. Μερικοί από τους νόμους αυτούς απότυχαν, και τους άλλους τους αγνόησαν. Ως ένα καθόλου αμελητέο βαθμό, η δύσκολη κατάσταση όπου βρίσκεται σήμερα η εθνική κυβέρνηση οφείλεται στην ανικανότητά της να δώσει στην Κίνα αρκετό φαγητό. Η προπαγάνδα των Κινέζων κομμουνιστών συνίσταται σε μεγάλο βαθμό στην υπόσχεση ότι θα λύσει το αγροτικό πρόβλημα».
Σε όσους κινέζους δεν βλέπουν καθαρά, αυτό φαίνεται εύλογο. Πολλά στόματα, όχι αρκετή τροφή, ίσον επανάσταση. Το Κουόμινταγκ δεν μπόρεσε να λύσει αυτό το πρόβλημα και είναι ελάχιστα πιθανό πως θα μπορέσει να το λύσει περισσότερο το κομμουνιστικό κόμμα. «Ως τα τώρα, καμιά κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να το λύσει».
Αλλά προέρχονται τάχα οι επαναστάσεις από τον υπερπληθυσμό; Είχαν οι τόσες και τόσες επαναστάσεις, των τόσων χιλιάδων χρόνων ιστορίας της Κίνας, για αιτία τους τον υπερπληθυσμό; Το ίδιο και η αμερικάνικη επανάσταση εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας, πριν από 174 χρόνια.
Οι ιστορικές γνώσεις του Άτσεσον είναι μηδαμινές: δεν έχει διαβάσει ούτε την αμερικάνικη διακήρυξη της ανεξαρτησίας. Ο Ουάσιγκτον, ο Τζέφερσον και άλλοι, έκαναν την επανάσταση εναντίον της Μεγάλης Βρετανίας επειδή οι Βρετανοί καταπίεζαν και εκμεταλλεύονταν τους αμερικανούς, και όχι εξαιτίας του υπερπληθυσμού της Αμερικής. Κάθε φορά που ο κινέζικος λαός ανάτρεπε μια φεουδαλική δυναστεία, το έκανε γιατί αυτή η δυναστεία καταπίεζε και εκμεταλλεύονταν το λαό και όχι γιατί υπήρχε υπερπληθυσμός στη χώρα. Αν οι Ρώσοι έκαναν την επανάσταση του Φλεβάρη και την επανάσταση του Οχτώβρη, δεν την έκαναν γιατί υπήρχε υπερπληθυσμός στη χώρα τους, αλλά γιατί τους καταπίεζαν και τους εκμεταλλεύονταν ο τσάρος και η ρώσικη αστική τάξη, αφού και σήμερα ακόμα, η Ρωσία έχει πολύ περισσότερα εδάφη απ’ όσα χρειάζεται ο πληθυσμός της. Στη Μογγολία όπου η γης είναι τόσο απέραντη και τόσο αραιοκατοικημένη, η επανάσταση θα ήταν κάτι το αδιανόητο σύμφωνα με το συλλογισμό του Άτσεσον, και όμως η επανάσταση έγινε τώρα και πολύ καιρό.
Αν πιστέψουμε τον Άτσεσον, για την Κίνα δεν υπάρχει καμιά διέξοδος. Ένας πληθυσμός 475 εκατομμυρίων ασκεί «στη γη μια πίεση που αυτή δεν μπορεί να αντέξει» και, είτε γίνει επανάσταση είτε όχι, η κατάσταση είναι απελπιστική. Εδώ πάνω, ο Άτσεσον βασίζει μια μεγάλη ελπίδα: η ελπίδα αυτή, που δεν την έχει εκφράσει, αλλά που την έχουν αποκαλύψει πολλές φορές αμερικάνοι δημοσιογράφοι, είναι ότι το κινέζικο κομμουνιστικό κόμμα δεν θα μπορέσει να λύσει τα οικονομικά προβλήματα, ότι η Κίνα θα μείνει σε διαρκές χάος και ότι η μόνη διέξοδος γι’ αυτή θα ήταν να γίνει αποικία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Γιατί δεν πέτυχε η επανάσταση του 1911.και γιατί δεν έλυσε το πρόβλημα της διατροφής του πληθυσμού; Γιατί ο Τσανγκ Κάι-σεκ πρόδωσε την επανάσταση, συνθηκολόγησε με τον ιμπεριαλισμό, έγινε αρχηγός της αντεπανάστασης που καταπίεζε και εκμεταλλεύονταν τους Κινέζους.
Είναι τάχα αλήθεια πως αυτό το πρόβλημα «καμιά κυβέρνηση ως τώρα δεν κατόρθωσε να το λύσει»; Το ερώτημα «πώς να θραφεί ο πληθυσμός» που διατυπώνει ο Άτσεσον, τίθεται άραγε για τις περιοχές που είχαν απελευθερωθεί παλαιότερα, δηλαδή στη Βορειοδυτική, την Βόρεια, την Βορειοανατολική και την Ανατολική Κίνα, όπου το αγροτικό πρόβλημα έχει ήδη λυθεί; Οι αμερικανοί κατάσκοποι, ή δήθεν παρατηρητές δεν είναι σπάνιοι στην Κίνα. Και ούτε καν ανακάλυψαν αυτό το γεγονός! Αν σε πόλεις σαν τη Σαγγάη έχει τεθεί το πρόβλημα της ανεργίας, ή με άλλα λόγια, το πρόβλημα της διατροφής του πληθυσμού, αυτό οφείλεται αποκλειστικά στη σκληρή, την απάνθρωπη καταπίεση και εκμετάλλευση του λαού από τον ιμπεριαλισμό, τη φεουδαρχία, τον γραφειοκρατικό καπιταλισμό και την αντιδραστική κυβέρνηση του Κουόμινταγκ. Με τη λαϊκή κυβέρνηση, μερικά χρόνια θα φτάσουν για να λυθεί αυτό το πρόβλημα της ανεργίας ή της διατροφής του πληθυσμού, το ίδιο ολοκληρωτικά όπως έχει λυθεί στο Βορρά, στα Βορειοανατολικά και σε άλλα μέρη της χώρας.
Είναι μεγάλο ευτύχημα που η Κίνα έχει πολύ πληθυσμό, ακόμα και αν ο πληθυσμός της πολλαπλασιαστεί πολλές φορές, η Κίνα είναι απόλυτα ικανή να βρει μια λύση, και η λύση αυτή είναι η παραγωγή. Το παράλογο επιχείρημα αστών δυτικών οικονομολόγων, όπως ο Μάλθους, που βεβαιώνουν πως η τροφή δεν μπορεί να αυξηθεί με τον ίδιο ρυθμό που αυξάνεται ο πληθυσμός, όχι μόνο τον έχουν αντικρούσει από καιρό θεωρητικά οι μαρξιστές, αλλά και το έχουν τελείως διαψεύσει τα γεγονότα που ακολούθησαν την επανάσταση στη Σοβιετική Ένωση και στις απελευθερωμένες περιοχές της Κίνας. Με βάση αυτή την αλήθεια πως η επανάσταση και η παραγωγή μπορούν να λύσουν το πρόβλημα της διατροφής του πληθυσμού, η Κεντρική Επιτροπή του Κινέζικου Κομμουνιστικού Κόμματος έδωσε στις κομματικές οργανώσεις και στις μονάδες του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού σε όλες τις περιοχές της χώρας, εντολή να μην απολύουν το παλιό προσωπικό του Κουόμινταγκ, αλλά να διατηρήσουν στις θέσεις τους όλους όσους έχουν κάποια ικανότητα και δεν είναι εμπαθείς αντιδραστικοί ή μεγάλοι κακοποιοί. Σε πολύ δύσκολες περιπτώσεις, ας μοιράζονται την τροφή και την στέγη τους. Όσοι έχουν απολυθεί και δεν έχουν τα μέσα για να ζήσουν, θα επαναπροσληφθούν και θα τους εξασφαλιστεί η τροφή. Σύμφωνα με την ίδια αρχή, θα ασχοληθούμε με όλους τους στρατιωτικούς του Κουόμινταγκ που επαναστάτησαν και πέρασαν στις γραμμές μας, ή και τους πιάσαμε αιχμάλωτους. Σε όλους τους αντιδραστικούς, εκτός από τους μεγάλους ενόχους, θα δώσουμε τη δυνατότητα να κερδίζουν τη ζωή τους, φτάνει να επιδείξουν μετάνοια.
Από όλα τα αγαθά του κόσμου, ο άνθρωπος είναι το πιο πολύτιμο. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι, θα μπορούν να γίνονται θαύματα κάτω από την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Είμαστε από κείνους που αντικρούουν την αντεπαναστατική θεωρία του Άτσεσον. Έχουμε την πεποίθηση πως η επανάσταση πρέπει να αλλάζει τα πάντα και πως δεν θα περάσει πολύς καιρός και θα γεννηθεί μια καινούργια Κίνα, με πολύ πληθυσμό και πολύ πλούσια σε προϊόντα, όπου οι άνθρωποι θα ζουν μέσα στην αφθονία και θα ανθίζει ο πολιτισμός. Όλα τα απαισιόδοξα λόγια είναι απόλυτα αβάσιμα.
Σαν δεύτερο λόγο της κινέζικης επανάστασης ο Άτσεσον προβάλει την «επίδραση της Δύσης». Λέει:
«Επί τρεις χιλιάδες χρόνια και πάνω, οι Κινέζοι ανέπτυξαν, προφυλαγμένοι από τις εξωτερικές επιδράσεις, μια μεγάλη πρωτότυπη μόρφωση και έναν πρωτότυπο πολιτισμό. Ακόμα κι όταν βρίσκονταν υπό στρατιωτική κατοχή, οι Κινέζοι κατάφερναν πάντα, τελικά, να υποτάσσουν και να απορροφούν τον εισβολέα. Έτσι, ήταν φυσικό να θεωρούν τον εαυτό τους κέντρο του κόσμου και να πιστεύουν πως είναι η πιο υψηλή έκφραση της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Ύστερα, κατά τον 19ο αιώνα, το αδιαπέραστο ως τότε τείχος του κινέζικου απομονωτισμού έσπασε από την Δύση. Οι νεοφερμένοι έφερναν μαζί τους το δυναμισμό και την ασύγκριτη ανάπτυξη της δυτικής τεχνικής καθώς και μιαν υψηλή πνευματική μόρφωση, τέτοια που ποτέ δεν είχαν μαζί τους οι προηγούμενοι ξένοι εισβολείς στην Κίνα. Και γι’ αυτές τους τις ιδιότητες, και εξαιτίας της παρακμής της μαντζουριανής αυτοκρατορίας, οι Δυτικοί, αντί να απορροφηθούν από τους Κινέζους, έμπασαν στη χώρα καινούργιες ιδέες, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο, προκαλώντας ζυμώσεις και ανησυχίες».
Σε όσους Κινέζους δεν βλέπουν καθαρά, αυτά που λέει ο Άτσεσον φαίνονται εύλογα. Η εισαγωγή, στην Κίνα, νέων ιδεών φερμένων από την Δύση είναι η αρχική αιτία της επανάστασης.
Ενάντια σε ποιον κατευθυνόταν η επανάσταση; Επειδή «η μαντζουριανή αυτοκρατορία βρισκόταν σε παρακμή» και επειδή η επίθεση εξαπολύθηκε εναντίον αυτού του αδύνατου σημείου, η επανάσταση έγινε εναντίον της δυναστείας των Τσινγκ. Αυτά που λέει ο Άτσεσον σ’ αυτό το θέμα δεν είναι σωστά. Η επανάσταση του 1911 έγινε εναντίον του ιμπεριαλισμού. Οι Κινέζοι κατεύθυναν τα πυρά της επανάστασής τους εναντίον των Τσινγκ γιατί αυτοί ήταν οι λακέδες του ιμπεριαλισμού. Η αντίσταση εναντίον της βρετανικής επίθεσης στον πόλεμο του Οπίου, ο πόλεμος εναντίον της επίθεσης των συμμαχικών αγγλογαλλικών δυνάμεων, ο πόλεμος των Ταϊπίνγκ εναντίον των Τσινγκ, λακέδων του ιμπεριαλισμού, ο πόλεμος εναντίον της γαλλικής επίθεσης, ο πόλεμος εναντίον της ιαπωνικής επίθεσης και ο πόλεμος εναντίον των συνασπισμένων στρατών των οκτώ δυνάμεων – όλοι κατέληξαν σε αποτυχία. Τότε ξέσπασε η επανάσταση του 1911 εναντίον των Τσινγκ, λακέδων του ιμπεριαλισμού. Αυτή είναι η ιστορία της νεώτερης Κίνας ως τα 1911. Τί ήταν η «επίδραση της Δύσης», όπως την ονομάζει ο Άτσεσον; Είναι –όπως είπαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς στο Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (1848)- η προσπάθεια της δυτικής αστικής τάξης να διαπλάσει τον κόσμο κατ’ εικόνα και ομοίωσή της, με τρομοκρατικές μεθόδους. Για να ασκήσει αυτή την επίδραση ή για να πετύχει αυτή τη μεταμόρφωση, η δυτική αστική τάξη είχε ανάγκη από μεσάζοντες και από υπηρέτες εξοικειωμένους στις δυτικές συνήθειες και γι αυτό έπρεπε ν’ αφήσει χώρες σαν την Κίνα να ανοίξουν σχολεία και να στέλνουν φοιτητές στο εξωτερικό, έτσι «εισήχθησαν νέες ιδέες» στην Κίνα. Ταυτόχρονα, σε χώρες σαν την Κίνα δημιουργήθηκαν μια εθνική αστική τάξη και ένα προλεταριάτο ενώ η καταστροφή των χωρικών γέννησε ένα πολυάριθμο ημιπρολεταριάτο. Έτσι η δυτική αστική τάξη δημιούργησε δυό κατηγορίες στον πληθυσμό των χωρών της Ανατολής: μια μικρή μειοψηφία λακέδων στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού και μια πλειοψηφία που ήταν αντίθετη στον ιμπεριαλισμό και την αποτελούσαν η εργατική τάξη, οι χωρικοί, η μικροαστική τάξη των πόλεων, η εθνική αστική τάξη και οι διανοούμενοι που προέρχονταν από αυτές τις τάξεις. Τα στοιχεία αυτής της πλειοψηφίας είναι ισάριθμοι νεκροθάφτες του ιμπεριαλισμού, δημιουργημένοι από τον ίδιο τον ιμπεριαλισμό και η επανάσταση απ’ αυτούς ξεκίνησε. Δεν είναι λοιπόν η εισαγωγή δυτικών ιδεών που προκάλεσε τις «ζυμώσεις και τις ανησυχίες», αλλά, απλούστατα, η ιμπεριαλιστική επίθεση προκάλεσε την αντίσταση.
Για πολύ καιρό στη διάρκεια αυτού του αντιστασιακού κινήματος, δηλαδή για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια, από τον πόλεμο του Όπιου στα 1840 ως την παραμονή του κινήματος της 4ης Μάη στα 1919, οι Κινέζοι δεν είχαν ιδεολογικά όπλα για να αμυνθούν εναντίον του ιμπεριαλισμού. Τα αναλλοίωτα παλιά ιδεολογικά όπλα για να αμυνθούν εναντίον του ιμπεριαλισμού. Τα αναλλοίωτα παλιά ιδεολογικά όπλα της φεουδαρχίας είχαν νικηθεί, δεν άντεχαν πια στο χτύπημα και είχε διαπιστωθεί η χρεοκοπία τους. Μη έχοντας τίποτα καλύτερο οι Κινέζοι αναγκάστηκαν να εφοδιαστούν με ιδεολογικά όπλα και πολιτικές φόρμουλες όπως την θεωρία της εξέλιξης, την θεωρία των φυσικών δικαιωμάτων και της αστικής δημοκρατίας, και τις δανείστηκαν όλες από το οπλοστάσιο της επαναστατικής περιόδου της αστικής τάξης στη Δύση, οπλοστάσιο απ’ όπου βγήκε και ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός. Οργανώσαν λοιπόν πολιτικά κόμματα και έκαναν επαναστάσεις, νομίζοντας πως έτσι θα μπορούσαν να αντισταθούν στις ξένες δυνάμεις και να οικοδομήσουν μια δημοκρατία. Αλλά, όλα αυτά τα ιδεολογικά όπλα αποδείχτηκαν πολύ ανίσχυρα, δεν μπορούσαν και αυτά να αντέξουν στο χτύπημα, αποσύρθηκαν από τις μάχες και διαπιστώθηκε η χρεοκοπία τους.
Η ρώσικη επανάσταση ξυπνάει στους Κινέζους, που μαθαίνουν κάτι καινούργιο: τον μαρξισμό-λενινισμό. Στην Κίνα γεννιέται το Κομμουνιστικό Κόμμα, και το γεγονός αφήνει εποχή. Ο ίδιος ο Σουν Γιατ-σεν υποστηρίζει την ιδέα του «να μπούμε στο σχολείο της Ρωσίας» και κηρύσσει την «συμμαχία με την Ρωσία και το Κομμουνιστικό Κόμμα». Με λίγα λόγια, από εκείνη τη στιγμή, η Κίνα αλλάζει προσανατολισμό.
Εκπρόσωπος μιας ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης ο Άτσεσον επιμένει φυσικά, να μη βγάζει λέξη για τον ιμπεριαλισμό. Μιλάει μ’ αυτά τα λόγια για την ιμπεριαλιστική επίθεση: «Αυτοί οι νεοφερμένοι έφεραν μαζί τους δυναμισμό ...». «Δυναμισμός», τι ωραία λέξη! Κι αφού απόκτησαν αυτό το «δυναμισμό» οι Κινέζοι δεν πήγαν να τον δώσουν στη Μεγάλη Βρετανία ή στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αρκέστηκαν να προκαλέσουν «ζυμώσεις και ανησυχίες» στο εσωτερικό της Κίνας, δηλαδή έκαναν επαναστάσεις εναντίον του ιμπεριαλισμού και των λακέδων του. Δυστυχώς, δεν είχαν καμιά επιτυχία. Διαρκώς τους νικούσαν οι ιμπεριαλιστές, οι εφευρέτες αυτού του «δυναμισμού». Γι’ αυτό, οι Κινέζοι στράφηκαν αλλού για να μάθουν κάτι και, περίεργο πράγμα, διαπίστωσαν αμέσως την αποτελεσματικότητά του.
Το Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα «οργανώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920, υπό την ιδεολογική παρόρμηση της ρώσικης επανάστασης». Εδώ, ο Άτσεσον έχει δίκιο. Γιατί, πραγματικά, η ιδεολογία αυτή δεν ήταν άλλη από το μαρξισμό-λενινισμό. Η ιδεολογία αυτή είναι ασύγκριτα ανώτερη από της δυτικής αστικής τάξης, που ο Άτσεσον την χαρακτηρίζει «πνευματικό πολιτισμό ανώτερης τάξης, που όμοιά της δεν είχαν συνοδεύσει καμιά από τις προηγούμενες ξένες εισβολές στην Κίνα». Η αποτελεσματικότητα αυτής της ιδεολογίας είναι τόσο φανερή, ώστε ο δυτικός αστικός πνευματικός πολιτισμός, που θεωρείται από τον Άτσεσον και τους όμοιούς του σαν ένας «πνευματικός πολιτισμός ανώτερης τάξης» σε σύγκριση με τον παλιό φεουδαρχικό πολιτισμό της Κίνας, νικήθηκε μόλις συνάντησε τον καινούργιο μαρξιστικό-λενινιστικό πολιτισμό που απόκτησε ο κινέζικος λαός, δηλαδή την επιστημονική αντίληψη του κόσμου και τη θεωρία της κοινωνικής επανάστασης. Στην πρώτη του μάχη, ο νέος αυτός επιστημονικός και επαναστατικός πολιτισμός που απόκτησε ο κινέζικος λαός, νίκησε τους πολεμοκάπηλους του Πεϊγιάνγκ λακέδες του ιμπεριαλισμού. Στη δεύτερη, έκανε να αποτύχουν οι απόπειρες ενός άλλου λακέ του ιμπεριαλισμού, του Τσανγκ Κάι-σεκ, να αναχαιτίσει τη Μακρά Πορεία των 25.000 Λι του κινέζικου Κόκκινου Στρατού. Στην τρίτη, νίκησε τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό και τον υπηρέτη του, τον Βανγκ Τσινγκ-βάι, και τέλος, στην τέταρτη, έβαλε οριστικά τέρμα στην κυριαρχία, στην Κίνα και των Ηνωμένων Πολιτειών και όλων των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, καθώς και των λακέδων τους, τον Τσανγκ Κάι-σεκ και των άλλων αντιδραστικών.
Αν ο μαρξισμός-λενινισμός, μόλις μπήκε στην Κίνα, μπόρεσε να παίξει τόσο μεγάλο ρόλο, είναι γιατί το απαιτούσαν οι κοινωνικές συνθήκες της Κίνας, γιατί συνδέθηκε με την επαναστατική πράξη του κινέζικου λαού και γιατί ο κινέζικος λαός τον αφομοίωσε. Μια ιδεολογία, ακόμα και η καλύτερη, ακόμα και ο ίδιος ο μαρξισμός-λενινισμός, δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα όταν δεν συνδέεται με αντικειμενικές πραγματικότητες, όταν δεν ανταποκρίνεται σε αντικειμενικά υπαρκτές ανάγκες και όταν δεν τον έχουν αφομοιώσει οι λαϊκές μάζες. Εμείς είμαστε οπαδοί του ιστορικού υλισμού και αντίθετοι στον ιστορικό ιδεαλισμό.
Καταπληκτικό πράγμα, «η σοβιετική θεωρία και πράξη άσκησαν αξιόλογη επιρροή στη σκέψη και στις αρχές του δόκτορα Σουν Γιατ-σεν, και ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα και στο θέμα της οργάνωσης του κόμματος». Και ποια ήταν η επιρροή που άσκησε στο δόκτορα Σουν ο «ανώτερης τάξης πολιτισμός της Δύσης», που τόσο τον καμαρώνει ο Άτσεσον και οι όμοιοί του; Αυτό ο Άτσεσον δεν το λέει. Να είναι τάχα τυχαίο το ότι ο δόκτωρ Σουν, που αφιέρωσε το πιο μεγάλο μέρος της ζωής του αναζητώντας στον πολιτισμό της αστικής τάξης της Δύσης την αλήθεια που θα μπορούσε να σώσει τη χώρα του, απογοητεύτηκε τελικά και «μπήκε στο σχολείο της Ρωσίας»; Είναι φανερό πως όχι. Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο το ότι ο δόκτωρ Σουν και ο δύστυχος λαός που αντιπροσώπευε άναψαν από θυμό εναντίον της «επιρροής της Δύσης» και ότι αποφάσισαν να συνάψουν «συμμαχία με την Ρωσία και το Κομμουνιστικό Κόμμα», με σκοπό να καταπολεμήσουν τον ιμπεριαλισμό και τους λακέδες του και να αρχίσουν ανελέητο πόλεμο εναντίον τους. Εδώ ο Άτσεσον δεν τολμάει να πει πως οι Σοβιετικοί είναι ιμπεριαλιστές εισβολείς και πως ο Σουν Γιατ-σεν, μορφώθηκε κοντά σε εισβολείς. Ε! Λοιπόν, αφού ο Σουν Γιατ-σεν μπόρεσε να μορφωθεί κοντά σε Σοβιετικούς και αφού αυτοί δεν είναι ιμπεριαλιστές εισβολείς, γιατί τότε οι διάδοχοί του, οι Κινέζοι που ζουν ύστερα απ’ αυτόν, να μην μορφωθούν κοντά στους Σοβιετικούς; Γιατί οι Κινέζοι, εκτός από τον Σουν Γιατ-σεν, θεωρούνται ότι «κυριαρχούνται από τη Σοβιετική Ένωση» και χαρακτηρίζονται «πέμπτη φάλαγγα της Κομιντέρν», ή «λακέδες του ερυθρού ιμπεριαλισμού», επειδή έμαθαν από το μαρξισμό-λενινισμό την επιστημονική θεωρία και τη θεωρία της κοινωνικής επανάστασης, και τη συνδέσανε με τις χαρακτηριστικές ιδιομορφίες της Κίνας, άρχισαν τον απελευθερωτικό πόλεμο του Κινέζικου Λαού και τη μεγάλη λαϊκή επανάσταση και τώρα θα ιδρύσουν μια δημοκρατία της δημοκρατικής δικτατορίας του λαού; Υπάρχει στον κόσμο πιο υπέροχη λογική από αυτήν;
Από τότε που έμαθαν το μαρξισμό-λενινισμό, οι Κινέζοι απαλλάχτηκαν από την πνευματική τους παθητικότητα και ανέλαβαν την πρωτοβουλία. Από εκείνη τη στιγμή, έμελλε να τερματιστεί η περίοδος της νεώτερης παγκόσμιας ιστορίας όπου οι Κινέζοι και ο κινέζικος πολιτισμός είναι περιφρονημένος. Ο μεγάλος και νικηφόρος απελευθερωτικός πόλεμος του κινέζικου λαού και η μεγάλη λαϊκή επανάσταση αναζωογόνησαν και εξακολουθούν να αναζωογονούν το μεγάλο πολιτισμό του κινέζικου λαού. Από την πνευματική του άποψη, ο πολιτισμός αυτός είναι κιόλας ανώτερος από κάθε άλλο πολιτισμό του καπιταλιστικού κόσμου. Ας πάρουμε, παραδείγματος χάρη, την περίπτωση του αμερικανού υπουργού των εξωτερικών Άτσεσον και των ομοίων του: το επίπεδο της γνώσης του της σύγχρονης Κίνας και του σύγχρονου κόσμου είναι κατώτερο από ενός απλού στρατιώτη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας.
Ως τα τώρα, σαν κανένας καθηγητής πανεπιστημίου, που διαβάζει το ανούσιο μάθημά του, ο Άτσεσον άφησε να εννοηθεί πως γύρευε να βρει τις αιτίες και τα αποτελέσματα των γεγονότων της Κίνας. Αν η επανάσταση έγινε στην Κίνα, αιτία είναι, γι’ αυτόν, ο υπερπληθυσμός και ύστερα το κέντρισμα των δυτικών ιδεών. Όπως βλέπετε, είχε ύφος ενός πρωτεργάτη της θεωρίας της αιτιότητας. Αλλά ύστερα, ακόμα και αυτή η λιγοστή ανούσια και νοθευμένη θεωρία της αιτιότητας χάνεται, και πια δεν βρίσκουμε απ’ αυτήν άλλο, από ένα σωρό ακατανόητα γεγονότα. Οι Κινέζοι τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιός θα πάρει την εξουσία και το χρήμα, υποπτεύονται και μισούν ο ένας τον άλλο, και είναι αδύνατον να ξέρει το γιατί. Μια ακατανόητη μεταβολή έχει επέλθει στην αναλογία των εθνικών δυνάμεων των δύο κομμάτων που βρίσκονται σε διένεξη, του Κουόμινταγκ και του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το ηθικό του ενός έπεσε απότομα κάτω από το μηδέν, ενώ του άλλου ανέβηκε απότομα σε σημείο βρασμού. Και η αιτία; Κανείς δεν την ξέρει. Να η λογική που συνυπάρχει στον «πολιτισμό ανώτερης τάξης» των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως την αντιπροσωπεύει ο Άτσεσον.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
Η αστική επανάσταση του 1775-1783 γνωστή με το όνομα πόλεμος της ανεξαρτησίας, όπου ο λαός της Βόρειας Αμερικής αγωνίστηκε εναντίον της βρετανικής αποικιακής κυριαρχίας.
Στον αγώνα του για την απελευθέρωση από τα 1921 ως τα 1924, ο μογγολικός λαός υπό την ηγεσία του Λαϊκού Επαναστατικού Κόμματος της Μογγολίας, έδιωξε από τη χώρα του το ληστρικό στρατό της ρώσικης λευκής φρουράς και τις ένοπλες δυνάμεις των κινέζων πολεμοκάπηλων του Πεϊγιάνγκ, που υποστηρίζονταν, και οι πρώτες και οι δεύτερες από τον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό και αφού ανέτρεψε τη φεουδαρχία, ίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας.
Πρόκειται για την επανάσταση του 1911 που ανέτρεψε την απόλυτη μοναρχία των Τσινγκ. Στις 10 Οκτωβρίου αυτής της χρονιάς, ένα τμήμα του Νέου Στρατού επαναστάτησε στο Βουτσάνγκ με την προτροπή των επαναστατικών εταιρειών της αστικής και της μικροαστικής τάξης της εποχής. Εξεγέρσεις έγιναν ύστερα αλληλοδιάδοχα σε άλλες επαρχίες και σε λίγο η δυναστεία των Τσινγκ κατέρρευσε. Την 1η Ιανουαρίου 1912, ανακηρύχτηκε η προσωρινή κυβέρνηση της Κινέζικης δημοκρατίας του Κανκίν, και ο Σουν Γιατ-σεν εξελέγη προσωρινός πρόεδρος της Δημοκρατίας. Χάρη στη συμμαχία των αστών, των χωρικών, των εργατών και των μικροαστών των πόλεων, η επανάσταση κατέληξε στη νίκη. Επειδή όμως η ομάδα που διηύθυνε την επανάσταση είχε από την ίδια τη φύση της, την τάση προς τους συμβιβασμούς, και επειδή δεν εξασφάλιζε πραγματικά πλεονεκτήματα στους χωρικούς και λύγιζε κάτω από την πίεση του ιμπεριαλισμού και των φεουδαρχικών δυνάμεων, η εξουσία έπεσε στα χέρια ενός στρατοκράτη του Πεϊγιάνγκ, που ονομαζόταν Γιουάν Σι-κάι, και η επανάσταση απότυχε.
Θωμάς Ρόμπερτ Μάλθους (1766-1834), αγγλικανός πάστορας και αντιδραστικός οικονομολόγος. Στο «Δοκίμιο περί της αρχής του πληθυσμού» (1798) υποστήριξε την εξής θέση: «Ο πληθυσμός, όταν δεν προσκρούει σε εμπόδια, αυξάνεται κατά γεωμετρική πρόοδο. Τα τρόφιμα, όμως, αυξάνονται μόνο κατά αριθμητική πρόοδο». Με βάση αυτή την αυθαίρετη υπόθεση, έφτασε στο συμπέρασμα, ότι όλες οι αθλιότητες και όλα τα εγκλήματα της ανθρώπινης κοινωνίας είναι μόνιμα φυσικά φαινόμενα. Σύμφωνα με την άποψή του, το μόνο μέσο για να λυθεί το πρόβλημα της αθλιότητας των εργαζομένων είναι να μειωθεί η διάρκεια της ζωής, να περιοριστεί ο πληθυσμός και να σταματήσει η αύξησή του. Την πείνα, την πανώλη και τον πόλεμο, τα θεωρεί μέσα για να μειωθεί ο πληθυσμός.
Ο πόλεμος των Ταϊπίνγκ ήταν ένας επαναστατικός πόλεμος των χωρικών, που έγινε το 19ο αιώνα εναντίον της φεουδαρχικής κυριαρχίας και της εθνικής καταπίεσης της δυναστείας των Τσινγκ. Ο Χουγκ Σιέου-τσουάν, ο Γιάνγκ Σιέου-τσινγκ και άλλοι αρχηγοί αυτής της επανάστασης οργάνωσαν τον Ιανουάριο του 1851, μιαν εξέγερση στο Καουανγκσί και διακήρυξαν την ίδρυση του Ουράνιου Βασιλείου των Ταϊπίνγκ. Στα 1852, ο στρατός των χωρικών ξεκίνησε από το Κουανγκέν, διευθύνθηκε κατά το Βορρά και διέσχησε το Χουνάν, το Χουπέι, το Κιανγκσί και το Ανχουέι. Στα 1853, κατέλαβε το Νιανκίν, αστικό κέντρο της περιοχής του Κάτων Γιανγκτσέ. Ένα μέρος από τις δυνάμεις του συνέχισε την πορεία προς το βορρά και προωθήθηκε ως τα περίχωρα του Τιεντσίν, μεγάλης πολιτείας της Βόρειας Κίνας. Επειδή, όμως, ο στρατός των Ταϊπίνγκ παράλειπε να εγκαταστήσει γερά ερείσματα στα εδάφη που κυρίευε, και επειδή η ηγετική τους ομάδα, ύστερα από την εγκατάσταση της πρωτεύουσας στο Νανκίν, έκανε πολλά πολιτικά και στρατιωτικά σφάλματα, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στις συντονισμένες επιθέσεις των αντεπαναστατικών στρατευμάτων της κυβέρνησης των Τσινγκ και των χωρών που της είχαν επιτεθεί, Μεγάλης Βρετανίας, Ηνωμένων Πολιτειών και Γαλλίας και νικήθηκε στα 1864.
Βλέπε το μανιφέστο του κομμουνιστικού κόμματος, τμήμα 1, «Αστοί και προλετάριοι»: «Με την απειλή του θανάτου (η αστική τάξη) αναγκάζει όλα τα έθνη να υιοθετήσουν τον αστικό τρόπο παραγωγής, τα αναγκάζει να εισάγουν τον δήθεν πολιτισμό, δηλαδή να γίνουν αστικά. Με δυό λόγια, πλάθει έναν κόσμο κατ’ εικόνα και ομοίωσή της».
Τον Οκτώβριο του 1934, η 1η, 3η και 4η Ομάδα στρατιών του Κόκκινου Στρατού, που ονομαζόταν και Εργατοαγροτικός Στρατός, άρχισαν μια γενική στρατηγική μετακίνηση ξεκινώντας από το Τσανγκτίνγκ και τη Νινγκχούα στα δυτικά του Φουκιέν και από το Ζουεϊκίν και άλλα μέρη στα νότια του Κιανγκσί. Ο Κόκκινος Στρατός διέσχισε έντεκα επαρχίες: το Φουκιέν, το Κιανγκσί, το Κουανγκτούνγκ, το Χουνάν, το Κουανγκσί, το Κουέϊτσέου, το Σετσουάν, το Γιουνάν, το Σικάνγκ, το Κανσού και το Σενσί περνώντας από οροσειρές με χιόνια που δε λιώνουν ποτέ και από απέραντες ελώδεις περιοχές, όπου ο άνθρωπος δεν είχε, θα λέγαμε, ποτέ εισχωρήσει. Πέρασε από αναρίθμητες δοκιμασίες, συνέτριψε όλες τις προσπάθειες που έκανε ο εχθρός για να τον περικυκλώσει, να τον καταδιώξει, να αντιταχθεί στην προέλασή του ή να τον σταματήσει καθώς περνούσε, και, τον Οκτώβριο του 1935, αφού έκανε μια αδιάκοπη πορεία 25.000 Λι (12.500 χιλιομέτρων), έφτασε επιτέλους νικητής στην επαναστατική βάση, που ήταν εγκαταστημένη στα βόρεια του Σενσί.
Μάο Τσετούνγκ: Μια σπίθα μπορεί ν' ανάψει φωτιά στον κάμπο
Ορισμένοι σύντροφοί μας μέσα στο Κόμμα, δεν κρίνουν με ορθό τρόπο την τρέχουσα κατάσταση και δεν αντιλαμβάνονται σωστά τη γραμμή δράσης που απορρέει απ’ αυτή. Αν και οι σύντροφοι αυτοί πιστεύουν, πως είναι αναπόφευκτη μια επαναστατική πλημμυρίδα, δεν πιστεύουν πως είναι άμεσα επικείμενη. Γι’ αυτό, δεν επιδοκιμάζουν την κατάληψη του Κιανγκσί και επιδοκιμάζουν μόνο την οργάνωση ανταρτικών επιδρομών στην μεθοριακή περιοχή των επαρχιών Φουκιέν, Κβαντούνγκ και του Κιανγκσί. Ταυτόχρονα, καθώς δεν αντιλαμβάνονται βαθιά τι σημαίνει να εγκαθιδρύσουμε κόκκινη πολιτική εξουσία στις αντάρτικες περιοχές, οι σύντροφοι αυτοί δεν αντιλαμβάνονται βαθιά την ιδέα της επιτάχυνσης της επαναστατικής πλημμυρίδας σε πανεθνική κλίμακα με την εδραίωση και την εξάπλωση της κόκκινης πολιτικής εξουσίας. Νομίζουν φαίνεται πως αφού η επαναστατική πλημμυρίδα είναι ακόμα μακριά, θα είναι χαμένος κόπος να προσπαθήσουμε να εγκαθιδρύσουμε πολιτική εξουσία με σκληρή δουλειά. Αντίθετα, θέλουν να εξαπλώσουμε την πολιτική επιρροή μας με την ευκολότερη μέθοδο της δράσης των μετακινούμενων ανταρτών, και, όταν θα έχουμε κερδίσει ή θα έχουμε κερδίσει ως κάποιο βαθμό τις μάζες σε όλη την χώρα, θέλουν να εξαπολύσουμε μια πανεθνική ένοπλη εξέγερση που, με τη συμμετοχή του Κόκκινου Στρατού, θα γίνει μια μεγάλη πανεθνική επανάσταση.
Η θεωρία τους, ότι πρέπει πρώτα να κερδίσουμε τις μάζες σε πανεθνική κλίμακα και σε όλες τις περιοχές και ύστερα να εγκαθιδρύσουμε πολιτική εξουσία, δεν είναι σύμφωνη με τη σημερινή κατάσταση της κινέζικης επανάστασης. Η θεωρία αυτή πηγάζει κυρίως από την αδυναμία να κατανοήσουν καθαρά ότι η Κίνα είναι μια μισοαποικιακή χώρα που γι’ αυτήν αντιμάχονται πολλές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Όταν το καταλάβει κανείς καλά αυτό, γιατί μόνο στην Κίνα υπάρχει το ασυνήθιστο φαινόμενο του μακρόχρονου και περίπλοκου πολέμου μέσα στις κυρίαρχες τάξεις, γιατί ο πόλεμος αυτός γίνεται συνεχώς πιο άγριος και εξαπλώνεται περισσότερο και γιατί δεν υπήρξε ποτέ ένα ενιαίο καθεστώς. Δεύτερο, θα καταλάβει τη μεγάλη σοβαρότητα του αγροτικού προβλήματος και κατά συνέπεια, γιατί οι αγροτικές εξεγέρσεις έχουν πάρει σήμερα μια πλατειά ανάπτυξη σ’ όλη τη χώρα. Τρίτο, θα καταλάβει πόσο σωστό είναι το σύνθημα για δημοκρατική πολιτική εξουσία των εργατών και των αγροτών. Τέταρτο, θα καταλάβει ένα άλλο ασυνήθιστο φαινόμενο, που και αυτό δεν υπάρχει έξω από την Κίνα, και το οποίοι είναι συνέπεια του πρώτου (ότι μόνο στην Κίνα υπάρχει ο μακρόχρονος και περίπλοκος πόλεμος μέσα στις κυρίαρχες τάξεις), συγκεκριμένα, την ύπαρξη και την ανάπτυξη του Κόκκινου Στρατού και των αντάρτικων δυνάμεων, και μαζί μ’ αυτούς την ύπαρξη και την ανάπτυξη των μικρών κόκκινων περιοχών, που είναι περικυκλωμένες από το αντεπαναστατικό καθεστώς. Πέμπτο, θα καταλάβει ότι στη μισοαποικιακή Κίνα, η εδραίωση και η ανάπτυξη του Κόκκινου Στρατού, των αντάρτικων δυνάμεων και των κόκκινων περιοχών, είναι η ανώτατη μορφή του αγώνα των αγροτών κάτω από την ηγεσία του προλεταριάτου, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της ανάπτυξης του αγώνα των μισοαποικιακών αγροτών και, αναμφίβολα, ο σημαντικότερος παράγοντας στην επιτάχυνση της επαναστατικής πλημμυρίδας σε όλη τη χώρα. Και, έκτο, θα καταλάβει ακόμα πως η πολιτική που καλεί μόνο για δράση μετακινούμενων ανταρτών δεν μπορεί να εκπληρώσει το καθήκον της επιτάχυνσης αυτής της πανεθνικής επαναστατικής πλημμυρίδας, ενώ το είδος της πολιτικής που υιοθέτησαν ο Τσου Τεχ και ο Μάο Τσε – τουνγκ, καθώς και ο Φανγκ Τσιχ – μιν (1) δηλαδή, η πολιτική της δημιουργίας περιοχών βάσεων ερεισμάτων, της συστηματικής εγκαθίδρυσης πολιτικής εξουσίας, του βαθέματος της αγροτικής επανάστασης, την ανάπτυξης των ένοπλων δυνάμεων του λαού με μια μελετημένη διαδικασία, της δημιουργίας πρώτα της Κόκκινης Πολιτοφυλακής των κοινοτήτων, κατόπιν της Κόκκινης Πολιτοφυλακής των περιοχών, ύστερα των τοπικών στρατευμάτων του Κόκκινου Στρατού, μέχρι τη δημιουργία του τακτικού Κόκκινου Στρατού, της επέκτασης της πολιτικής εξουσίας προελαύνοντας κατά αλλεπάλληλα κύματα κλπ – είναι αναμφίβολα σωστή. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εμπνεύσουμε την εμπιστοσύνη στις επαναστατικές μάζες της χώρας, όπως το έχει κάνει η Σοβιετική Ένωση σε όλο τον κόσμο. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τρομερές δυσκολίες στις αντιδραστικές άρχουσες τάξεις, να κλονίσουμε τα θεμέλιά τους και να επιταχύνουμε της εσωτερική τους αποσύνθεση. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε πραγματικά να δημιουργήσουμε έναν Κόκκινη Στρατό, που θα γίνει το κύριο όπλο για τη μεγάλη επανάσταση στο μέλλον. Με λίγα λόγια, μόνο έτσι θα μπορέσουμε να επισπεύσουμε την επαναστατική πλημμυρίδα.
Οι σύντροφοι που πάσχουν από επαναστατική ορμητικότητα, υπερεκτιμούν υπερβολικά τις υποκειμενικές δυνάμεις της επανάστασης (2) και υποτιμούν τις δυνάμεις της αντεπανάστασης. Μια τέτοια εκτίμηση πηγάζει κυρίως από τον υποκειμενισμό. Τελικά, αυτό οδηγεί οπωσδήποτε στον πραξικοπηματισμό. Από την άλλη πλευρά, η υποτίμηση των υποκειμενικών δυνάμεων της επανάστασης και η υπερεκτίμηση των δυνάμεων της αντεπανάστασης αποτελεί κι αυτό μια λαθεμένη εκτίμηση και είναι βέβαιο, πως θα έχει ενός άλλου είδους άσχημα αποτελέσματα. Γι’ αυτό, για να κρίνουμε την πολιτική κατάσταση στην Κίνα είναι απαραίτητο να καταλάβουμε τα παρακάτω:
1. Αν και οι υποκειμενικές δυνάμεις της επανάστασης στην Κίνα είναι τώρα αδύνατες, το ίδιο αδύνατες είναι και όλες οι οργανώσεις (όργανα πολιτικής εξουσίας, ένοπλες δυνάμεις, πολιτικά κόμματα κλπ) των αντιδραστικών κυρίαρχων τάξεων, που μένουν, όπως και αυτές, στην καθυστερημένη και εύθραυστη κοινωνική οικονομική συγκρότηση της Κίνας. Αυτό μας βοηθάει να εξηγήσουμε, γιατί η επανάσταση δεν μπορεί να ξεσπάσει ταυτόχρονα στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όπου, αν και οι υποκειμενικές δυνάμεις της επανάστασης είναι τώρα ίσως κάπως ισχυρότερες παρά στην Κίνα, οι δυνάμεις των αντιδραστικών κυρίαρχων τάξεων είναι πολλές φορές ισχυρότερες παρά στην Κίνα. Και αυτό βοηθάει ακόμη να εξηγήσουμε γιατί η επανάσταση, θα προχωρήσει σίγουρα, γρηγορότερα σε μια πλημμυρίδα στην Κίνα, γιατί, αν και οι υποκειμενικές δυνάμεις της επανάστασης στην Κίνα είναι σήμερα αδύνατες, ωστόσο και οι δυνάμεις της αντεπανάστασης είναι και αυτές σχετικά αδύνατες.
2. Οι υποκειμενικές δυνάμεις της επανάστασης πραγματικά είχαν πολύ εξασθενίσει μετά την ήττα της επανάστασης το 1927. Οι δυνάμεις που απέμειναν είναι πολύ μικρές και οι σύντροφοι εκείνοι που κρίνουν μόνον επιφανειακά, αισθάνονται φυσικά απαισιόδοξα. Αλλά αν κρίνουμε κατά λάθος τα πράγματα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Εδώ, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα παλιό κινέζικο ρητό: «Μια μονάχα σπίθα μπορεί ν’ ανάψει φωτιά σ’ όλον τον κάμπο». Με άλλα λόγια, αν και οι δυνάμεις μας σήμερα είναι μικρές, θα μεγαλώσουν πολύ γρήγορα. Στις συνθήκες που επικρατούν στην Κίνα, όχι μόνο είναι δυνατή η ανάπτυξή του, αλλά πραγματικά είναι αναπόφευκτη, όπως το έχουν αποδείξει πέρα για πέρα το Κίνημα της 30ης Μάη και η Μεγάλη Επανάσταση που ακολούθησε. Όταν παρατηρούμε ένα πράγμα, πρέπει να εξετάζουμε την ουσία του και να θεωρούμε την εξωτερική του εκδήλωση σαν ένα οδηγό κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στο κατώφλι, γιατί πέρα απ’ αυτό βρίσκεται η ουσία του πράγματος. Αυτή είναι η μόνη σίγουρη και επιστημονική μέθοδος ανάλυσης των πραγμάτων.
3. Το ίδιο, όταν εκτιμάμε τις αντεπαναστατικές δυνάμεις, δεν πρέπει ποτέ να βλέπουμε μόνο την εξωτερική τους μορφή, αλλά να εξετάζουμε την ουσία τους. Στην αρχική περίοδο της ύπαρξης της επαναστατικής βάσης μας, στη μεθοριακή περιοχή του Χουνάν-Γιανγκσί, μερικοί σύντροφοι πίστευαν αληθινά στη λαθεμένη εκτίμηση που έκανε η Επιτροπή Περιοχής του Χουνάν και θεωρούσαν πως ο ταξικός εχθρός δεν αξίζει πεντάρα. Οι δυο χαρακτηρισμοί «τρομερά εξασθενημένος» και «τρομερά πανικοβλημένος» που φαίνονται σήμερα σαν αστεία, χρησιμοποιήθηκαν από την Επιτροπή Περιοχής του Χουνάν εκείνον τον καιρό (από τον Μάϊο ως τον Ιούνιο του 1928) για την εκτίμηση του κυβερνήτη του Χουνάν Λου Τι - μίνγκ(3) . Μια τέτοια εκτίμηση οδηγεί αναγκαστικά στον πραξικοπημαστισμό, στη σφαίρα της πολιτικής. Αλλά κατά τη διάρκεια των τεσσάρων μηνών από το Νοέμβριο εκείνου του χρόνου ως το Φεβρουάριο του 1929 (που πριν από τον πόλεμο ανάμεσα στον Τσανγκ Κάι – σεκ και τους μιλιταριστές του Κουανγκσί) (4) όταν η τρίτη «κοινή εκστρατεία καταστολής» (5) που έκανε ο εχθρός, πλησίαζε στα βουνά του Τσινγκ – κανγκ, μερικοί σύντροφοι έθεταν το ερώτημα «Για πόσο καιρό μπορούμε να κρατήσουμε την Κόκκινη Σημαία να κυματίζει;» Πραγματικά, ο αγώνας στην Κίνα μεταξύ της Βρετανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ιαπωνίας πήρε από τότε εντελώς ανοιχτή μορφή και άρχιζε να διαμορφώνεται μια κατάσταση περίπλοκου πολέμου μεταξύ του Τσανγκ Κάι – σεκ, της κλίκας του Κβανγκσί και του Φενγκ Γιου – χσιάνγκ. Τότε ήταν πραγματικά ο καιρός, όπου η αντεπαναστατική παλίρροια, άρχιζε να γίνεται αμπώτιδα και η επαναστατική παλίρροια άρχισε πάλι να ανεβαίνει. Αλλά οι απαισιόδοξες ιδέες βρίσκονταν όχι μόνο στον Κόκκινο Στρατό αλλά και στις τοπικές κομματικές οργανώσεις. Ακόμη και η Κεντρική Επιτροπή είχε παρασυρθεί από την επιφανειακή όψη των πραγμάτων και είχε υιοθετήσει μια απαισιόδοξη άποψη. Η επιστολή του Φεβρουαρίου της Κεντρικής Επιτροπής είναι απόδειξη της απαισιόδοξης εκτίμησης που έγινε στο κόμμα εκείνο τον καιρό.
4. Η παρούσα αντικειμενική κατάσταση είναι τόσο περίπλοκη ώστε, οι σύντροφοι που βλέπουν μόνο την επιφάνεια των πραγμάτων και όχι την ουσία, υπάρχει κίνδυνος να κάνουν λάθος. Ειδικά, όταν οι σύντροφοί μας, που εργάζονται στον Κόκκινο Στρατό νικιούνται στη μάχη ή περικυκλώνονται ή καταδιώκονται από ισχυρές δυνάμεις του εχθρού, κάνουν λάθος όταν γενικεύουν και υπερβάλλουν τη στιγμιαία, ειδική και περιορισμένη κατάσταση τους, όταν η κατάσταση στην Κίνα και σ’ ολόκληρο τον κόσμο δεν είναι τέτοια ώστε να δικαιολογεί την απαισιοδοξία και να κλονίζει την πεποίθηση για τη νίκη της παγκόσμιας επανάστασης. Ο λόγος που οι σύντροφοι αυτοί στις παρατηρήσεις τους πιάνουν την επιφάνεια των πραγμάτων και απορρίπτουν την ουσία τους, είναι πως δεν έχουν κάνει μια επιστημονική ανάλυση της ουσίας της γενικής κατάστασης. Το ζήτημα αν θα έρθει γρήγορα μια επαναστατική πλημμυρίδα στην Κίνα, μπορούμε να το λύσουμε μόνο κάνοντας μια λεπτομερειακή εξέταση για να εξακριβώσουμε αν οι αντιθέσεις που οδηγούν σε μια επαναστατική πλημμυρίδα βρίσκονται πραγματικά σε ανάπτυξη. Μια και σήμερα οι αντιθέσεις στον κόσμο ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες, ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες και τις αποικίες τους, και ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και το προλεταριάτο μέσα στις χώρες τους, βρίσκονται σε πλήρη ανάπτυξη υπάρχει επιτακτική ανάγκη για τους ιμπεριαλιστές ν’ ανταγωνίζονται για την κυριαρχία της Κίνας. Όσο ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός για την Κίνα γίνεται περισσότερο έντονος, τόσο η αντίθεση μεταξύ του ιμπεριαλισμού και ολόκληρου του κινέζικου έθνους, καθώς και οι αντιθέσεις μεταξύ αυτών των ίδιων των ιμπεριαλιστών, θα αναπτύσσονται ταυτόχρονα πάνω στο Κινέζικο έδαφος. Και αυτό δημιουργεί τον περίπλοκο πόλεμο που απλώνεται και εκτείνεται καθημερινά και μεγαλώνει τη συνεχή ανάπτυξη των αντιθέσεων ανάμεσα στις διάφορες κλίκες των αντιδραστικών κυβερνητών της Κίνας. Η ανάπτυξη των αντιθέσεων ανάμεσα στις αντιδραστικές κυβερνητικές κλίκες –ο περίπλοκος πόλεμος μεταξύ των μιλιταριστών- συνεπάγεται την όλο και πιο βαριά φορολογία, που οξύνει συνεχώς την αντίθεση μεταξύ των πλατειών μαζών των φορολογουμένων και των αντιδραστικών κυβερνητών. Η ανάπτυξη της αντίθεσης μεταξύ του ιμπεριαλισμού και της εθνικής βιομηχανίας της Κίνας, εμποδίζει τους Κινέζους βιομήχανους να εξασφαλίσουν παραχωρήσεις από τους ιμπεριαλιστές, πράγμα που οξύνει την αντίθεση μεταξύ της Κινέζικης αστικής τάξης και της Κινέζικης εργατικής τάξης, γιατί οι Κινέζοι καπιταλιστές προσπαθούν να βρουν διέξοδο με την ξέφρενη εκμετάλλευση των εργατών, ενώ οι εργάτες προβάλλουν αντίσταση. Η ανάπτυξη της ιμπεριαλιστικής εμπορικής εισβολής των Κινέζων εμπορο-καπιταλιστικών εκβιαστών αρπαγών, της βαριάς κυβερνητικής φορολογίας, κλπ, προκαλεί την όξυνση της αντίθεσης μεταξύ της τάξης των γαιοκτημόνων και της αγροτιάς, δηλαδή, η εκμετάλλευση με το μίσθωμα και την τοκογλυφία έχει ενταθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και το μίσος των αγροτών κατά των γαιοκτημόνων μεγαλώνει. Εξ αιτίας της πίεσης των ξένων εμπορευμάτων, της εξάντλησης της αγοραστικής δύναμης των εργατικών και των αγροτικών μαζών και της αύξησης της κυβερνητικής φορολογίας, οι έμποροι των κινέζικων προϊόντων και οι ανεξάρτητοι παραγωγοί οδηγούνται όλο και περισσότερο στη χρεοκοπία. Εξαιτίας του γεγονότος πως η αντιδραστική κυβέρνηση αν και οι προμήθειες και τα χρήματα είναι λίγα, εξαπλώνει ατέλειωτα το στρατό της και απλώνει συνεχώς τον πόλεμο, οι μάζες των στρατιωτών βρίσκονται σε μια μόνιμη κατάσταση στέρησης. Εξαιτίας της αύξησης της κυβερνητικής φορολογίας, της αύξησης του ενοικίου, και του τόκου που απαιτούν οι γαιοκτήμονες και της καθημερινής εξάπλωσης των καταστροφών του πολέμου, υπάρχει παντού λοιμός και ληστεία και οι μάζες των αγροτών και οι φτωχοί κάτοικοι των πόλεων με δυσκολία κρατιούνται ζωντανοί. Επειδή τα σχολειά δεν έχουν χρήματα, πολλοί σπουδαστές φοβούνται ότι η εκπαίδευσή τους μπορεί να διακοπεί. Επειδή η παραγωγή έχει πέσει πολύ χαμηλά, πολλοί διπλωματούχοι δεν έχουν ελπίδα απασχόλησης. Όταν καταλάβουμε όλες αυτές τις αντιθέσεις, θα δούμε σε πια απελπιστική κατάσταση, σε τι χαόδικη θέση, βρίσκεται η Κίνα. Θα δούμε ακόμη ότι η μεγάλη πλημμυρίδα της επανάστασης ενάντια στους ιμπεριαλιστές, τους στρατοκράτες και τους γαιοκτήμονες, είναι αναπόφευκτη και θα έρθει πολύ γρήγορα. Όλη η Κίνα είναι στρωμένη με τα ξερά δεμάτια που γρήγορα θα πάρουν φωτιά. Το ρητό «μια μόνο σπίθα μπορεί ν’ ανάψει φωτιά σ’ όλον τον κάμπο» είναι κατάλληλη περιγραφή για το πως θα εξελιχθεί η σημερινή κατάσταση. Αρκεί μόνο να ρίξουμε μια ματιά στις απεργίες των εργατών, στις εξεγέρσεις των αγροτών, στις ανταρσίες των στρατιωτών και στις απεργίες των σπουδαστών που αναπτύσσονται συνεχώς σε πολλά μέρη, για να δούμε πως δεν είναι μακριά ο καιρός όπου μια «σπίθα θ’ ανάψει φωτιά σ’ όλον τον κάμπο».
Η ουσία των παραπάνω έχει δοθεί ήδη στην επιστολή της Επιτροπής του Μετώπου προς την Κεντρική Επιτροπή, της 5ης Απριλίου 1929, που σ’ ένα μέρος της διαβάζουμε:
Η επιστολή της Κεντρικής Επιτροπής (με ημερομηνία 9 Φεβρουαρίου 1929) κάνει μια πολύ απαισιόδοξη εκτίμηση της αντικειμενικής κατάστασης και των υποκειμενικών μας δυνάμεων. Με τις εκστρατείες «καταστολής» που έκανε το Κουόμιτανγκ εναντίον της Οροσειράς Τσινγκάνγκ, η αντεπαναστατική παλίρροια έφτασε στην ανώτατη στάθμη της. Αλλά η παλίρροια αυτή σταμάτησε εκεί και από τότε η αντεπαναστατική παλίρροια υποχωρεί σιγά-σιγά, ενώ φουσκώνει σιγά-σιγά η επαναστατική παλίρροια. Αν και η μαχητική ικανότητα του κόμματός μας και η οργανωτική δύναμή του έχουν εξασθενίσει στην έκταση που περιγράφεται από την Κεντρική Επιτροπή, γρήγορα θα αποκατασταθούν και η παθητικότητα ανάμεσα στους συντρόφους μέσα στο Κόμμα θα εξαφανιστεί αμέσως, καθώς η αντεπαναστατική παλίρροια θα μεταβάλλεται σιγά-σιγά σε αμπώτιδα. Οι μάζες σίγουρα θα έρθουν με μας. Η πολιτική των σφαγών που εφαρμόζει το Κουόμιτανγκ καταλήγει μόνο στο «να σπρώξει το ψάρι στα βαθιά νερά» (6) όπως λέει το ρητό, και ο ρεφορμισμός δεν έχει πια καμιά απήχηση στις μάζες. Είναι βέβαιο πως γρήγορα οι μάζες θα αποβάλλουν τις αυταπάτες τους για το Κουόμιτανγκ. Στην κατάσταση που δημιουργείται, κανένα άλλο κόμμα δεν είναι ικανό ν’ ανταγωνιστεί το κομμουνιστικό κόμμα στην κατάκτηση των μαζών. Η πολιτική γραμμή και η οργανωτική γραμμή που εχάραξε το Έκτο Εθνικό Συνέδριο του Κόμματος (7) είναι ορθή, δηλαδή, η επανάσταση στο σημερινό στάδιό της είναι δημοκρατική και όχι σοσιαλιστική, και το σημερινό καθήκον του κόμματος (εδώ πρέπει να προστεθούν οι λέξεις «στις μεγάλες πόλεις») (8) είναι να κερδίσουμε τις μάζες και όχι να κάνουμε άμεσες εξεγέρσεις. Άλλωστε, η επανάσταση θα αναπτυχθεί γρήγορα και θα πρέπει να πάρουμε θετική στάση στην προπαγάνδα μας και στις προετοιμασίες μας για ένοπλες εξεγέρσεις. Μόνον, παίρνοντας μια θετική στάση, μπορεί το κόμμα να ξαναβρεί τη μαχητική ικανότητά του ... Η προλεταριακή ηγεσία είναι το μόνο κλειδί για τη νίκη στην επανάσταση. Η οικοδόμηση μιας προλεταριακής βάσης για το κόμμα και η δημιουργία κομματικών πυρήνων στις βιομηχανικές επιχειρήσεις στα ζωτικά διαμερίσματα, είναι σήμερα σημαντικά οργανωτικά καθήκοντα για το κόμμα. Ταυτόχρονα όμως, οι μεγάλες προϋποθέσεις για την ενίσχυση του αγώνα, μέσα στις πόλεις και την επίσπευση του ανεβάσματος της επαναστατικής παλίρροιας είναι, ειδικά η ανάπτυξή του στην ύπαιθρό, η εγκαθίδρυση της κόκκινης πολιτικής εξουσίας σε μικρές περιοχές και η δημιουργία και η εξάπλωση του Κόκκινου Στρατού. Γι’ αυτό, θα είναι λάθος να εγκαταλείψουμε τον αγώνα στις πόλεις, αλλά, κατά τη γνώμη μας, είναι εσφαλμένη η θέση που φοβάται την ανάπτυξη της δύναμης των αγροτών, με τον ισχυρισμό πως αυτή θα ξεπεράσει τη δύναμη των εργατών και θα βλάψει την επανάσταση. Γιατί στην επανάσταση στην μισο-αποικιακή Κίνα, α αγώνας των αγροτών θα αποτυχαίνει πάντοτε αν δεν έχει επικεφαλής του τους εργάτες, αλλά η επανάσταση δεν θα ζημιωθεί ποτέ, αν ο αγώνας των αγροτών ξεπεράσει τις δυνάμεις των εργατών.
Η επιστολή περιέχει ακόμη την ακόλουθη απάντηση στο ζήτημα της τακτικής των επιχειρήσεων του Κόκκινου Στρατού.
Για να διατηρήσουμε τον Κόκκινο Στρατό και να ξεσηκώσουμε τις μάζες, η Κεντρική Επιτροπή μας ζητά να κατατεμαχίσουμε τις δυνάμεις μας σε πολύ μικρές μονάδες, να τις διασκορπίσουμε στην ύπαιθρο και να αποσύρουμε από το στρατό τον Τσου Τεχ και τον Μάο Τσε – τουνγκ, καλύπτοντας έτσι τους μεγάλους στόχους μας. Αυτή δεν είναι ρεαλιστική άποψη. Τον χειμώνα του 1927-28, σχεδιάσαμε να διασκορπίσουμε τις δυνάμεις μας στην ύπαιθρο και κάθε λόχος ή τάγμα να ενεργεί από μόνο του και να ακολουθεί τακτική ανταρτοπόλεμου, με σκοπό να ξεσηκώνει τις μάζες, ενώ θα προσπαθεί να μη δίνει στόχο στον εχθρό. Πολλές φορές το έχουμε δοκιμάσει αυτό, αλλά κάθε φορά αποτυχαίναμε. Οι λόγοι είναι: 1) Οι περισσότεροι από τους στρατιώτες στην κύρια δύναμη του Κόκκινου Στρατού προέρχονται από άλλες περιοχές και έχουν ένα υπόβαθρο διαφορετικό από το υπόβαθρο των τοπικών τμημάτων της Κόκκινης Πολιτοφυλακής. 2) Η διαίρεση σε μερικές μονάδες έχει σαν αποτέλεσμα να αδυνατίζει την ηγεσία και να την κάνει ανίκανη να τα βγάλει πέρα σε δύσκολες συνθήκες, πράγμα που εύκολα οδηγεί στην ήττα. 3) Οι μονάδες υπόκεινται στον κίνδυνο να εξοντωθούν από τον εχθρό μία προς μία. 4) Όσο πιο δύσκολες είναι οι συνθήκες, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη να είναι συγκεντρωμένες οι δυνάμεις μας, και οι αρχηγοί να είναι σταθεροί στον αγώνα, γιατί μόνον έτσι μπορούμε να έχουμε εσωτερική ενότητα εναντίον του εχθρού. Μόνον σε ευνοϊκές συνθήκες είναι σκόπιμο να κατατεμαχίσουμε τις δυνάμεις μας για επιχειρήσεις ανταρτοπολέμου και μόνον τότε είναι απαραίτητο να μένουν οι αρχηγοί κοντά στις μονάδες τους όλον τον καιρό, όπως πρέπει να κάνουν στις δύσκολες συνθήκες.
Η αδυναμία της παραγράφου αυτής είναι ότι τα επιχειρήματα που παραθέτει εναντίον της διαίρεσης των δυνάμεων έχουν αρνητικό χαρακτήρα και δεν είναι καθόλου επαρκή. Ο θετικός λόγος για τη συγκέντρωση των δυνάμεων μας είναι ότι μόνον η συγκέντρωση θα μας κάνει ικανούς να εξοντώσουμε συγκριτικά μεγάλες μονάδες του εχθρού και να καταλάβουμε πόλεις. Μόνον όταν εξοντώσουμε συγκριτικά μεγάλες δυνάμεις του εχθρού και καταλάβουμε πόλεις, μπορούμε να ξεσηκώσουμε τις μάζες σε ευρεία κλίμακα και να εγκαθιδρύσουμε πολιτική εξουσία σε έναν αριθμό γειτονικών περιοχών. Μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούμε να ασκήσουμε μια εκτεταμένη επίδραση (αυτό που λέμε «εξάπλωση της επιρροής μας»), και να συμβάλλουμε αποτελεσματικά στην επίσπευση της ημέρας της μεγάλης επαναστατικής πλημμυρίδας. Παραδείγματος χάρη, και η βάση που εγκαθιδρύσαμε στο Μεθοριακή περιοχή του Χουνάν-Κιανγκσί τον προπερσινό χρόνο και η βάση που εγκαθιδρύσαμε πέρσι στο δυτικό Φουκιέν (9) ήταν αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής της συγκέντρωσης των στρατευμάτων μας. Αυτό είναι μια γενική αρχή, αλλά δεν υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι δυνάμεις μας πρέπει να διαιρεθούν; Ναι, υπάρχουν. Η επιστολή της Επιτροπής Μετώπου προς την Κεντρική Επιτροπή μιλά για την τακτική ανταρτοπόλεμου για τον Κόκκινο Στρατό, και συμπεριλαμβάνει τον κατατεμαχισμό των δυνάμεων μέσα σε μια μικρή ακτίνα:
Η τακτική που έχουμε διδαχτεί από τον αγώνα των τριών τελευταίων χρόνων, είναι πράγματι διαφορετική από κάθε άλλη τακτική, παλιά ή σύγχρονη, κινέζικη ή ξένη. Με την τακτική μας, οι μάζες μπορούν να ξεσηκωθούν για αγώνα σε μια πολύ πλατειά κλίμακα, και κανένας εχθρός, οσοδήποτε ισχυρός, δεν μπορεί να μας νικήσει. Η τακτική μας είναι τακτική ανταρτοπολέμου. Συνίσταται κυρίως στα ακόλουθα σημεία:
«Να διαιρούμε τις δυνάμεις μας για να ξεσηκώνουμε τις μάζες, να συγκεντρώνουμε τις δυνάμεις μας για να χτυπάμε τον εχθρό».
«Όταν ο εχθρός προχωρεί, εμείς υποχωρούμε. Όταν ο εχθρός είναι στρατοπευδεμένος, εμείς τον ενοχλούμε. Όταν ο εχθρός είναι εξαντλημένος, του κάνουμε επίθεση. Όταν ο εχθρός υποχωρεί τον καταδιώκουμε».
«Για να διευρύνουμε τις μόνιμες βάσεις ερεισμάτων (10), εφαρμόζουμε την πολιτική της επίθεσης κατά κύματα. Όταν μας καταδιώκει ένας ισχυρός εχθρός, εφαρμόζουμε την τακτική των κυκλικών ελιγμών».
«Να ξεσηκώνουμε το μεγαλύτερο αριθμό μαζών στο συντομότερο δυνατό χρόνο και με την καλύτερη δυνατή μέθοδο».
Η τακτική αυτή είναι ακριβώς όπως το ρίξιμο του διχτυού. Σε κάθε στιγμή θα είμαστε έτοιμοι να το ρίξουμε ή να το τραβήξουμε. Το ρίχνουμε ανοιχτά για να κερδίσουμε τις μάζες και το τραβάμε για να χτυπήσουμε τον εχθρό. Τέτοια είναι η τακτική που έχουμε χρησιμοποιήσει κατά τα τελευταία τρία χρόνια.
Εδώ, «να ρίχνουμε το δίχτυ ανοιχτά» σημαίνει να διαιρούμε τις δυνάμεις μας μέσα σε μια ακτίνα. Παραδείγματος χάρη, όταν καταλάβαμε πρώτα την πρωτεύουσα της περιοχής Γιουνγκσίν στη μεθοριακή περιοχή του Χουνάν – Κιανγκσί, διαιρέσαμε τις δυνάμεις του 29ου και του 31ου συντάγματος μέσα στα όρια της περιοχής Γιουνγσίν. Και πάλι όταν καταλάβαμε το Γιουνγσίν για τρίτη φορά, διαιρέσαμε για μια ακόμα φορά τις δυνάμεις μας διασκορπίζοντας το 28ο σύνταγμα στα σύνορα της περιοχής Ανφού, το 29ο στο Λιενχουά και το 31ο στα σύνορα της περιοχής Κιάν. Και πάλι διαιρέσαμε τις δυνάμεις μας στις περιοχές του Νότιου Κιανγκσί τον τελευταίο Απρίλιο και Μάιο και στις περιοχές του Δυτικού Φουκιέν τον τελευταίο Ιούλιο. Όσο για τη διαίρεση των δυνάμεών μας σε μια μεγάλη ακτίνα, είναι δυνατή μόνον κάτω από δύο προϋποθέσεις, όταν οι συνθήκες θα είναι σχετικά ευνοϊκές και τα καθοδηγητικά όργανα πολύ ισχυρά. Γιατί ο σκοπός της διαίρεσης των δυνάμεών μας είναι να πιάσουμε μια καλύτερη θέση για να κερδίσουμε τις μάζες, για να βαθύνουμε την αγροτική επανάσταση, για να εγκαθιδρύσουμε πολιτική εξουσία και για να διευρύνουμε τον Κόκκινο Στρατό και τις τοπικές ένοπλες δυνάμεις. Είναι καλύτερο να μη διαιρούμε τις δυνάμεις μας, όταν ο σκοπός αυτός δεν είναι πραγματοποιήσιμος ή όταν η διαίρεση των δυνάμεών μας μπορεί να οδηγήσει στην ήττα και στο αδυνάτισμα του Κόκκινου Στρατού, όπως έγινε τον Αύγουστο πριν από δυό χρόνια, που οι δυνάμεις μας διαιρέθηκαν στα σύνορα του Χουνάν – Κιανγκσί για να επιτεθούν στο Τσεντσόου. Αλλά αναμφίβολα, όταν υπάρχουν οι δύο προϋποθέσεις που αναφέραμε παραπάνω, θα διαιρούμε τις δυνάμεις μας, γιατί η αποκέντρωση έχει τότε περισσότερα πλεονεκτήματα από τη συγκέντρωση.
Η επιστολή του Φεβρουαρίου της Κεντρικής Επιτροπής δεν είχε σωστό πνεύμα και είχε άσχημη επίδραση σε μερικούς συντρόφους του Κόμματός μας στην Τέταρτη Στρατιά. Εκείνον τον καιρό η Κεντρική Επιτροπή έβγαλε ακόμα μια εγκύκλιο, που έλεγε ότι δεν ήταν απαραίτητο να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ του Τσανγκ Κάϊ – σεκ και των μιλιταριστών του Κβανγκ – σι. Από τότε όμως κι ύστερα, οι εκτιμήσεις και οι εντολές της Κεντρικής Επιτροπής ήταν βασικά σωστές. Εκδόθηκε κιόλας μια άλλη εγκύκλιος που διόρθωνε την εγκύκλιο που είχε κάνει τη λαθεμένη εκτίμηση. Αν όμως και δεν είχε κάνει καμιά διόρθωση της επιστολής της προς τον Κόκκινο Στρατό, οι εντολές της που ακολούθησαν δεν είχαν το ίδιο πεσιμιστικό τόνο και οι απόψεις της για τις επιχειρήσεις του Κόκκινου Στρατού συνέπεσαν τώρα με τις δικές μας. Αλλά η κακή επίδραση που είχε η επιστολή αυτή σε ορισμένους συντρόφους εξακολουθεί να παραμένει. Γι’ αυτό, αισθάνομαι ότι είναι ακόμα απαραίτητο να εξηγηθώ σχετικά με αυτό.
Το σχέδιο να καταλάβουμε την επαρχία του Κιανγσί μέσα σ’ ένα χρόνο είχε και αυτό προταθεί τον τελευταίο Απρίλιο από την Επιτροπή του Μετώπου προς την Κεντρική Επιτροπή και αργότερα είχε παρθεί μια απόφαση πάνω σ’ αυτό το θέμα, στο Γιουτού. Στην επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή, είχαν δοθεί τα ακόλουθα επιχειρήματα:
Τα στρατεύματα του Τσανγκ Κάϊ – σεκ και των μιλιταριστών του Κβανγκσί πλησιάζουν το ένα το άλλο κοντά στο Κιουκιάνγκ και επίκειται μια μεγάλη μάχη. Η ανάληψη του μαζικού αγώνα συνδυασμένη με την όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των αντιδραστικών κυβερνητών, δημιουργεί την πιθανότητα να φτάσει γρήγορα η μεγάλη πλημμυρίδα της επανάστασης. Προκειμένου να οργανώσουμε εμείς τη δουλειά μας κάτω από αυτές τις συνθήκες, νομίζουμε πως στις νότιες επαρχίες, οι ένοπλες δυνάμεις των κομπραδόρων και των γαιοκτημόνων, ιδιαίτερα στις επαρχίες Κβανγκ-τούνγκ και Χουνάν, είναι πολύ ισχυρές, και ακόμα πως στο Χουνάν έχουμε χάσει σχεδόν όλες τις μάζες που μας ακολουθούσαν τόσο μέσα όσο και έξω από το Κόμμα, εξαιτίας των πραξικοπηματιστικών λαθών του Κόμματος. Αλλά στις τρεις επαρχίες του Φουκιέν, του Κιανγκσί και του Τσκιάνγκ η κατάσταση είναι διαφορετική. Πρώτο, εκεί στρατιωτικά ο εχθρός είναι πιο αδύνατος. Στο Τσεκιάνγκ υπάρχει μόνο μια μικρή επαρχιακή δύναμη κάτω από τη διοίκηση του Τσιάνγκ Πο-τσένγκ (11). Στο Φουκιέν αν και υπάρχουν πέντε ομάδες εχθρικών στρατευμάτων που αριθμούν συνολικά 14 συντάγματα, τα στρατεύματα του Κούο Φένγκ-μίνγκ είναι κιόλας τσακισμένα. Τα στρατεύματα κάτω από τη διοίκηση του Τσε Κουοχόι και του Λου Χσίνγκ-πάνγκ (12) είναι ληστές με μικρή μαχητική ικανότητα. Οι δύο ταξιαρχίες από πεζοναύτες που σταθμεύουν κατά μήκος της ακτής δεν έχουν δει ποτέ μάχη και η μαχητική τους ικανότητα αναμφίβολα, δεν είναι μεγάλη. Μόνον ο Τσάνγκ Τσεν (13) μπορεί να κάνει κάποιου είδους μάχη, αλλά, σύμφωνα με μια ανάλυση που έγινε από την Επιτροπή περιοχής του Φουκιέν, και αυτός ακόμα έχει δύο μόνον συντάγματα σχετικά ισχυρά. Και ακόμη, το Φουκιέν, βρίσκεται τώρα σε μια κατάσταση ολοκληρωτικού χάους, σύγχυσης και διχασμού. Στο Κιανγσί, υπάρχουν 16 συντάγματα κάτω από δύο διοικητές, τον Τσού Πέϊ τεχ (14) και τον Χσιούνγκ Σίχ - χούϊ (15), τα συντάγματα αυτά είναι ισχυρότερα από τις ένοπλες δυνάμεις του Φουκιέν ή του Τσεκιάνγκ, αλλά είναι πολύ κατώτερα από τις ένοπλες δυνάμεις του Χουνάν. Δεύτερο, σ’ αυτές τις τρεις επαρχίες έχουν γίνει λιγότερα πραξικοπηματιστικά λάθη. Δεν έχουμε καθαρή εικόνα για την κατάσταση στο Τσεκιάνγκ, αλλά η οργανωτική και μαζική βάση του Κόμματος είναι κάπως καλύτερη στο Κιανγσί και στο Φουκιέν παρά στο Χουνάν. Παραδείγματος χάρη, ας πάρουμε το Κιανγσί. Στο βόρειο Κιανγκσί έχουμε μερικές βάσεις στο Τεχάν, στο Χσιουσχούι και στο Τουνγού. Στο δυτικό Κιανγκσί το Κόμμα και η Κόκκινη Πολιτοφυλακή έχουν ακόμη κάποια δύναμη στο Νινγκάνγκ, στο Γιουνγκσίν, στο Λιενχουά και στο Σουϊτσουάν. Στο νότιο Κιανγκσί οι προοπτικές είναι ακόμα καλύτερες γιατί τα συντάγματα, Δεύτερο και Τέταρτο του Κόκκινου Στρατού, αυξάνουν σταθερά τις δυνάμεις τους στις περιοχές του Κιάνγκ, του Γιάνγκ Φένγκ και του Χσινκούο. Και το σοβαρότερο, ο Κόκκινος Στρατός κάτω από τον Φάνγκ Τσίχ-μιν έχει κυριολεκτικά τσακιστεί. Όλα αυτά μας υποχρεώνουν να προτιμήσουμε τον Ναντσάνγκ. Γι’ αυτό προτείνουμε στην Κεντρική Επιτροπή, όπως κατά τη διάρκεια του παρατεινόμενου πολέμου μεταξύ των μιλιταριστών του Κουόμιτανγκ, εμείς να πολεμήσουμε κατά του Τσανγκ Κάϊ-σεκ και της κλίκας του Κβανγκσί στην επαρχία του Κβανγκσί, καθώς και στο δυτικό Φουκιέν και στο δυτικό Τσεκιάν. Στις τρεις αυτές επαρχίες θα διευρύνουμε τον Κόκκινο Στρατό και θα δημιουργήσουμε μια επαναστατική βάση, με χρονικό όριο ενός χρόνου, για την εκπλήρωση αυτού του σχεδίου.
Η πρόταση αυτή να πολεμήσουμε για το Κιανγκσί ήταν λαθεμένη μόνο στο σημείο, που έθετε χρονικό όριο ενός χρόνου. Βασιζόταν όχι μόνο στις συνθήκες μέσα σ’ αυτή την ίδια την επαρχία, αλλά και στην προοπτική ότι θα φτάσει γρήγορα μια μεγάλη πανεθνική επαναστατική πλημμυρίδα. Γιατί χωρίς να έχουμε πειστεί πως θα ερχόταν γρήγορα μια μεγάλη επαναστατική πλημμυρίδα, δεν θα μας ήταν δυνατό να συμπεράνουμε πως θα μπορούσαμε να πάρουμε το Κιανγσί σε ένα χρόνο. Η μόνη αδυναμία στην πρόταση αυτή ήταν ότι έθετε χρονικό όριο ενός χρόνου, που δεν πραγματοποιήθηκε και έδωσε έτσι ένα πνεύμα ανυπομονησίας στη λέξη «γρήγορα» μέσα στη διαβεβαίωση «γρήγορα θα φτάσει μια μεγάλη επαναστατική πλημμυρίδα». Όσο για τις υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες στο Κιανγσί, τις προσέξαμε καλά. Εκτός από τις υποκειμενικές συνθήκες που περιγράψαμε στην επιστολή προς την Κεντρική Επιτροπή, τώρα μπορούμε να δείξουμε καθαρά και τρεις αντικειμενικές συνθήκες. Πρώτο, η οικονομία του Κιανγσί είναι κυρίως φεουδαρχική, η εμπορο-καπιταλιστική τάξη είναι σχετικά αδύνατη και οι ένοπλες δυνάμεις των φεουδαρχών είναι περισσότερο αδύνατες πάρα σε οποιαδήποτε άλλη νότια επαρχία. Δεύτερο, το Κιανγκσί δεν έχει δικά του επαρχιακά στρατεύματα και το φρουρούσαν πάντα στρατεύματα από άλλες επαρχίες. Τα στρατεύματα αυτά που στέλνονται εκεί για την «καταστολή των κομμουνιστών» ή «για την καταστολή των ληστών», δεν είναι εξοικειωμένα με τις τοπικές συνθήκες, τα συμφέροντά τους είναι πολύ λιγότερο άμεσα συνδεδεμένα με την περιοχή αυτή, παρά, αν ήταν τοπικά στρατεύματα και συνήθως δεν έχουν ενθουσιασμό. Και τρίτο, σε διάκριση από το Κουαγκτούνγκ που είναι κοντά στο Χόνγκ – Κόνγκ και από κάθε άποψη σχεδόν κάτω από βρετανικό έλεγχο, το Κιανγκσί είναι σχετικά μακριά από την ιμπεριαλιστική επιρροή. Όταν αντιληφθούμε αυτά τα τρία σημεία, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι αγροτικές εξεγέρσεις έχουν μεγαλύτερη έκταση και ο Κόκκινος Στρατός και οι αντάρτικες μονάδες έχουν μεγαλύτερη αριθμητική δύναμη στο Κιανγκσί, παρά σε οποιαδήποτε άλλη επαρχία.
Πώς λοιπόν πρέπει να ερμηνεύσουμε τη λέξη «γρήγορα» στη διαβεβαίωση «γρήγορα θα φτάσει μια μεγάλη επαναστατική πλημμυρίδα»; Αυτό είναι ένα κοινό ερώτημα όλων των συντρόφων. Οι μαρξιστές δεν είναι μάντεις. Μπορούν, και πραγματικά αυτό κάνουν, μόνο να δείξουν τη γενική κατεύθυνση των μελλοντικών εξελίξεων και των αλλαγών. Δεν καθορίζουν, και δεν μπορούν να καθορίζουν την ημέρα και την ώρα μηχανικά. Άλλα όταν λέγω, πως γρήγορα θα φτάσει μια μεγάλη επαναστατική πλημμυρίδα στην Κίνα, δεν μιλώ, και αυτό το τονίζω, για κάτι, που, κατά την έκφραση ορισμένων «μπορεί να έρθει», για κάποια πλάνη, απραγματοποίητη και χωρίς σημασία για δράση. Αυτό μοιάζει σαν ένα πλοίο ανοικτά στη θάλασσα, που η κορυφή του καταρτιού του μπορεί κιόλας να φαίνεται από τη στεριά. Είναι σαν τον πρωινό ήλιο στην ανατολή, που οι λαμπρές αχτίδες του φαίνονται από την κορυφή ενός ψηλού βουνού. Είναι σαν ένα παιδί που πρόκειται να γεννηθεί γρήγορα και κινιέται ακατάπαυστα μέσα στην κοιλιά της μάνας του.
Σημειώσεις
(1) Ο σύντροφος Φανγκ Τσιχ – μιν, από το Γιγουάνγκ της επαρχίας Κιανγκσί και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚ Κίνας, που εκλέχτηκε από το 6ο συνέδριο, ήταν ο θεμελιωτής της κόκκινης περιοχής στο βορειοανατολικό Κιανγκσί και της 10ης Κόκκινης Στρατιάς. Το 1934 οδήγησε την αντιγιαπωνέζικη εμπροσθοφυλακή του Κόκκινου Στρατού προς το Βορρά για να αντιμετωπίσει τους ιάπωνες εισβολείς. Το Ιανουάριο του 1935 πιάστηκε αιχμάλωτος από τους κουομινταγκικούς αντιδραστικούς και πέθανε σαν ήρωας στο Ναντσάγκ του Κιανγσί.
(2) Δηλαδή οι οργανωμένες δυνάμεις της επανάστασης.
(3) Λι Του – μίνγκ: Μιλιταριστής του Κουόμιτανγκ, κυβερνήτης του Χουνάν το 1928.
(4) Ο πόλεμος του Μαρτίου – Απριλίου 1929, ανάμεσα στον Τσανγκ Κάι – σεκ και στον Λι Τσουνγκ – γεν και Πέι Τσανγκ – σι, μιλιταριστές του Κουόμιτανγκ της επαρχίας του Κιανγκσί.
(5) Η τρίτη εισβολή στην επαναστατική βάση του Κόκκινου Στρατού στα βουνά Τσινγκάνγκ, των μιλιταριστών του Κουόμιτανγκ που κράτησε από τα τέλη του 1926 μέχρι τις αρχές του 1928.
(6) Η φράση αυτή είναι απ’ το Μένκιους, που παρομοιάζει όταν μιλάει για έναν τύραννο που σπρώχνει το λαό στην αναζήτηση ενός καλού κυβερνήτη, με τη βύδρα που «σπρώχνει το ψάρι στα βαθιά νερά».
(7) Το Έκτο Εθνικό Συνέδριο του ΚΚ Κίνας έγινε τον Ιούλιο του 1928. Το συνέδριο αυτό καθόρισε ότι μετά την ήττα του 1927, η επανάσταση παρέμεινε αστικοδημοκρατική ως προς το χαρακτήρα της, δηλαδή αντιιμπεριαλιστική και αντιφεουδαρχική και ότι μια και η αναπόφευκτη νέα πλημμυρίδα στην επανάσταση δεν ήταν ακόμα άμεσα επικείμενη, η γενική γραμμή για την επανάσταση θα πρέπει να είναι να κερδίζουμε τις μάζες.
Το Έκτο Εθνικό Συνέδριο διέλυσε τη δεξιά οππορτουνιστική τάση του Τσε Του – σιέου και απέκρουσε τον «αριστερό» πραξικοπηματισμό που εμφανίσθηκε στο Κόμμα στα τέλη του 1927 και στις αρχές του 1928.
(8) Η φράση μέσα σε παρένθεση προστέθηκε από το συγγραφέα.
(9) Στο 1929 ο Κόκκινος Στρατός άρχισε μια εκστρατεία, από το Τσινγκανγκκάν στην επαρχία Φουκιέν, όπου δημιούργησε μια καινούργια επαναστατική βάση, επεκτείνοντας την επαναστατική λαϊκή εξουσία στις περιφέρειες Λουνγκυέν, Τσινγκτένγκ και Τσανγκμάνγκ, που βρίσκεται δυτικά στο Χουνκιέν.
(10) Εδώ εννοεί τις σχετικά σταθερές επαναστατικές βάσεις που δημιουργήθηκαν από τον Κόκκινο Εργατο-αγροτικό Στρατό.
(11) Ο Τσιάνγ Πο-τσένγκ ήταν τότε ο διοικητής των σωμάτων για την «επιβολή της τάξεως» του Κουόμιτανγκ στην επαρχία Τσεκιάνγκ.
(12) Ο Τσενγκ Κου χουέι και ο Λου Σιν – σάνγκ ήταν δύο διαβόητοι ληστές του Κουόμιτανγκ που ενώθηκαν με τις δυνάμεις τους με το στρατό του Κουόμιτανγκ.
(13) Ο Τσανγκ Τσεν ήταν διοικητής μιας μεραρχίας του στρατού του Κουόμιτανγκ.
(14) Ο Τσού Πέϊτεχ ήταν ένας από τους μιλιταριστές του Κουόμιτανγκ. Κυβερνήτης τότε της επαρχίας Κιανγσί.
(15) Ο Χσιούνγκ Σίχ – χουέϊ ήταν τότε ένας από τους διοικητές μεραρχίας του στρατού του Κουόμιτανγκ, στην επαρχία Κιανγσί.
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009
Μάο Τσετούνγκ - Να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς του κόμματος
Λόγος που εκφωνήθηκε στα εγκαίνια της Κεντρικής Κομματικής Σχολής το Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, την 1 Φεβρουαρίου 1942. Αντιγραφή από ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ, 1975 σε μετάφραση Γιάννη Χοντζέα.
Η Κομματική Σχολή αρχίζει το έργο της. Θα μου επιτρέψετε να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία.
Θα ήθελα να συζητούσαμε μαζί σχετικά με το στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας.
Γιατί πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα; Πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα γιατί υπάρχουν στον κόσμο εχθροί του λαού και ο λαός θέλει να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσής τους. Στην εποχή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα σαν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα θα ήταν εντελώς αδύνατο για το λαό να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσης των εχθρών του. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε σαν καθήκον να καθοδηγήσουμε το λαό για να ανατρέψει τους εχθρούς του και γι’ αυτό πρέπει να έχουμε σταθερές τις γραμμές μας, να είναι σταθερό το βήμα μας, οι δυνάμεις μας αξιόμαχες και τα όπλα μας ακονισμένα. Αν δεν τα εξασφαλίσουμε όλα αυτά δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τους εχθρούς μας.
Υπάρχουν τώρα προβλήματα μπροστά στο κόμμα μας; Η γενική γραμμή του κόμματός μας είναι ορθή και από την έποψη αυτή δεν υπάρχει πρόβλημα, και το κόμμα ακόμα έχει να παρουσιάσει επιτυχίες. Οι γραμμές του αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη που καθοδηγούν θαρραλέα το λαό στον αγώνα εναντίον του εχθρού, μέσα από πρωτάκουστες δυσκολίες. Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός.
Υπάρχουν δυσκολίες μπροστά στο κόμμα μας; Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν, αν και από μια γενική άποψη τα πράγματα βρίσκονται σε καλό σημείο. Υπάρχει μια σοβαρή αδυναμία.
Ποια είναι αυτή; Η αδυναμία αυτή βρίσκεται στο γεγονός πως πολλοί σύντροφοί μας έχουν ορισμένες ιδέες που δεν είναι ορθές, είναι εντελώς εσφαλμένες.
Αυτές εκδηλώνονται στον τρόπο που καταπιάνονται με τη μελέτη, στις σχέσεις μέσα στο κόμμα και έξω από το κόμμα και στον τρόπο χρησιμοποίησης της γλώσσας. Το πρώτο αναφέρεται στο λάθος του υποκειμενισμού, το δεύτερο στο λάθος του σεκταρισμού και το τρίτο στο λάθος του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου»(2).
Όλα τα λάθη αυτά, δεν διαπερνούν τώρα ολόκληρο το κόμμα μας, όπως ο βοριάς το χειμώνα που περνάει από όλες τις χαραμάδες. Από πολύ καιρό έπαψαν τα λάθη αυτά να κυριαρχούν σε μας, έπαψαν να αποτελούν τον ισχυρότερο άνεμο, αλλά έχουμε τώρα μερικά ρεύματα αυτού του μολυσμένου αέρα που διεισδύουν μέσα από τις χαραμάδες των αντιαεροπορικών καταφυγίων (γέλια). Εντούτοις, αυτά τα ρεύματα υπάρχουν ακόμα μέσα στο κόμμα μας. Οφείλουμε να κλείσουμε τις χαραμάδες αυτές και να διώξουμε τα ρεύματα αυτά. Ολόκληρο το κόμμα μας πρέπει αν αφοσιωθεί στην πραγματοποίηση αυτού του καθήκοντος και ιδιαίτερα η κομματική σχολή. Τα τρία αυτά λάθη, τα τρία αυτά κακά, ο υποκειμενισμός, ο σεκταρισμός, το οκταμερές κομματικό δοκίμιο έχουν τις ιστορικές τους ρίζες και παρά το γεγονός ότι δεν κυριαρχούν σήμερα στο κόμμα, εξακολουθούν να υπάρχουν, να εκδηλώνονται και γι’ αυτό οφείλουμε να τους κηρύξουμε τον πόλεμο, να τα αναλύσουμε και να δείξουμε το περιεχόμενό τους.
Αυτό είναι το καθήκον μας: Να βελτιώσουμε τον τρόπο της μελέτης μας και ν’ αντιταχθούμε στον υποκειμενισμό, να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς στο κόμμα μας, να αντιταχθούμε στο σεκταρισμό και να βελτιώσουμε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα και να αντιταχθούμε στο οκταμερές κομματικό δοκίμιο.
Για να νικήσουμε, για να συντρίψουμε τους εχθρούς μας, οφείλουμε να διορθώσουμε τα λάθη στο στυλ δουλειάς του κόμματός μας. Ο τρόπος που μελετάμε και που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα αποτελούν μέρη του στυλ δουλειάς του κόμματος ή του κομματικού στυλ. Όταν το κομματικό μας στυλ είναι ολοκληρωτικά σωστό, ολόκληρη η χώρα θα ακολουθήσει το παράδειγμά μας. Οι εξωκομματικοί που χαρακτηρίζονται από το κακό στυλ στη δουλειά τους, εφόσον είναι ειλικρινείς και τίμιοι θα ακολουθήσουν επίσης το παράδειγμά μας και θα διορθωθούν και η επιρροή μας έτσι θ’ απλωθεί σε ολόκληρο το λαό. Αν εμείς οι κομμουνιστές έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας, αξιόμαχες τις δυνάμεις μας και ακονισμένα τα όπλα μας, θα μπορέσουμε να νικήσουμε οποιοδήποτε εχθρό, οποιαδήποτε και αν είναι η δύναμή του.
Επιτρέψτε μου να μιλήσω πρώτα για το υποκειμενισμό.
Ι υποκειμενισμός είναι ένας εσφαλμένος τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη μελέτη, αντίθετος με το μαρξισμό – λενινισμό και ασυμβίβαστος με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο μαρξιστικός – λενινιστικός τρόπος μελέτης. Αυτό αφορά όχι μόνο τη μελέτη στις σχολές αλλά επίσης και τη μελέτη σε ολόκληρο το κόμμα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα μεθόδου σκέψης των συντρόφων μας, που βρίσκονται σε καθοδηγητικές θέσεις, όλων των στελεχών μας και όλων των μελών μας, ένα πρόβλημα στάσης όλων των μελών μας απέναντι στο μαρξισμό – λενινισμό και απέναντι στη δουλειά μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα ζήτημα πρωταρχικό εξαιρετικής σπουδαιότητας.
Υπάρχει ορισμένη σύγχυση ιδεών σε πολλούς ανθρώπους. Υπάρχει π.χ. σύγχυση ιδεών σχετικά με τι είναι ένας θεωρητικός, τι είναι ένας διανοούμενος ή ποια είναι η σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Ας περάσουμε στο πρώτο ερώτημα: Το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό ή χαμηλό; Εδώ και αρκετό καιρό έχουν αρχίσει να μεταφράζονται πολλά μαρξιστικά – λενινιστικά έργα και υπάρχουν επίσης πολλοί αναγνώστες. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Αλλά αυτό μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό; Είναι αλήθεια ότι είναι πιο ανεβασμένο από άλλοτε. Αλλά η σύνδεση της θεωρητικής μας δουλειάς με το πλούσιο και ποικίλο περιεχόμενο του επαναστατικού κινήματος της Κίνας δείχνει πως η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολύ πίσω και αποκαλύπτει την εξαιρετική μας καθυστέρηση στο θεωρητικό αγώνα. Για να μιλήσουμε γενικά, η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολλά βήματα πίσω από την επαναστατική μας πρακτική, δεν συμβαδίζει μ’ αυτήν. Την πρακτική μας με την ποικιλία του πλούτου της οφείλομε να την ανεβάσουμε σε ανάλογο θεωρητικό επίπεδο. Δεν έχουμε απασχοληθεί με όλα τα προβλήματα ή τουλάχιστον τα σπουδαιότερα που σχετίζονται με την επαναστατική πρακτική, ώστε με την επεξεργασία της να τα ανυψώσουμε στο αναγκαίο ύψος μιας θεωρητικής γενίκευσης. Ας σκεφθούμε: υπάρχουν πολλοί που να έχουν επεξεργασθεί θεωρητικά προβλήματα σχετικά με την οικονομία, την πολιτική, τη στρατιωτική τέχνη ή τον πολιτισμό της Κίνας, κατά τρόπο που να μπορεί να θεωρηθεί σαν εξειδικευμένος και συστηματικός, και όχι χοντροκομμένος και αποσπασματικός; Ειδικά στο πεδίο της οικονομικής θεωρίας για την 100ετία της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Κίνα, από τον πόλεμο του Οπίου, δεν υπάρχει ούτε μια εργασία που να είναι πραγματικά επιστημονική και που να μπορεί να εξηγεί τη σημερινή οικονομική ανάπτυξη της Κίνας. Μπορούμε να μιλάμε για μελέτη των οικονομικών προβλημάτων της Κίνας και πως το θεωρητικό μας επίπεδο είναι υψηλό; Μπορούμε να λέμε πως το κόμμα μας έχει δημιουργήσει στον τομέα της οικονομίας ικανούς και άξιους θεωρητικούς; Οπωσδήποτε όχι.
Διαβάσαμε πάρα πολλά βιβλία για το μαρξισμό – λενινισμό, αλλά μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δημιουργήσαμε θεωρητικούς; Και πάλι όχι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η θεωρία που επεξεργάσθηκαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν στη βάση πραγματικών γεγονότων, η συστηματική συνόψιση των πραγματικών γεγονότων της ιστορίας, και της επανάστασης. Αν διαβάζουμε μόνο τα έργα τους και δεν προχωρούμε στο φως της θεωρίας τους, στην μελέτη των πραγματικών γεγονότων της κινέζικης ιστορίας και επανάστασης ή δεν προσπαθούμε να εξετάσουμε θεωρητικά την πρακτική της κινέζικης επανάστασης, τότε ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε μαρξιστές θεωρητικοί είναι ασύστατος. Αν, σαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας δεν βλέπουμε σωστά τα προβλήματα της Κίνας, που βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας, αλλά μόνο θυμόμαστε ορισμένα συμπεράσματα ή αρχές των κλασικών του μαρξισμού, τότε τα αποτελέσματα της θεωρητικής μας δουλειάς είναι πραγματικά πάρα πολύ φτωχά. Αν κάποιος έχει μάθει επιμελέστατα ολόκληρους τόμους της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας, που απαγγέλλει με ευφράδεια αποσπάσματα από το κεφάλαιο Ι μέχρι το κεφάλαιο Χ, αλλά είναι εντελώς ανίκανος να εφαρμόσει αυτά που έχει μάθει, αυτός μπορεί να θεωρηθεί σαν μαρξιστής θεωρητικός; Όχι! Δεν μπορεί.
Τι είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε; Χρειαζόμαστε θεωρητικούς που βασισμένοι στη μαρξιστική – λενινιστική μέθοδο, να μπορούν να ερμηνεύουν ορθά τα προβλήματα της ιστορίας και της επανάστασης και να μπορούν να φωτίζουν επιστημονικά τα οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά προβλήματα της Κίνας. Τέτοιους θεωρητικούς χρειαζόμαστε. Αν ένας σύντροφος επιθυμεί να γίνει θεωρητικός αυτού του είδους, οφείλει να αφομοιώσει πραγματικά την ουσία του μαρξισμού – λενινισμού, την μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο και τη θεωρία του Λένιν και του Στάλιν για την αποικιακή επανάσταση και την κινέζικη επανάσταση και να μάθει οπλισμένος με όλα’ αυτά να προχωρεί σε μια διεισδυτική και επιστημονική ανάλυση των προβλημάτων της Κίνας όπως και στην ανεύρεση των νόμων της ανάπτυξής τους. Μόνο τέτοιου είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε πραγματικά.
Το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση με την οποία καλεί όλους τους συντρόφους να μάθουν να εφαρμόζουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία και μέθοδο στη μελέτη της κινέζικης ιστορίας, των οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών και πολιτιστικών προβλημάτων της Κίνας, στην ανάλυση κάθε συγκεκριμένου προβλήματος στη βάση της συσσώρευσης του απαραίτητου υλικού και στην εξαγωγή θεωρητικών συμπερασμάτων. Το καθήκον αυτό οφείλουμε να το αναλάβουμε.
Οι σύντροφοι της σχολής δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζουν τη μαρξιστική θεωρία σαν άψυχο δόγμα. Οφείλετε να αφομοιώσετε τη μαρξιστική θεωρία και να μάθετε να την εφαρμόζετε. Αν μπορέσετε να εφαρμόζετε τη μαρξιστική – λενινιστική διδασκαλία στο φώτισμα αυτού ή εκείνου του πρακτικού προβλήματος, θα είσαστε αξιέπαινοι. Όσο περισσότερα προβλήματα μπορέσετε να φωτίσετε, όσο περισσότερο επεκτείνετε σε πλάτος και σε βάθος την έρευνά σας, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η επίδοσή σας. Ο κανόνας που θα πρέπει να καθιερώσουμε στην Κομματική Σχολή είναι να βαθμολογείται ή να αξιολογείται ο σπουδαστής με βάση σε ποιο βαθμό αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της Κίνας με βάση τη μελέτη του μαρξισμού – λενινισμού, σε ποιο βαθμό αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα κι αν ο τρόπος της αντιμετώπισής τους είναι ορθός.
Ας περάσουμε τώρα στο πρόβλημα των διανοούμενων. Οι διανοούμενοι είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στην Κίνα, που είναι μια μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική χώρα με καθυστερημένο πολιτιστικό επίπεδο. Εδώ και δύο χρόνια το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση σχετικά με το πρόβλημα των διανοούμενων, με την οποία μας καλούσε να καταχτήσουμε την πλειοψηφία των διανοούμενων και να υποδεχθούμε όπως πρέπει όλους όσοι είναι επαναστάτες και όλους όσους θέλουν να πάρουν μέρος στην Αντίσταση κατά της Ιαπωνίας. Κάνουμε πολύ σωστά που εκτιμάμε έτσι τους διανοούμενους, γιατί χωρίς επαναστάτες διανοούμενους η επανάσταση δεν μπορεί να επιτύχει. Αλλά, όπως ξέρουμε όλοι, υπάρχουν όχι λίγοι απ’ αυτούς που κάνουν επίδειξη των γνώσεών τους, παίρνουν σπουδαίο ύφος και δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια ματαιοδοξία είναι αρρωστημένη και πως αυτή στέκεται εμπόδιο και στη δική τους πρόοδο. Οφείλουν να μάθουν την αλήθεια πως πολλοί αυτο-αποκαλούμενοι διανοούμενοι έχουν πολύ μεγαλύτερη άγνοια από τους εργάτες και τους αγρότες, πως ξέρουν πολύ λιγότερα από αυτούς. Μερικοί θα μου πουν: «Χα! Αναποδογυρίζεις τα πράγματα, φέρνεις τα πάνω κάτω και λες παραλογισμούς». (Γέλια). Αλλά σύντροφοι, αφήστε τα γέλια υπάρχει πολύ αλήθεια σ’ αυτά ακριβώς που είπα.
Τι είναι η γνώση; Από τότε που υπάρχει η ταξική κοινωνία υπάρχουν στον κόσμο δύο μόνο τομείς γνώσης: εκείνος που σχετίζεται με τον αγώνα για την παραγωγή κι εκείνος που σχετίζεται ε την ταξική πάλη. Οι φυσικές και οι κοινωνικές επιστήμες αποτελούν την αποκρυστάλλωση αυτών των δύο τομέων της γνώσης και η φιλοσοφία αποτελεί τη γενίκευση και συνόψιση και των δύο τομέων. Υπάρχει άλλος τομέας γνώσης; Όχι. Ας εξετάσουμε τώρα μερικούς διανοούμενους που σπουδάζουν σε σχολές ολοκληρωτικά ξεκομμένοι από την πρακτική δραστηριότητα της κοινωνίας. Τι ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι; Αφού τελείωσαν το σχολείο της κατώτερης εκπαίδευσης, συνέχισαν τις σπουδές τους μέχρι και το πανεπιστήμιο, πήραν το δίπλωμά τους και βλέπουν τους εαυτούς τους γεμάτους από γνώσεις. Αλλά όλα αυτά που απέκτησαν είναι βιβλιακές γνώσεις, δεν έχουν πάρει καθόλου μέρος σε καμιά πρακτική δραστηριότητα ούτε έχουν εφαρμόσει τις γνώσεις τους σε οποιοδήποτε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Μπορεί να τους θεωρήσει κανείς σαν ολοκληρωτικά ανεπτυγμένους διανοούμενους; Μάλλον όχι, γιατί οι γνώσεις τους δεν είναι ολοκληρωμένες.
Ποια είναι η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση; Η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση περιέχει δύο στάδια: το πρώτο είναι της αισθητηριακής γνώσης και το δεύτερο της ορθολογικής γνώσης. Η γνώση που αποχτιέται στο δεύτερο στάδιο είναι η ανάπτυξη της γνώσης που αποχτήθηκε στο πρώτο στάδιο, που ανυψώνεται σε ένα ανώτερο επίπεδο. Το αποτελούν οι γνώσεις που αποχτήθηκαν από τα βιβλία; Αν δεχθούμε πως όλο το περιεχόμενο τους αντιπροσωπεύει «πραγματικές γνώσεις», αυτό δεν αποτελεί γνώση που αποχτήθηκε από την προσωπική πείρα, αλλά μόνο θεωρίες που τις έχουν επεξεργασθεί οι πρόγονοί μας συνοψίζοντας την πείρα τους στην πάλη για την παραγωγή και στην ταξική πάλη. Είναι απολύτως αναγκαίο να μελετάμε αυτού του είδους τις γνώσεις, αλλά πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι οι γνώσεις αυτές είναι υπό ορισμένη έννοια μονόπλευρες γνώσεις που τις έχουν επαληθεύσει άλλοι και όχι εμείς οι ίδιοι. Το σπουδαιότερο πράγμα είναι να είμαστε σε θέση να εφαρμόζουμε τις γνώσεις αυτές στη ζωή και στην πράξη. Γι’ αυτό, συμβουλεύω αυτούς που έχουν μόνο βιβλιακές γνώσεις αλλά ελάχιστη ή καθόλου πρακτική πείρα, να ξεπεράσουν αυτή την ανεπάρκεια τους και να γίνουν περισσότερο μετριόφρονες.
Πως μπορούμε όσοι είμαστε διανοούμενοι που έχουμε μόνο βιβλιακές γνώσεις, να γίνουμε πραγματικοί διανοούμενοι; Ο μόνος τρόπος είναι να πάρουμε μέρος στην πρακτική δουλειά έτσι που να γίνουμε άνθρωποι που εργαζόμαστε πρακτικά, και να προχωρήσουμε στη θεωρητική δουλειά μελετώντας σημαντικά πρακτικά προβλήματα. Αυτός είναι ο τρόπος για να μπορέσουμε να φτάσουμε στον σκοπό μας.
Αυτά που λέω, μπορεί να κάνουν μερικούς να αγανακτούν. Μπορεί να λένε: «Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, ο Καρλ Μαρξ δεν μπορεί να θεωρείται διανοούμενος». Θα απαντούσα πως κάνουν λάθος. Ο Μαρξ όχι μόνον πήρε μέρος πρακτικά στο επαναστατικό κίνημα, αλλά επίσης δημιούργησε και επαναστατικές θεωρίες. Αρχίζοντας από το εμπόρευμα, τον πιο στοιχειώδη παράγοντα του καπιταλισμού, προχώρησε σε ολοκληρωμένη και συστηματική μελέτη της οικονομικής διάρθρωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Εκατομμύρια και εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν καθημερινά αυτό το πράγμα που λέγεται εμπόρευμα, το χρησιμοποιούσαν αλλά δεν έδειχναν την πραγματική προσοχή στο τι αντιπροσωπεύει. Μόνο ο Μαρξ το εξέτασε επιστημονικά, προχώρησε σε μια εκτεταμένη μελέτη της ανάπτυξής του και διατύπωσε μια θεωρία με παγκόσμια σημασία. Μελέτησε τη φύση, την ιστορία και την προλεταριακή επανάσταση, δημιούργησε τον διαλεκτικό υλισμό, τον ιστορικό υλισμό και τη θεωρία της προλεταριακής επανάστασης. Έτσι ο Μαρξ έγινε ένας ολοκληρωμένος διανοούμενος, εκφραστής της πιο ανθρώπινης σοφίας, εντελώς διαφορετικός από τους διανοούμενους με τις βιβλιακές γνώσεις. Ο Μαρξ έκανε λεπτομερειακή έρευνα και ανάλυση μέσα στην πρακτική πάλη, διατύπωσε μια σειρά συμπεράσματα και επαλήθευσε αυτά τα συμπεράσματα του στην πορεία της πρακτικής πάλης. Τέτοια θεωρητική εργασία πρέπει να αναλαμβάνουμε: Υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που μπορούν να αναλάβουν να κάνουν θεωρητική δουλειά. Υπάρχει στο κόμμα μας ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων που μπορούν να μάθουν να κάνουν θεωρητικές έρευνες και οι περισσότεροι από τους διανοούμενους αυτούς είναι άνθρωποι που δίνουν ελπίδες και που αξίζουν την εκτίμησή μας. Αλλά οφείλουν να ακολουθήσουν την ορθή κατεύθυνση και να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος. Οφείλουν να απορρίψουν το δογματισμό και να μην περιορίζουν την προσοχή τους στις λέξεις και στις φράσεις των βιβλίων που διαβάζουν.
Στον κόσμο υπάρχει μόνο μια αληθινή θεωρία, εκείνη που έχει βγει από την αντικειμενική πραγματικότητα και έχει επαληθευτεί από την αντικειμενική πραγματικότητα, καμιά άλλη δεν μπορεί να διεκδικήσει το όνομα της θεωρίας με την έννοια που δίνουμε εμείς στη λέξη αυτή. Ο Στάλιν έχει πει πως η θεωρία γίνεται άσκοπη αν δεν συνδέεται με την πράξη . Οι άσκοπες θεωρίες είναι ανώφελες, εσφαλμένες και πρέπει να απορρίπτονται. Όλοι αυτοί που είναι υπέρ τέτοιων θεωριών, πρέπει να γίνουν δαχτυλοδειχτούμενοι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η πιο ορθή, η πιο επιστημονική και η πιο επαναστατική αλήθεια που βγήκε και επαληθεύθηκε από την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά πολλοί απ’ αυτούς που τον μελετούν τον αντιμετωπίζουν σαν αποστεωμένο δόγμα. Η τέτοια στάση τους εμποδίζει την ανάπτυξη της θεωρίας και ζημιώνει τους ίδιους τους συντρόφους μας (3).
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι σύντροφοι που διεξάγουν πρακτική δουλειά εμπιστεύονται υπέρμετρα στην πείρα τους. Οι σύντροφοι αυτοί έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στην πείρα που είναι πραγματικά πλούσια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο αν παραμείνουν μόνο με αυτήν. Οι γνώσεις τους αυτές είναι αισθητηριακές γνώσεις, δεν είναι ορθολογικές και συστηματικές γνώσεις, με άλλα λόγια δεν είναι ολοκληρωμένες γνώσεις. Η επαναστατική δουλειά δεν μπορεί να γίνει χωρίς να κατέχουμε ολοκληρωμένες γνώσεις.
Υπάρχουν δύο είδη ελλιπών γνώσεων: εκείνες που αποχτάμε από τα βιβλία και οι αισθητηριακές γνώσεις. Και οι δύο είναι ελλιπείς γιατί ο χαρακτήρας τους είναι μονόπλευρος. Μόνο με το συνδυασμό τους θα μπορέσουμε να αποχτήσουμε επαρκείς και ολοκληρωμένες γνώσεις.
Ωστόσο, για να μελετήσουμε τη θεωρία, τα στελέχη μας που προέρχονται από την εργατική τάξη και την αγροτιά, οφείλουν προηγούμενα να αποκτήσουν ορισμένες στοιχειώδεις γνώσεις. Αλλιώτικα δεν θα μπορέσουν να αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία. Όταν αποκτήσουν αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, θα μπορέσουν να μελετήσουν τη θεωρία. Όταν ήμουν νέος, δεν είχα την ευκαιρία να φοιτήσω σε καμιά μαρξιστική - λενινιστική σχολή και μάθαινα μόνο ανοησίες του είδους: «Ο Κύριος λέγει: Πόσο ευχάριστο είναι να μαθαίνεις και να ασκείσαι πρακτικά σ’ αυτό που έχεις μάθει» (4). Αν κι αυτές οι ανοησίες είναι εντελώς άχρηστες σαν υλικό διδασκαλίας, εντούτοις εμένα μου έκαναν καλό, γιατί μ’ αυτές έμαθα να διαβάζω και να γράφω. Τώρα δεν μελετάμε τον Κομφούκιο αλλά μελετάμε την κινέζικη γλώσσα, την κινέζικη ιστορία, τη γεωγραφία και στοιχεία φυσικών επιστημών, που είναι χρήσιμες γνώσεις οπουδήποτε κι αν βρίσκεται κανείς. Το κομματικό κέντρο υπογραμμίζει με επιμονή πως τα εργατικά και αγροτικά στελέχη μας οφείλουν να αποχτήσουν στοιχειώδεις γνώσεις σαν απαραίτητη προϋπόθεση για οποιονδήποτε κλάδο μελέτης, είτε πρόκειται για την πολιτική επιστήμη, είτε για την στρατιωτική ή οικονομική επιστήμη. Στην αντίθετη περίπτωση, τα στελέχη όσο πλούσια και πολύμορφη πείρα κι αν διαθέτουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να επιδοθούν στη μελέτη της θεωρίας.
Επομένως, όταν αντιτασσόμαστε στον υποκειμενισμό που υπάρχει σ’ αυτές τις δύο κατηγορίες συντρόφων μας, οφείλουμε να τους βοηθήσουμε να διορθώσουν τις σχετικές ελλείψεις τους και να συνδυάσουν τη μία πλευρά που έχουν αναπτύξει με την άλλη πλευρά που είναι ανεπαρκής. Αυτοί που κατέχουν βιβλιακές γνώσεις οφείλουν να στραφούν στην πραχτική δουλειά για να μην πήξουν στις γνώσεις που παίρνουν από τα βιβλία και να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ως προς αυτούς που κατέχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς, οφείλουν να μελετήσουν για να ανεβούν θεωρητικά και να δουλέψουν σοβαρά πάνω στα βιβλία. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να συστηματοποιήσουν την πείρα τους, να την συνθέσουν και να την υψώσουν στο επίπεδο της θεωρίας και μόνο έτσι δεν θα εκλαμβάνουν την περιορισμένη πείρα τους σαν μια γενική αλήθεια και θα μπορέσουν να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ο δογματισμός και ο εμπειρισμός είναι δυό μορφές του υποκειμενισμού αν και η καθεμιά από τις δυό αποτελεί ένα ξεχωριστό πόλο.
Έτσι υπάρχουν στο κόμμα μας δυό μορφές υποκειμενισμού – ο δογματισμός και ο εμπειρισμός. Εκείνοι που κυριαρχούνται από το δογματισμό όπως και εκείνοι που κυριαρχούνται από τον εμπειρισμό δεν βλέπουν παρά τη μία άποψη των φαινομένων και όχι όλο το φαινόμενο. Αν δεν το προσέξουμε αυτό και αποτύχουμε να ξεπεράσουμε την αδυναμία της μονόπλευρης θεώρησης των φαινομένων, θα γλιστρήσουμε στον αχαλίνωτο υποκειμενισμό.
Ωστόσο, από τις μορφές του υποκειμενισμού, σήμερα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το κόμμα μας είναι ο δογματισμός. Οι δογματιστές μπορούν εύκολα να παραστήσουν τους μεγαλόστομους μαρξιστές, να καταχτήσουν τα στελέχη της εργατικής τάξης και της αγροτιάς όπως και την άπειρη νεολαία και να τους μπλέξουν στα δίχτυα τους. Αν νικήσουμε το δογματισμό, τα στελέχη που διαθέτουν βιβλιακές γνώσεις με ευχαρίστηση θα πάρουν μέρος στην πρακτική δουλειά και θα επιδοθούν στη μελέτη της πραγματικότητας, και τότε θα αναπηδήσουν πολλοί εξαίρετοι αγωνιστές που θα συνδυάζουν τη θεωρία με τη πρακτική πείρα, θα δημιουργήσουμε έναν ικανοποιητικό αριθμό πραγματικών θεωρητικών. Αν μπορέσουμε να νικήσουμε το δογματισμό, οι σύντροφοι που έχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς θα αποκτήσουν εξαίρετους δασκάλους έτσι ώστε να μπορέσουν να ανεβάσουν την πείρα τους στο επίπεδο της θεωρίας και να πάψουν να πέφτουν στο λάθος του εμπειρισμού.
Εκτός από τη σύγχυση ιδεών που υπάρχει σχετικά με τους θεωρητικούς και τους διανοούμενους υπάρχει επίσης σύγχυση ιδεών σε πολλούς συντρόφους σχετικά με τη σύνδεση θεωρίας και πράξης. Μιλάνε για τη σύνδεση αυτή κάθε μέρα, αλλά στην πράξη δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό και ουσιαστικά οι προσπάθειές τους καταλήγουν στο αν απομονώνουν κάθε μέρα τη θεωρία από την πράξη. Πως θα μπορέσουμε, λοιπόν, να ενώσουμε τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία με τη πρακτική της κινέζικης επανάστασης; Θα μπορούσαμε να το εξηγήσουμε με τη γνωστή έκφραση: να ρίχνουμε το βέλος στο στόχο. Το βέλος είναι ο μαρξισμός – λενινισμός και ο στόχος η κινέζικη επανάσταση. Ωστόσο, ορισμένοι σύντροφοι, ρίχνουν το βέλος τους στην τύχη, χωρίς να έχουν καθορισμένο στόχο: ξεχνούν ότι όταν χτυπάει κανείς πρέπει να έχει έναν στόχο: οι σύντροφοι αυτοί μπορούν εύκολα να κάνουν ζημιά στην επανάσταση. Άλλοι σύντροφοι αρέσκονται στο να κρατάνε το βέλος στα χέρια τους και να το θαυμάζουν: «Τι εξαίσιο βέλος! Τι θαυμάσιο βέλος!...», αλλά δεν θέλουν ποτέ να το ρίξουν. Οι σύντροφοι αυτοί είναι θαυμάσιοι εμπειρογνώμονες αξιοπερίεργων πραγμάτων, αλλά ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα για την επανάσταση. Οφείλουμε το βέλος του μαρξισμού – λενινισμού να το κατευθύνουμε στο στόχο της κινέζικης επανάστασης. Αν δεν μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα αυτό, το θεωρητικό επίπεδο του κόμματός μας δεν θα ανέβει ποτέ και η κινέζικη επανάσταση δεν θα μπορέσει ποτέ να θριαμβεύσει.
Οι σύντροφοί μας πρέπει να καταλάβουν ότι ο μαρξισμός – λενινισμός τον οποίο μελετάμε, δεν είναι ούτε κόσμημα, ούτε μαγικό μυστικό, αλλά είναι η επιστήμη που θα οδηγήσει την επαναστατική υπόθεση του προλεταριάτου στη νίκη. Και τώρα ακόμα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θεωρούν ορισμένες παραγράφους των μαρξιστικών – λενινιστικών έργων σαν ένα είδος πανάκειας, την οποία όποιος την αποκτήσει μπορεί χρησιμοποιώντας την να θεραπεύσει όλες τις αρρώστιες με τη μεγαλύτερη ευκολία. Όλα αυτά αφορούν ανθρώπους που κατέχονται από καθαρή παιδαριώδη άγνοια, και οφείλουμε να τους διαφωτίσουμε. Αυτοί που κατέχονται από μια τέτοια άγνοια θεωρούν ακόμα το μαρξισμό – λενινισμό σαν θρησκευτικό δόγμα. Οφείλουμε να τους πούμε καθαρά: Το δόγμα σας δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν το έχουν επαναλάβει πολλές φορές πως η θεωρία τους δεν είναι δόγμα αλλά καθοδήγηση για δράση. Αλλά παρ’ όλα αυτά, σαν να το κάνουν σκόπιμα ξεχνάνε αυτή τη θέση που έχει τεράστια σημασία. Οι Κινέζοι κομμουνιστές θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι ενώνουν τη θεωρία με την πράξη μόνο όταν θα αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο των Λένιν και Στάλιν σχετικά με την κινέζικη επανάσταση, και όταν μπορέσουν να προωθήσουν ακόμα περισσότερο τη μελέτη της κινέζικης ιστορίας και της επαναστατικής πρακτικής, να διατυπώσουν θεωρίες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της Κίνας. Το να μιλάμε μόνο για την ανάγκη της ένωσης της θεωρίας και της πράξης χωρίς να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός, σημαίνει πως δεν προωθούμε την υπόθεσή μας, πράγμα που συνέβηκε παρ’ όλα τα συνεχή λόγια στα εκατό τελευταία χρόνια. Παλεύοντας εναντίον της υποκειμενικής μονόπλευρης θεώρησης της πραγματικότητας, οφείλουμε να συντρίψουμε τον υποκειμενισμό και το δογματισμό με τη μονόπλευρη άποψή του.
Αυτά για σήμερα σχετικά με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού και για τη διόρθωση των λαθών που διαπράχθηκαν σε ότι αφορά τον τρόπο μελέτης στο κόμμα μας. Θα περάσω τώρα στο πρόβλημα του σεκταρισμού.
Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι στα είκοσι χρόνια που υπάρχει το κόμμα μας, ο σεκταρισμός δεν κυριάρχησε για μεγάλο χρονικό διάστημα σ΄ αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, υπολείμματα σεκταρισμού, που εκδηλώνονται στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και στις εξωτερικές σχέσεις του. Οι σεκταριστικές τάσεις στις εσωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση μερικών ομάδων μελών απέναντι σε άλλες, υπονομεύοντας έτσι την εσωκομματική ενότητα και αλληλεγγύη, όπως οι σεχταριστικές τάσεις στις εξωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση των μελών του κόμματος απέναντι στους μη κομμουνιστές, υπονομεύοντας έτσι το καθήκον του Κόμματος για την ένωση ολόκληρου του λαού μας. Μόνο με το ξερίζωμα αυτών των δύο κακών θα μπορέσει το κόμμα να προχωρήσει ανεμπόδιστα στην πραγματοποίηση των μεγάλων καθηκόντων του της ενότητας όλων των μελών του κόμματός μας και όλου του λαού της χώρας μας.
Ποια είναι τα υπολείμματα του σεκταρισμού μέσα στο κόμμα μας; Κυρίως τα ακόλουθα:
Πρώτο ο ινσουμπορτιναιτισμός. Μερικοί σύντροφοι βλέπουν μόνο τα μερικά συμφέροντα και όχι τα γενικά συμφέροντα, και πάντοτε επιθυμούν να υποτάσσουν το σύνολο στο μέρος με την υπερεκτίμηση της σημασίας της δουλειάς που έχουν αναλάβει την ευθύνη της. Δεν κατανοούν το σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στο κόμμα και ξεχνούν ότι για το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι αναγκαία μόνο η δημοκρατία, αλλά επίσης και πολύ περισσότερο και ο συγκεντρωτισμός. Ξεχνούν πως ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός απαιτεί να υποτάσσεται η μειοψηφία στην πλειοψηφία, οι κατώτερες οργανώσεις στις ανώτερες, το μέρος στο σύνολο και ολόκληρο το Κόμμα στην κεντρική Επιτροπή. Ο Τσανγκ Κούο – Τάο (5), για παράδειγμα, αρνήθηκε να υποταχθεί στην Κεντρική Επιτροπή και κατέληξε να προδώσει το Κόμμα και να γίνει πράκτορας του Κουόμιτανγκ. Παρ’ όλο που σήμερα ο σεχταρισμός δεν αποτελεί τόσο σοβαρό πρόβλημα όσο άλλοτε, οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό το μέτωπο εναντίον του και να ξεριζώσουμε κάθε τι που παραβλάφτει την ενότητα του κόμματος.
Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τη συνήθεια να κυριαρχεί σε όλες μας τις ενέργειες το συμφέρον του συνόλου. Η δραστηριότητα κάθε οργάνου ή τμήματος και οι ενέργειες κάθε μέλους οφείλουν να υποτάσσονται στα συμφέροντα ολόκληρου του κόμματος. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ανεχόμαστε την παραβίαση αυτής της αρχής.
Εκείνοι που κατέχονται από το ινσουμπορντιναιτιστικό πνεύμα, συνήθως βλέπουν τα πράγματα από την άποψη του ατόμου που το θέτουν πάνω απ’ όλα και συχνά αντιμετωπίζουν εσφαλμένα τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο – μέλος του κόμματος και στο μέλος. Στα λόγια επιδείχνουν μεγάλο σεβασμό για το κόμμα, αλλά στην πραγματικότητα βάζουν τον εαυτό τους στην πρώτη γραμμή και το κόμμα στη δεύτερη. Ο σύντροφος Λιού Σάο – Σι υπογράμμισε κάποτε ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν πολύ μακριά και επιδέξια χέρια για να ενεργούν πάντοτε προς όφελός τους, χωρίς να λογαριάζουν καθόλου τα συμφέροντα των άλλων και ολόκληρου του κόμματος. «Αυτό το δικό μου είναι δικό μου και το δικό σου είναι δικό μου» (γέλια). Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Επιζητούν τη φήμη, τη θέση και θέλουν να τους δοξάζουν. Όταν τους ανατεθεί μια οποιαδήποτε δουλειά, εκδηλώνουν αμέσως το ινσουμπορντιναιτιστικό τους πνεύμα. Φέρονται με ευγένεια σ’ αυτούς, κακομεταχειρίζονται τους άλλους, καταφεύγουν στις καυχησιολογίες, στις κολακείες, στον προσεταιρισμό ανθρώπων, μπάζοντας έτσι στο κομμουνιστικό κόμμα τα χαμερπή χαρακτηριστικά των αστικών πολιτικών κομμάτων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα της ανεντιμότητάς τους. Πιστεύω πως οφείλουμε να είμαστε τίμιοι και ευθείς στη στάση μας απέναντι στους άλλους στη δουλειά μας, γιατί χωρίς την τιμιότητα και την ευθύτητα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στον κόσμο. Ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι; Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν. Να, αυτοί είναι τίμιοι άνθρωποι και σοφοί. Ποιοι είναι οι ανέντιμοι; Ο Τρότσκυ, ο Μπουχάριν, ο Τσε Του – Σιεού και ο Τσανγκ Κούο - Τάο˙ οι άνθρωποι χωρίς την παραμικρή εντιμότητα. Και επίσης όλοι αυτοί που έγιναν ινσουμπορντιναιτιστές και υποτάσσουν τα πάντα στα προσωπικά, εγωιστικά τους συμφέροντα. Αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους, ότι κατέχει το δώρο της ατσιδωσύνης, που αρνούνται να υιοθετήσουν μια επιστημονική στάση στη δουλειά τους, είναι πραγματικά ανόητοι και θα ‘χουν κακό τέλος˙ εντούτοις ευχαριστιούνται να θεωρούν τους εαυτούς τους πανούργους και πάντοτε φροντίζουν για να ικανοποιούν τις δικές τους ιδιοτροπίες. Οι σπουδαστές της Σχολής μας οφείλουν να προσέξουν αυτό το πρόβλημα. Οφείλουμε να χτίσουμε ένα συγκεντρωτικό και ενιαίο κόμμα και να ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά τη διαλυτική φραξιονιστική πάλη. Για να προχωρήσουμε μπροστά στον αγώνα για τον κοινό μας σκοπό, οφείλουμε να αντιταχθούμε στον ατομικισμό και στο σεκταρισμό.
Τα τοπικά στελέχη και τα στελέχη που έρχονται από άλλες περιοχές οφείλουν να ενωθούν και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Επειδή πολλές αντιγιαπωνέζικες βάσεις εγκαθιδρύθηκαν μόνο μετά την άφιξη των μονάδων της 8ης Εκστρατευτικής Στρατιάς και της 4ης Νέας Στρατιάς, και η δουλειά φούντωσε μόνο μετά την άφιξη στελεχών από άλλες περιοχές, οφείλουμε να δώσουμε μεγάλη προσοχή στις σχέσεις ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές. Κάτω από τις συνθήκες αυτές οι σύντροφοί μας οφείλουν να καταλάβουν πως οι βάσεις μας δεν είναι δυνατόν να σταθεροποιηθούν παρά μόνο αν μπορέσει το κόμμα μας να ριζώσει εκεί, αν επιτευχθεί η πιο στενή ενότητα ανάμεσα σε όλα τα στελέχη και αν προωθηθούν και αναδειχθούν σε υπεύθυνες θέσεις τοπικά στελέχη˙ στην αντίθετη περίπτωση θα είναι απολύτως αδύνατο. Το καθένα από όλα τα στελέχη έχει και τις δυνατές του πλευρές και τις αδύνατες και το καθένα μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα μόνο με την υπερνίκηση των αδύνατων πλευρών του παίρνοντας σαν παράδειγμα τις καλές πλευρές των άλλων και αξιοποιώντας τη βοήθειά τους. Σε σύγκριση με τα τοπικά στελέχη, τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές γνωρίζουν λιγότερο καλά τις τοπικές συνθήκες και έχουν λιγότερη σύνδεση με το λαό της περιοχής. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη δική μου περίπτωση. Βρίσκομαι στο βόρειο Σενσί πέντε ή έξι χρόνια, αλλά σε σχέση με τα τοπικά στελέχη γνωρίζω πολύ λιγότερο τις τοπικές συνθήκες και έχω πολύ λιγότερη επαφή με το λαό της περιοχής. Οι σύντροφοί μας που πηγαίνουν στο Σανσί, στο Χοπέι, στο Σαντούνγκ και σε άλλες αντιγιαπωνέζικες βάσεις, οφείλουν να τα έχουν υπόψη τους όλα αυτά.
Επιπλέον, σε μια και την αυτή βάση η ανάπτυξη των διαφόρων τμημάτων δεν γίνεται ταυτόχρονα, εμφανίζονται νέα στελέχη δίπλα στα παλιότερα στελέχη. Στα τμήματα που αναπτύσσονται υπάρχουν στελέχη που έχουν σταλεί για βοήθεια από άλλα προτωπόρα τμήματα, και που θεωρούνται κι αυτά σαν στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές˙τα στελέχη αυτά οφείλουν να δώσουν μεγάλη προσοχή στη βοήθεια προς τα τοπικά στελέχη.
Για να μιλήσουμε γενικά, εκεί που υπάρχουν στελέχη από άλλες περιοχές και βρίσκονται στην καθοδήγηση και τα τοπικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, τα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές πρέπει να θεωρηθούν ότι ευθύνονται. Η ευθύνη γίνεται μεγαλύτερη για τους συντρόφους που είναι επικεφαλείς. Η προσοχή που δίνεται μέχρι τώρα σ’ αυτό το πρόβλημα σε πολλές περιοχές είναι ανεπαρκής˙ορισμένα στελέχη που προέρχονται από άλλα μέρη χλευάζουν τα τοπικά στελέχη˙ λένε περιφρονητικά:
«Τι ξέρουν τα τοπικά στελέχη; Να στριφογυρίζουν δεξιά και αριστερά».
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πλήρη άγνοια για τη σημασία των τοπικών στελεχών, δεν βλέπουν τις θετικές τους πλευρές και καταλήγουν στο λάθος του σεκταρισμού. Όλα τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές οφείλουν να ενδιαφέρονται για τα τοπικά στελέχη και να τα βοηθάνε συνεχώς και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να τα χλευάζουν και να τα περιφρονούν˙ να τους συμπεριφέρονται με ύφος ανώτερου προς τον κατώτερο. Βέβαια, τα τοπικά στελέχη οφείλουν από την πλευρά τους να διδάσκονται επίσης από τις καλές πλευρές των στελεχών που προέρχονται από άλλες περιοχές και να ξεριζώσουν από μέσα τους κάθε στενή άποψη και να ενωθούν στενά με τα στελέχη από τις άλλες περιοχές και να γίνουν σαν ένα αδιαίρετο σύνολο μ’ αυτά, και γι’ αυτό να αποφύγουν να πέσουν στο σεκταρισμό.
Τα ίδια ισχύουν για τις σχέσεις ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη. Οφείλουν να ενωθούν στενά και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Τα στρατιωτικά στελέχη οφείλουν να βοηθούν τα πολιτικά στελέχη, όπως και να βοηθούνται από αυτά. Όταν προκύπτουν διαφορές μεταξύ τους, οφείλουν να τις συζητούν με ευθύτητα και να προχωρούν στην αναγκαία αυτοκριτική.
Για να μιλήσουμε γενικά, στις περιοχές όπου τα στρατιωτικά στελέχη αποτελούν ουσιαστικά την καθοδήγηση και τα πολιτικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, την ευθύνη την έχουν τα στρατιωτικά στελέχη. Μόνο όταν τα στρατιωτικά στελέχη συναισθανθούν την ευθύνη τους και πάψουν να φέρονται με απαράδεκτο τρόπο απέναντι στα πολιτικά στελέχη, θα γίνει δυνατό να δημιουργηθούν οι καλύτερες συνθήκες για την εκπλήρωση των πολεμικών καθηκόντων μας και την πραγματοποίηση ενός δημιουργικού προγράμματος στις βάσεις αντίστασης.
Το ίδιο ισχύει επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις, διαφόρων περιοχών και διαφόρων τμημάτων. Οφείλουμε να αντιταχθούμε στις τάσεις «ανεξαρτησίας» και τις άλλες σεκταριστικές τάσεις που παίρνουν υπόψη τους μόνο το συμφέρον του τμήματος ή της μονάδας εις βάρος των συμφερόντων των άλλων. Η υιοθέτηση τέτοιων τάσεων σημαίνει το χάσιμο της κομμουνιστικής φυσιογνωμίας˙ οι τάσεις αυτές εκδηλώνονται με την άρνηση για βοήθεια σε στελέχη και σε μαχητές, με την αποστολή των χειρότερων μαχητών όταν στέλνεται «βοήθεια», ο τρόπος ενέργειας που ζημιώνει τα συμφέροντα των γειτονικών μονάδων ή τμημάτων κλπ. οι άνθρωποι που κυριαρχούνται από το πνεύμα αυτό αδιαφορούν για τα συμφέροντα του συνόλου, αρνούνται να επιδείξουν ενδιαφέρον για τις άλλες περιοχές έξω από τη δική τους, για τις άλλες μονάδες έξω από τη δική τους μονάδα, και τέλος απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Οφείλουμε να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για να διαπαιδαγωγήσουμε τους ανθρώπους αυτούς για να καταλάβουν πως οι πράξεις τους αποτελούν καθαρά σεκταριστικές τάσεις που αν αναπτυχθούν μπορούν να γίνουν ένας μεγάλος κίνδυνος.
Υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: το πρόβλημα των σχέσεων ανάμεσα στα παλιά και τα νέα στελέχη. Με τη σημαντική αύξηση που πήρε το Κόμμα μας στην Αντίσταση, δημιουργήθηκαν πολλά νέα στελέχη˙ αυτό είναι ένα πολύ καλό πράγμα. Στην Έκθεση στο 18ο συνέδριο του κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύντροφος Στάλιν λέει: «Υπάρχουν αρκετά παλιά στελέχη αλλά όχι τόσα όσα έχουμε ανάγκη και απ’ αυτά ένα μέρος τους εγκαταλείπει τις γραμμές του Κόμματος κάτω από την επενέργεια των νόμων της φύσης» (6). Εδώ ο Στάλιν μιλάει για μια κατάσταση σχετική με τα παλιά στελέχη όπως και για τους νόμους της φύσης. Αν δεν υπάρξει ένας ευρύτερος αριθμός από νέα μέλη και στελέχη που να βρίσκονται σε τέλεια συνεργασία με τα παλιά στελέχη, η δουλειά μας θα σταματήσει στα μισά του δρόμου. Γι’ αυτό, τα παλιά στελέχη μας, οφείλουν να χαιρετίζουν τον ερχομό των νέων στελεχών και να επιδείχνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά. Είναι αλήθεια, πως τα νέα στελέχη με τη μικρή τους ιστορία στην επανάσταση και την απειρία τους, έχουν ορισμένα ελαττώματα και σε μερικά και σε μερικά απ’ αυτά υπάρχουν επιβιώσεις της ιδεολογίας της παλιάς κοινωνίας και εκδηλώσεις μικροαστικού ατομικισμού. Αλλά τα ελαττώματα αυτά μπορούν να εξαλειφθούν βαθμιαία με την συνεχή διαπαιδαγωγική δουλειά και το επαναστατικό ατσάλωμα. Η αξία των νέων στελεχών, όπως υπογραμμίζει ο Στάλιν, είναι πως έχουν την αίσθηση του καινούργιου και ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό και δραστηριότητα – ιδιότητες ακριβώς που λείπουν από τα παλιά στελέχη (7). Τα στελέχη παλιά και νέα, οφείλουν να αναπτύσσουν τον αμοιβαίο σεβασμό, να διδάσκονται αμοιβαία, να μεταβιβάζουν αμοιβαία τις αρετές τους, να παίρνουν τα θετικά και να απορρίπτουν τα αρνητικά, να αποτελούν ένα σφιχτά ενωμένο σύνολο στη δουλειά για την κοινή υπόθεση και να αντιτάσσονται σε κάθε εκδήλωση σεκταρισμού. Για να μιλήσουμε γενικά, όπου υπάρχουν παλιά στελέχη στην καθοδήγηση και τα νέα στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους την ευθύνη την έχουν τα παλιά στελέχη.
Οι σχέσεις που αναφέραμε – ανάμεσα στο μέρος και στο σύνολο, ανάμεσα στο άτομο και στο Κόμμα, ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές, ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη, ανάμεσα στις διάφορες στρατιωτικές μονάδες, τμήματα και περιοχές και ανάμεσα στα παλιά και στα νέα στελέχη – αποτελούν τις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος. Όλοι τις σχέσεις αυτές οφείλουμε να τις διευθετούμε στη βάση του πνεύματος των αρχών του κομμουνισμού, με ανοιχτό το μέτωπο στο σεχταρισμό έτσι ώστε να έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας και να δυναμώνει η μαχητική μας ικανότητα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα πολύ μεγάλης σημασίας, ένα πρόβλημα που αφορά την ανάγκη να βελτιώσουμε στο στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας, πράγμα που πρέπει να το κάνουμε οπωσδήποτε. Ο σεχταρισμός είναι μια εκδήλωση υποκειμενισμού στον οργανωτικό τομέα, και εάν θέλουμε να ξεριζώσουμε τον υποκειμενισμό και να ανεβάσουμε το πνεύμα του μαρξισμού – λενινισμού, το πνεύμα της αναζήτησης της αλήθειας μέσα από τα γεγονότα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε όλες τις επιβιώσεις του σεχταρισμού στις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος και να στεκόμαστε πάντα στην αρχή πως τα προσωπικά και τα μερικά συμφέροντα υποτάσσονται στα συμφέροντα του Κόμματος˙ τότε θα μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την ενότητα και τη συνοχή των γραμμών του.
Οι επιβιώσεις του σεχταρισμού στις εξωτερικές σχέσεις του Κόμματος πρέπει να εξαλειφθούν, όπως και εκείνες στο εσωτερικό του Κόμματος. Όπως είναι αναγκαίο, για να επιτύχουμε τη νίκη εναντίον του εχθρού, να ενωθούν όλα τα μέλη του Κόμματος και το Κόμμα μας να γίνει σαν ένας άνθρωπος, έτσι είναι αναγκαίο να ενωθεί ολόκληρος ο λαός μας. Είκοσι χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, δουλεύει για να επιτύχει την ένωση όλου του λαού μας και παρά τις τεράστιες δυσκολίες, έκανε μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, ειδικά από τότε που άρχισε ο Πόλεμος Αντίστασης. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει, πως όλοι οι σύντροφοι δουλεύουν σωστά μέσα στις μάζες και πως έχουν απαλλαγεί από το σεχταρισμό. Όχι. Υπάρχουν τέτοιες εκδηλώσεις ακόμα σε πολλούς συντρόφους μας και σε ορισμένες περιπτώσεις σε σοβαρότατη μορφή. Πολλοί σύντροφοί μας αρέσκονται να φέρονται στους ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα με περιφρόνηση˙ δεν τους συμπεριφέρονται με σεβασμό και δεν εκτιμούν τις αρετές τους. Αυτή η στάση είναι ακριβώς μια χαρακτηριστική σεχταριστική στάση. Έχοντας διαβάσει οι σύντροφοι αυτοί μερικά μαρξιστικά βιβλία, δεν έγιναν περισσότερο μετριόφρονες, αλλά αντίθετα έγιναν πιο απαζονικοί˙ ισχυρίζονται ότι οι άλλοι δεν έχουν μάθει τίποτε, κι ούτε μπορούν να καταλάβουν τίποτε, αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι έγιναν ημιμαθείς.
Οι σύντροφοί μας οφείλουν να βάλουν βαθιά στο μυαλό τους αυτή την αλήθεια: Το Κόμμα μας πάντοτε θα είναι μια μειοψηφία σε σχέση με τον υπόλοιπο λαό. Ας υποθέσουμε πως αναλογεί στην Κίνα ένας Κομμουνιστής στα εκατό άτομα˙ τότε στα 450.000.000 κινέζους πρέπει να αντιστοιχούν 4.500.000 κομμουνιστές. Κι αν ακόμα φθάσει η αριθμητική δύναμη του Κόμματός μας σ’ αυτό τον αριθμό, και τότε το ποσοστό των κομμουνιστών δεν θα ξεπερνάει το 1% ενώ το υπόλοιπο 99% του πληθυσμού δεν θα είναι κομμουνιστές. Όταν έχουν έτσι τα πράγματα, μπορούμε να αρνηθούμε τη συνεργασία με ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα μας;
Έχουμε καθήκον να συνεργασθούμε με όλους εκείνους που θέλουν να συνεργασθούν μαζί μας και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους αποκλείουμε. Αλλά υπάρχουν μέλη μας που δεν το κατανοούν αυτό και περιφρονούν ή απορρίπτουν τον καθένα που θέλει να συνεργασθεί μαζί μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που έφθασαν μέχρι το σημείο να διώξουν τέτοιους ανθρώπους. Μας έχουν διδάξει έτσι ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν; Όχι. Το αντίθετο, πάντοτε μας υποδείχνουν την ανάγκη να συνδεόμαστε στενά με το λαό και να μην απομονωνόμαστε ποτέ απ’ αυτόν. Μας υποδείχνει παρόμοιο τρόπο ενέργειας η Κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας; Όχι. Δεν υπάρχει κανένα σημείο, στις αποφάσεις της που να λέει ότι μπορούμε να ξεκόβουμε από το λαό και να πέφτουμε στην απομόνωση. Αντίθετα, το Κομματικό κέντρο μας καλεί πάντοτε να αναπτύσσουμε τους δεσμούς μας με το λαό και να μην ξεκόβουμε ποτέ απ’ αυτόν. Οποιαδήποτε ενέργεια που μας απομονώνει από το λαό είναι πάντοτε αδικαιολόγητη και είναι απλούστατα αποτέλεσμα των σεχταριστικών αντιλήψεων που υπάρχουν σε ορισμένους συντρόφους μας. Αφού ο σεχταρισμός εξακολουθεί να εκδηλώνεται σε σοβαρή μορφή σε ορισμένους συντρόφους μας και να υπονομεύει την εφαρμογή της γραμμής του Κόμματος, οφείλουμε να ανοίξουμε μια μεγάλη εκστρατεία διαπαιδαγώγησης μέσα στο Κόμμα που να κατευθύνεται εναντίον του. Πρώτα απ’ όλα, οφείλουμε να δώσουμε να καταλάβουν τα στελέχη μας πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα, και πως θα είναι εντελώς αδύνατο να νικήσουμε τους εχθρούς μας και να φθάσουμε στον επαναστατικό μας σκοπό αν οι κομμουνιστές δεν ενωθούν με τα εξωκομματικά στελέχη και το λαό.
Κάθε σεχταριστική αντίληψη είναι διαποτισμένη από τον υποκειμενισμό και είναι ασυμβίβαστη με τις πραγματικές ανάγκες της επανάστασης, και γι’ αυτό ο αγώνας εναντίον του υποκειμενισμού και ο αγώνας εναντίον του σεχταρισμού πρέπει να διεξάγεται ταυτόχρονα.
Για ότι αφορά το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο», δεν υπάρχει ο χρόνος για να ασχοληθούμε μ’ αυτό σήμερα και θα συζητήσουμε γι’ αυτό σε άλλη ευκαιρία. Το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» που είναι ένα δοχείο γεμάτο από κάθε είδους ακαθαρσίες και φαυλότητες, και αποτελεί την «εκλεκτή» μορφή έκφρασης του υποκειμενισμού και του σεχταρισμού, βλάφτει το λαό και ζημιώνει την επανάσταση και γι’ αυτό οφείλουμε να το ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά.
Μαζί με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού οφείλουμε να προπαγανδίζουμε τον υλισμό και τη διαλεκτική. Ωστόσο, υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στο καθήκον αυτό. Υπάρχουν επίσης άλλοι που παρακολουθούν ατάραχοι την διάδοση του υποκειμενισμού. Οι σύντροφοι αυτοί θεωρούνται πως κατέχουν το μαρξισμό, αλλά δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να προπαγανδίσουν το ματεριαλισμό και δεν εκφράζουν ποτέ καμιά άποψη όταν μπροστά στα μάτια τους γίνεται προφορική ή γραφτή προπαγάνδιση του υποκειμενισμού. Η στάση αυτή δεν είναι στάση ενός κομμουνιστή. Κατά συνέπεια, απ’ αυτό αποδείχνεται πως πολλοί από τους συντρόφους μας, έχουν ποτιστεί από το δηλητήριο του υποκειμενισμού, που τους ρίχνει στην αδράνεια και στην απάθεια. Γι’ αυτό οφείλουμε να ανοίξουμε μια εκστρατεία μεγάλης έκτασης στο Κόμμα για να απελευθερώσουμε το μυαλό πολλών συντρόφων μας, από την υποδούλωση του υποκειμενισμού και του δογματισμού και να καλέσουμε όλα τα μέλη του Κόμματος σε εξόρμηση για να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεχταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο». Τα πράγματα αυτά μοιάζουν πολύ με τα γιαπωνέζικα προϊόντα˙ μόνο ο εχθρός μας μπορεί να ενδιαφέρεται για τη διατήρησή τους, για να μας αποναρκώνει μ’ αυτά˙ αλλά γι’ αυτό πρέπει να υποστηρίζουμε το μποϊκοτάρισμα τους όπως το κάνουμε για τα γιαπωνέζικα προϊόντα. Οφείλουμε να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεκταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» για να εμποδίσουμε τη διάθεση των προϊόντων αυτών στην αγορά μας, για να τα εμποδίσουμε να βρουν αγοραστές ποντάροντας στο χαμηλό θεωρητικό επίπεδο του Κόμματός μας. Προς το σκοπό αυτό, οι σύντροφοι μας οφείλουν να αναπτύξουν την οξυδέρκεια τους˙ να οξύνουν την όσφρησή τους για να καθορίζουν αν ένα προϊόν είναι καλό ή κακό και να αποφασίζουν ανάλογα με την περίπτωση αν πρέπει να το δεχθούν ή να το μποϋκοτάρουν. Οι κομμουνιστές οφείλουν πάντοτε να εξετάζουν την προέλευση και το σκοπό και τη χρησιμότητα οποιουδήποτε πράγματος και να κρίνουν παίρνοντας υπόψη όλες του τις πλευρές, για το αν το πράγμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και στην αλήθεια˙ σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ακολουθούνε τυφλά τους άλλους και να συμφωνούν κατά τον ίδιο τρόπο με τη γνώμη οποιουδήποτε.
Για να τελειώνουμε˙ στην πάλη μας εναντίον του υποκειμενισμού, του σεκταρισμού και του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου», οφείλουμε και πρέπει να τηρούμε απαρέγκλιτα δυό αρχές: Πρώτο: «να επιπλήττουμε για τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον» και δεύτερο: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο». Οφείλουμε να φέρνουμε στο φως όλα τα λάθη του παρελθόντος, να τα αναλύουμε και να τα κριτικάρουμε με επιστημονικό τρόπο με σκοπό να αποτρέψουμε την επανάληψή τους στο μέλλον, να βελτιώσουμε τη δουλειά μας, να γίνουμε καλλίτεροι στο μέλλον. Αυτό είναι το νόημα της πρώτης αρχής «να επιπλήττουμε για τα λάθη του παρελθόντος για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον». Αλλά αποκαλύπτοντας τα λάθη και κριτικάροντας τις αδυναμίες, οφείλουμε να ενεργούμε για να επιτύχουμε το σκοπό που επιδιώκει ο γιατρός, δηλαδή που προσπαθεί να θεραπεύσει τον άρρωστο από την αρρώστια του όχι για να τον πεθάνει αλλά για να τον σώσει. Όταν ένας άνθρωπος υποφέρει από σκωληκοειδίτη, ο γιατρός αφαιρεί τη σκωληκοειδή απόφυση και σώζει τον άρρωστο. Όλοι όσοι έχουν διαπράξει λάθη και δεν αρνούνται να θεραπευθούν και δεν επιμένουν στα λάθη τους σε σημείο που να εμποδίζουν τη θεραπεία είναι για μας καλοδεχούμενοι. Θα χαρούμε, αν εκδηλώσουν την επιθυμία, τίμια και ειλικρινά, να γιατρευτούν και να γίνουν καλοί σύντροφοι. Η βοήθειά μας θα τους δοθεί. Για να εκπληρώσουμε το καθήκον αυτό με επιτυχία, οφείλουμε να μην υποχωρούμε σε στιγμιαίες παρορμήσεις και να χτυπούμε ανελέητα. Η θεραπεία στις ιδεολογικές και πολιτικές ασθένειες δεν συνίσταται στο να κόβουμε μαζί με το σάπιο κομμάτι και το υγιές μέρος, αλλά στην εφαρμογή της αρχής: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο»˙ αυτή είναι η μόνη κατάλληλη και αποτελεσματική μέθοδος.
Επωφελήθηκα από την ευκαιρία αυτή, της έναρξης των εργασιών της Κομματικής Σχολής και σας απασχόλησα αρκετά με την ομιλία μου˙ ελπίζω, σύντροφοι πως θα σκεφθείτε όλα όσα σας είπα. (Θερμά χειροκροτήματα).
(2) Αναφέρεται στη μορφή της δοκιμασίας στις εξετάσεις της φεουδαρχικής Κίνας από το 15ο μέχρι το 19ο αιώνα. Οι εκθέσεις αυτές γράφονταν με βάση ένα άκαμπτο πρότυπο και σε καθορισμένη έκταση. Κάθε μέρος του δοκιμίου έπρεπε να ανταποκρίνεται σ’ ένα αυστηρά καθορισμένο σχήμα και να αποτελείται από ένα ορισμένο αριθμό χαρακτήρων. Με βάση την έννοια των χαρακτήρων που αποτελούσαν τον τίτλο του θέματος έπρεπε να γράφουν ένα έργο που το περιεχόμενό του δεν είχε καμιά σημασία αλλά υπηρετούσε το από τα πριν καθορισμένο σχήμα. Εδώ, ο συγγραφέας, παρομοιάζει με το «οκταμερές δοκίμιο» τα κείμενα ορισμένων ανθρώπων του κόμματος που δεν επέβλεπαν μ’ αυτά να εκθέτουν γεγονότα και αντιλήψεις αλλά ήθελαν να κάνουν εντύπωση με τη βαριά και άσκοπη επαναστατική φρασεολογία και με βερμπαλιστικές ακροβασίες.
(3) ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού.
(4) Η πρόταση αυτή είναι από τα «Κομφουκιανά Ανάλεκτα»
(5) Ο Τσανγκ Κούο – Τάο που πρόδωσε την κινέζικη επανάσταση, για μια ορισμένη περίοδο ανήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Διέπραξε πολλά λάθη που τον οδήγησαν σε τερατώδη εγκλήματα. Το 1935 αντιτάχθηκε στην πορεία του Κόκκινου Στρατού προς το βορρά και εφάρμοσε το ηττοπαθές και λικβινταριστικό του σχέδιο παρασέρνοντας τις δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου του Κόκκινου Στρατού στις περιοχές των εθνικών μειονοτήτων στη μεθόριο του Σετσουάν και Σικάνγκ, πράγμα που επέφερε βαρύτατες απώλειες στις δυνάμεις αυτές. Ταυτόχρονα άνοιξε μέτωπο εναντίον του Κόμματος και του κομματικού κέντρου, δημιουργώντας μια ψευτο – κεντρική επιτροπή που την έθεσε κάτω από τον έλεγχό του˙ έτσι διέσπασε την ενότητα του κόμματος και του Κόκκινου Στρατού: Χάρη στην επίμονη διαπαιδαγωγική δουλειά του συντρόφου Μάο Τσε – Τουνγκ και του Κομματικού Κέντρου, οι δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου και τα στελέχη επανήλθαν κάτω από την ορθή καθοδήγηση του Κομματικού Κέντρου και επέδειξαν ανδρεία και ηρωισμό στους αγώνες που ακολούθησαν. Ο Τσανγκ παρέμεινε αδιόρθωτος και την άνοιξη του 1938 εγκατέλειψε τη μεθοριακή περιοχή Σενσί – Κανσού – Νιγκσία και πέρασε στη μυστική υπηρεσία του Κουόμιτανγκ.
(6)Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785.
(7) Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785
Η Κομματική Σχολή αρχίζει το έργο της. Θα μου επιτρέψετε να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία.
Θα ήθελα να συζητούσαμε μαζί σχετικά με το στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας.
Γιατί πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα; Πρέπει να υπάρχει ένα επαναστατικό κόμμα γιατί υπάρχουν στον κόσμο εχθροί του λαού και ο λαός θέλει να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσής τους. Στην εποχή του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κόμμα σαν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Χωρίς ένα επαναστατικό κόμμα όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα θα ήταν εντελώς αδύνατο για το λαό να αποτινάξει το ζυγό της καταπίεσης των εχθρών του. Εμείς οι κομμουνιστές έχουμε σαν καθήκον να καθοδηγήσουμε το λαό για να ανατρέψει τους εχθρούς του και γι’ αυτό πρέπει να έχουμε σταθερές τις γραμμές μας, να είναι σταθερό το βήμα μας, οι δυνάμεις μας αξιόμαχες και τα όπλα μας ακονισμένα. Αν δεν τα εξασφαλίσουμε όλα αυτά δεν θα μπορέσουμε να νικήσουμε τους εχθρούς μας.
Υπάρχουν τώρα προβλήματα μπροστά στο κόμμα μας; Η γενική γραμμή του κόμματός μας είναι ορθή και από την έποψη αυτή δεν υπάρχει πρόβλημα, και το κόμμα ακόμα έχει να παρουσιάσει επιτυχίες. Οι γραμμές του αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη που καθοδηγούν θαρραλέα το λαό στον αγώνα εναντίον του εχθρού, μέσα από πρωτάκουστες δυσκολίες. Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός.
Υπάρχουν δυσκολίες μπροστά στο κόμμα μας; Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν, αν και από μια γενική άποψη τα πράγματα βρίσκονται σε καλό σημείο. Υπάρχει μια σοβαρή αδυναμία.
Ποια είναι αυτή; Η αδυναμία αυτή βρίσκεται στο γεγονός πως πολλοί σύντροφοί μας έχουν ορισμένες ιδέες που δεν είναι ορθές, είναι εντελώς εσφαλμένες.
Αυτές εκδηλώνονται στον τρόπο που καταπιάνονται με τη μελέτη, στις σχέσεις μέσα στο κόμμα και έξω από το κόμμα και στον τρόπο χρησιμοποίησης της γλώσσας. Το πρώτο αναφέρεται στο λάθος του υποκειμενισμού, το δεύτερο στο λάθος του σεκταρισμού και το τρίτο στο λάθος του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου»(2).
Όλα τα λάθη αυτά, δεν διαπερνούν τώρα ολόκληρο το κόμμα μας, όπως ο βοριάς το χειμώνα που περνάει από όλες τις χαραμάδες. Από πολύ καιρό έπαψαν τα λάθη αυτά να κυριαρχούν σε μας, έπαψαν να αποτελούν τον ισχυρότερο άνεμο, αλλά έχουμε τώρα μερικά ρεύματα αυτού του μολυσμένου αέρα που διεισδύουν μέσα από τις χαραμάδες των αντιαεροπορικών καταφυγίων (γέλια). Εντούτοις, αυτά τα ρεύματα υπάρχουν ακόμα μέσα στο κόμμα μας. Οφείλουμε να κλείσουμε τις χαραμάδες αυτές και να διώξουμε τα ρεύματα αυτά. Ολόκληρο το κόμμα μας πρέπει αν αφοσιωθεί στην πραγματοποίηση αυτού του καθήκοντος και ιδιαίτερα η κομματική σχολή. Τα τρία αυτά λάθη, τα τρία αυτά κακά, ο υποκειμενισμός, ο σεκταρισμός, το οκταμερές κομματικό δοκίμιο έχουν τις ιστορικές τους ρίζες και παρά το γεγονός ότι δεν κυριαρχούν σήμερα στο κόμμα, εξακολουθούν να υπάρχουν, να εκδηλώνονται και γι’ αυτό οφείλουμε να τους κηρύξουμε τον πόλεμο, να τα αναλύσουμε και να δείξουμε το περιεχόμενό τους.
Αυτό είναι το καθήκον μας: Να βελτιώσουμε τον τρόπο της μελέτης μας και ν’ αντιταχθούμε στον υποκειμενισμό, να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς στο κόμμα μας, να αντιταχθούμε στο σεκταρισμό και να βελτιώσουμε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα και να αντιταχθούμε στο οκταμερές κομματικό δοκίμιο.
Για να νικήσουμε, για να συντρίψουμε τους εχθρούς μας, οφείλουμε να διορθώσουμε τα λάθη στο στυλ δουλειάς του κόμματός μας. Ο τρόπος που μελετάμε και που χρησιμοποιούμε τη γλώσσα αποτελούν μέρη του στυλ δουλειάς του κόμματος ή του κομματικού στυλ. Όταν το κομματικό μας στυλ είναι ολοκληρωτικά σωστό, ολόκληρη η χώρα θα ακολουθήσει το παράδειγμά μας. Οι εξωκομματικοί που χαρακτηρίζονται από το κακό στυλ στη δουλειά τους, εφόσον είναι ειλικρινείς και τίμιοι θα ακολουθήσουν επίσης το παράδειγμά μας και θα διορθωθούν και η επιρροή μας έτσι θ’ απλωθεί σε ολόκληρο το λαό. Αν εμείς οι κομμουνιστές έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας, αξιόμαχες τις δυνάμεις μας και ακονισμένα τα όπλα μας, θα μπορέσουμε να νικήσουμε οποιοδήποτε εχθρό, οποιαδήποτε και αν είναι η δύναμή του.
Επιτρέψτε μου να μιλήσω πρώτα για το υποκειμενισμό.
Ι υποκειμενισμός είναι ένας εσφαλμένος τρόπος που αντιμετωπίζουμε τη μελέτη, αντίθετος με το μαρξισμό – λενινισμό και ασυμβίβαστος με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ο μαρξιστικός – λενινιστικός τρόπος μελέτης. Αυτό αφορά όχι μόνο τη μελέτη στις σχολές αλλά επίσης και τη μελέτη σε ολόκληρο το κόμμα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα μεθόδου σκέψης των συντρόφων μας, που βρίσκονται σε καθοδηγητικές θέσεις, όλων των στελεχών μας και όλων των μελών μας, ένα πρόβλημα στάσης όλων των μελών μας απέναντι στο μαρξισμό – λενινισμό και απέναντι στη δουλειά μας. Πρόκειται πραγματικά για ένα ζήτημα πρωταρχικό εξαιρετικής σπουδαιότητας.
Υπάρχει ορισμένη σύγχυση ιδεών σε πολλούς ανθρώπους. Υπάρχει π.χ. σύγχυση ιδεών σχετικά με τι είναι ένας θεωρητικός, τι είναι ένας διανοούμενος ή ποια είναι η σχέση μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Ας περάσουμε στο πρώτο ερώτημα: Το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό ή χαμηλό; Εδώ και αρκετό καιρό έχουν αρχίσει να μεταφράζονται πολλά μαρξιστικά – λενινιστικά έργα και υπάρχουν επίσης πολλοί αναγνώστες. Αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Αλλά αυτό μας επιτρέπει να ισχυριστούμε ότι το θεωρητικό επίπεδο του κόμματος μας είναι υψηλό; Είναι αλήθεια ότι είναι πιο ανεβασμένο από άλλοτε. Αλλά η σύνδεση της θεωρητικής μας δουλειάς με το πλούσιο και ποικίλο περιεχόμενο του επαναστατικού κινήματος της Κίνας δείχνει πως η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολύ πίσω και αποκαλύπτει την εξαιρετική μας καθυστέρηση στο θεωρητικό αγώνα. Για να μιλήσουμε γενικά, η θεωρητική μας δουλειά βρίσκεται πολλά βήματα πίσω από την επαναστατική μας πρακτική, δεν συμβαδίζει μ’ αυτήν. Την πρακτική μας με την ποικιλία του πλούτου της οφείλομε να την ανεβάσουμε σε ανάλογο θεωρητικό επίπεδο. Δεν έχουμε απασχοληθεί με όλα τα προβλήματα ή τουλάχιστον τα σπουδαιότερα που σχετίζονται με την επαναστατική πρακτική, ώστε με την επεξεργασία της να τα ανυψώσουμε στο αναγκαίο ύψος μιας θεωρητικής γενίκευσης. Ας σκεφθούμε: υπάρχουν πολλοί που να έχουν επεξεργασθεί θεωρητικά προβλήματα σχετικά με την οικονομία, την πολιτική, τη στρατιωτική τέχνη ή τον πολιτισμό της Κίνας, κατά τρόπο που να μπορεί να θεωρηθεί σαν εξειδικευμένος και συστηματικός, και όχι χοντροκομμένος και αποσπασματικός; Ειδικά στο πεδίο της οικονομικής θεωρίας για την 100ετία της ανάπτυξης του καπιταλισμού στην Κίνα, από τον πόλεμο του Οπίου, δεν υπάρχει ούτε μια εργασία που να είναι πραγματικά επιστημονική και που να μπορεί να εξηγεί τη σημερινή οικονομική ανάπτυξη της Κίνας. Μπορούμε να μιλάμε για μελέτη των οικονομικών προβλημάτων της Κίνας και πως το θεωρητικό μας επίπεδο είναι υψηλό; Μπορούμε να λέμε πως το κόμμα μας έχει δημιουργήσει στον τομέα της οικονομίας ικανούς και άξιους θεωρητικούς; Οπωσδήποτε όχι.
Διαβάσαμε πάρα πολλά βιβλία για το μαρξισμό – λενινισμό, αλλά μπορούμε να ισχυρισθούμε πως δημιουργήσαμε θεωρητικούς; Και πάλι όχι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η θεωρία που επεξεργάσθηκαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν στη βάση πραγματικών γεγονότων, η συστηματική συνόψιση των πραγματικών γεγονότων της ιστορίας, και της επανάστασης. Αν διαβάζουμε μόνο τα έργα τους και δεν προχωρούμε στο φως της θεωρίας τους, στην μελέτη των πραγματικών γεγονότων της κινέζικης ιστορίας και επανάστασης ή δεν προσπαθούμε να εξετάσουμε θεωρητικά την πρακτική της κινέζικης επανάστασης, τότε ο ισχυρισμός μας ότι είμαστε μαρξιστές θεωρητικοί είναι ασύστατος. Αν, σαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας δεν βλέπουμε σωστά τα προβλήματα της Κίνας, που βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας, αλλά μόνο θυμόμαστε ορισμένα συμπεράσματα ή αρχές των κλασικών του μαρξισμού, τότε τα αποτελέσματα της θεωρητικής μας δουλειάς είναι πραγματικά πάρα πολύ φτωχά. Αν κάποιος έχει μάθει επιμελέστατα ολόκληρους τόμους της μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας, που απαγγέλλει με ευφράδεια αποσπάσματα από το κεφάλαιο Ι μέχρι το κεφάλαιο Χ, αλλά είναι εντελώς ανίκανος να εφαρμόσει αυτά που έχει μάθει, αυτός μπορεί να θεωρηθεί σαν μαρξιστής θεωρητικός; Όχι! Δεν μπορεί.
Τι είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε; Χρειαζόμαστε θεωρητικούς που βασισμένοι στη μαρξιστική – λενινιστική μέθοδο, να μπορούν να ερμηνεύουν ορθά τα προβλήματα της ιστορίας και της επανάστασης και να μπορούν να φωτίζουν επιστημονικά τα οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά και πολιτιστικά προβλήματα της Κίνας. Τέτοιους θεωρητικούς χρειαζόμαστε. Αν ένας σύντροφος επιθυμεί να γίνει θεωρητικός αυτού του είδους, οφείλει να αφομοιώσει πραγματικά την ουσία του μαρξισμού – λενινισμού, την μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο και τη θεωρία του Λένιν και του Στάλιν για την αποικιακή επανάσταση και την κινέζικη επανάσταση και να μάθει οπλισμένος με όλα’ αυτά να προχωρεί σε μια διεισδυτική και επιστημονική ανάλυση των προβλημάτων της Κίνας όπως και στην ανεύρεση των νόμων της ανάπτυξής τους. Μόνο τέτοιου είδους θεωρητικούς χρειαζόμαστε πραγματικά.
Το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση με την οποία καλεί όλους τους συντρόφους να μάθουν να εφαρμόζουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία και μέθοδο στη μελέτη της κινέζικης ιστορίας, των οικονομικών, πολιτικών, στρατιωτικών και πολιτιστικών προβλημάτων της Κίνας, στην ανάλυση κάθε συγκεκριμένου προβλήματος στη βάση της συσσώρευσης του απαραίτητου υλικού και στην εξαγωγή θεωρητικών συμπερασμάτων. Το καθήκον αυτό οφείλουμε να το αναλάβουμε.
Οι σύντροφοι της σχολής δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζουν τη μαρξιστική θεωρία σαν άψυχο δόγμα. Οφείλετε να αφομοιώσετε τη μαρξιστική θεωρία και να μάθετε να την εφαρμόζετε. Αν μπορέσετε να εφαρμόζετε τη μαρξιστική – λενινιστική διδασκαλία στο φώτισμα αυτού ή εκείνου του πρακτικού προβλήματος, θα είσαστε αξιέπαινοι. Όσο περισσότερα προβλήματα μπορέσετε να φωτίσετε, όσο περισσότερο επεκτείνετε σε πλάτος και σε βάθος την έρευνά σας, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η επίδοσή σας. Ο κανόνας που θα πρέπει να καθιερώσουμε στην Κομματική Σχολή είναι να βαθμολογείται ή να αξιολογείται ο σπουδαστής με βάση σε ποιο βαθμό αντιλαμβάνεται τα προβλήματα της Κίνας με βάση τη μελέτη του μαρξισμού – λενινισμού, σε ποιο βαθμό αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα κι αν ο τρόπος της αντιμετώπισής τους είναι ορθός.
Ας περάσουμε τώρα στο πρόβλημα των διανοούμενων. Οι διανοούμενοι είναι ιδιαίτερα αγαπητοί στην Κίνα, που είναι μια μισοαποικιακή, μισοφεουδαρχική χώρα με καθυστερημένο πολιτιστικό επίπεδο. Εδώ και δύο χρόνια το κομματικό κέντρο πήρε μια απόφαση σχετικά με το πρόβλημα των διανοούμενων, με την οποία μας καλούσε να καταχτήσουμε την πλειοψηφία των διανοούμενων και να υποδεχθούμε όπως πρέπει όλους όσοι είναι επαναστάτες και όλους όσους θέλουν να πάρουν μέρος στην Αντίσταση κατά της Ιαπωνίας. Κάνουμε πολύ σωστά που εκτιμάμε έτσι τους διανοούμενους, γιατί χωρίς επαναστάτες διανοούμενους η επανάσταση δεν μπορεί να επιτύχει. Αλλά, όπως ξέρουμε όλοι, υπάρχουν όχι λίγοι απ’ αυτούς που κάνουν επίδειξη των γνώσεών τους, παίρνουν σπουδαίο ύφος και δεν αντιλαμβάνονται ότι μια τέτοια ματαιοδοξία είναι αρρωστημένη και πως αυτή στέκεται εμπόδιο και στη δική τους πρόοδο. Οφείλουν να μάθουν την αλήθεια πως πολλοί αυτο-αποκαλούμενοι διανοούμενοι έχουν πολύ μεγαλύτερη άγνοια από τους εργάτες και τους αγρότες, πως ξέρουν πολύ λιγότερα από αυτούς. Μερικοί θα μου πουν: «Χα! Αναποδογυρίζεις τα πράγματα, φέρνεις τα πάνω κάτω και λες παραλογισμούς». (Γέλια). Αλλά σύντροφοι, αφήστε τα γέλια υπάρχει πολύ αλήθεια σ’ αυτά ακριβώς που είπα.
Τι είναι η γνώση; Από τότε που υπάρχει η ταξική κοινωνία υπάρχουν στον κόσμο δύο μόνο τομείς γνώσης: εκείνος που σχετίζεται με τον αγώνα για την παραγωγή κι εκείνος που σχετίζεται ε την ταξική πάλη. Οι φυσικές και οι κοινωνικές επιστήμες αποτελούν την αποκρυστάλλωση αυτών των δύο τομέων της γνώσης και η φιλοσοφία αποτελεί τη γενίκευση και συνόψιση και των δύο τομέων. Υπάρχει άλλος τομέας γνώσης; Όχι. Ας εξετάσουμε τώρα μερικούς διανοούμενους που σπουδάζουν σε σχολές ολοκληρωτικά ξεκομμένοι από την πρακτική δραστηριότητα της κοινωνίας. Τι ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι; Αφού τελείωσαν το σχολείο της κατώτερης εκπαίδευσης, συνέχισαν τις σπουδές τους μέχρι και το πανεπιστήμιο, πήραν το δίπλωμά τους και βλέπουν τους εαυτούς τους γεμάτους από γνώσεις. Αλλά όλα αυτά που απέκτησαν είναι βιβλιακές γνώσεις, δεν έχουν πάρει καθόλου μέρος σε καμιά πρακτική δραστηριότητα ούτε έχουν εφαρμόσει τις γνώσεις τους σε οποιοδήποτε πεδίο της κοινωνικής ζωής. Μπορεί να τους θεωρήσει κανείς σαν ολοκληρωτικά ανεπτυγμένους διανοούμενους; Μάλλον όχι, γιατί οι γνώσεις τους δεν είναι ολοκληρωμένες.
Ποια είναι η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση; Η σχετικά ολοκληρωμένη γνώση περιέχει δύο στάδια: το πρώτο είναι της αισθητηριακής γνώσης και το δεύτερο της ορθολογικής γνώσης. Η γνώση που αποχτιέται στο δεύτερο στάδιο είναι η ανάπτυξη της γνώσης που αποχτήθηκε στο πρώτο στάδιο, που ανυψώνεται σε ένα ανώτερο επίπεδο. Το αποτελούν οι γνώσεις που αποχτήθηκαν από τα βιβλία; Αν δεχθούμε πως όλο το περιεχόμενο τους αντιπροσωπεύει «πραγματικές γνώσεις», αυτό δεν αποτελεί γνώση που αποχτήθηκε από την προσωπική πείρα, αλλά μόνο θεωρίες που τις έχουν επεξεργασθεί οι πρόγονοί μας συνοψίζοντας την πείρα τους στην πάλη για την παραγωγή και στην ταξική πάλη. Είναι απολύτως αναγκαίο να μελετάμε αυτού του είδους τις γνώσεις, αλλά πρέπει να αντιλαμβανόμαστε ότι οι γνώσεις αυτές είναι υπό ορισμένη έννοια μονόπλευρες γνώσεις που τις έχουν επαληθεύσει άλλοι και όχι εμείς οι ίδιοι. Το σπουδαιότερο πράγμα είναι να είμαστε σε θέση να εφαρμόζουμε τις γνώσεις αυτές στη ζωή και στην πράξη. Γι’ αυτό, συμβουλεύω αυτούς που έχουν μόνο βιβλιακές γνώσεις αλλά ελάχιστη ή καθόλου πρακτική πείρα, να ξεπεράσουν αυτή την ανεπάρκεια τους και να γίνουν περισσότερο μετριόφρονες.
Πως μπορούμε όσοι είμαστε διανοούμενοι που έχουμε μόνο βιβλιακές γνώσεις, να γίνουμε πραγματικοί διανοούμενοι; Ο μόνος τρόπος είναι να πάρουμε μέρος στην πρακτική δουλειά έτσι που να γίνουμε άνθρωποι που εργαζόμαστε πρακτικά, και να προχωρήσουμε στη θεωρητική δουλειά μελετώντας σημαντικά πρακτικά προβλήματα. Αυτός είναι ο τρόπος για να μπορέσουμε να φτάσουμε στον σκοπό μας.
Αυτά που λέω, μπορεί να κάνουν μερικούς να αγανακτούν. Μπορεί να λένε: «Σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, ο Καρλ Μαρξ δεν μπορεί να θεωρείται διανοούμενος». Θα απαντούσα πως κάνουν λάθος. Ο Μαρξ όχι μόνον πήρε μέρος πρακτικά στο επαναστατικό κίνημα, αλλά επίσης δημιούργησε και επαναστατικές θεωρίες. Αρχίζοντας από το εμπόρευμα, τον πιο στοιχειώδη παράγοντα του καπιταλισμού, προχώρησε σε ολοκληρωμένη και συστηματική μελέτη της οικονομικής διάρθρωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας. Εκατομμύρια και εκατομμύρια άνθρωποι έβλεπαν καθημερινά αυτό το πράγμα που λέγεται εμπόρευμα, το χρησιμοποιούσαν αλλά δεν έδειχναν την πραγματική προσοχή στο τι αντιπροσωπεύει. Μόνο ο Μαρξ το εξέτασε επιστημονικά, προχώρησε σε μια εκτεταμένη μελέτη της ανάπτυξής του και διατύπωσε μια θεωρία με παγκόσμια σημασία. Μελέτησε τη φύση, την ιστορία και την προλεταριακή επανάσταση, δημιούργησε τον διαλεκτικό υλισμό, τον ιστορικό υλισμό και τη θεωρία της προλεταριακής επανάστασης. Έτσι ο Μαρξ έγινε ένας ολοκληρωμένος διανοούμενος, εκφραστής της πιο ανθρώπινης σοφίας, εντελώς διαφορετικός από τους διανοούμενους με τις βιβλιακές γνώσεις. Ο Μαρξ έκανε λεπτομερειακή έρευνα και ανάλυση μέσα στην πρακτική πάλη, διατύπωσε μια σειρά συμπεράσματα και επαλήθευσε αυτά τα συμπεράσματα του στην πορεία της πρακτικής πάλης. Τέτοια θεωρητική εργασία πρέπει να αναλαμβάνουμε: Υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που μπορούν να αναλάβουν να κάνουν θεωρητική δουλειά. Υπάρχει στο κόμμα μας ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων που μπορούν να μάθουν να κάνουν θεωρητικές έρευνες και οι περισσότεροι από τους διανοούμενους αυτούς είναι άνθρωποι που δίνουν ελπίδες και που αξίζουν την εκτίμησή μας. Αλλά οφείλουν να ακολουθήσουν την ορθή κατεύθυνση και να μην επαναλάβουν τα λάθη του παρελθόντος. Οφείλουν να απορρίψουν το δογματισμό και να μην περιορίζουν την προσοχή τους στις λέξεις και στις φράσεις των βιβλίων που διαβάζουν.
Στον κόσμο υπάρχει μόνο μια αληθινή θεωρία, εκείνη που έχει βγει από την αντικειμενική πραγματικότητα και έχει επαληθευτεί από την αντικειμενική πραγματικότητα, καμιά άλλη δεν μπορεί να διεκδικήσει το όνομα της θεωρίας με την έννοια που δίνουμε εμείς στη λέξη αυτή. Ο Στάλιν έχει πει πως η θεωρία γίνεται άσκοπη αν δεν συνδέεται με την πράξη . Οι άσκοπες θεωρίες είναι ανώφελες, εσφαλμένες και πρέπει να απορρίπτονται. Όλοι αυτοί που είναι υπέρ τέτοιων θεωριών, πρέπει να γίνουν δαχτυλοδειχτούμενοι. Ο μαρξισμός – λενινισμός είναι η πιο ορθή, η πιο επιστημονική και η πιο επαναστατική αλήθεια που βγήκε και επαληθεύθηκε από την αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά πολλοί απ’ αυτούς που τον μελετούν τον αντιμετωπίζουν σαν αποστεωμένο δόγμα. Η τέτοια στάση τους εμποδίζει την ανάπτυξη της θεωρίας και ζημιώνει τους ίδιους τους συντρόφους μας (3).
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι σύντροφοι που διεξάγουν πρακτική δουλειά εμπιστεύονται υπέρμετρα στην πείρα τους. Οι σύντροφοι αυτοί έχουν μεγάλη εμπιστοσύνη στην πείρα που είναι πραγματικά πλούσια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνο αν παραμείνουν μόνο με αυτήν. Οι γνώσεις τους αυτές είναι αισθητηριακές γνώσεις, δεν είναι ορθολογικές και συστηματικές γνώσεις, με άλλα λόγια δεν είναι ολοκληρωμένες γνώσεις. Η επαναστατική δουλειά δεν μπορεί να γίνει χωρίς να κατέχουμε ολοκληρωμένες γνώσεις.
Υπάρχουν δύο είδη ελλιπών γνώσεων: εκείνες που αποχτάμε από τα βιβλία και οι αισθητηριακές γνώσεις. Και οι δύο είναι ελλιπείς γιατί ο χαρακτήρας τους είναι μονόπλευρος. Μόνο με το συνδυασμό τους θα μπορέσουμε να αποχτήσουμε επαρκείς και ολοκληρωμένες γνώσεις.
Ωστόσο, για να μελετήσουμε τη θεωρία, τα στελέχη μας που προέρχονται από την εργατική τάξη και την αγροτιά, οφείλουν προηγούμενα να αποκτήσουν ορισμένες στοιχειώδεις γνώσεις. Αλλιώτικα δεν θα μπορέσουν να αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία. Όταν αποκτήσουν αυτές τις στοιχειώδεις γνώσεις, θα μπορέσουν να μελετήσουν τη θεωρία. Όταν ήμουν νέος, δεν είχα την ευκαιρία να φοιτήσω σε καμιά μαρξιστική - λενινιστική σχολή και μάθαινα μόνο ανοησίες του είδους: «Ο Κύριος λέγει: Πόσο ευχάριστο είναι να μαθαίνεις και να ασκείσαι πρακτικά σ’ αυτό που έχεις μάθει» (4). Αν κι αυτές οι ανοησίες είναι εντελώς άχρηστες σαν υλικό διδασκαλίας, εντούτοις εμένα μου έκαναν καλό, γιατί μ’ αυτές έμαθα να διαβάζω και να γράφω. Τώρα δεν μελετάμε τον Κομφούκιο αλλά μελετάμε την κινέζικη γλώσσα, την κινέζικη ιστορία, τη γεωγραφία και στοιχεία φυσικών επιστημών, που είναι χρήσιμες γνώσεις οπουδήποτε κι αν βρίσκεται κανείς. Το κομματικό κέντρο υπογραμμίζει με επιμονή πως τα εργατικά και αγροτικά στελέχη μας οφείλουν να αποχτήσουν στοιχειώδεις γνώσεις σαν απαραίτητη προϋπόθεση για οποιονδήποτε κλάδο μελέτης, είτε πρόκειται για την πολιτική επιστήμη, είτε για την στρατιωτική ή οικονομική επιστήμη. Στην αντίθετη περίπτωση, τα στελέχη όσο πλούσια και πολύμορφη πείρα κι αν διαθέτουν δεν θα μπορέσουν ποτέ να επιδοθούν στη μελέτη της θεωρίας.
Επομένως, όταν αντιτασσόμαστε στον υποκειμενισμό που υπάρχει σ’ αυτές τις δύο κατηγορίες συντρόφων μας, οφείλουμε να τους βοηθήσουμε να διορθώσουν τις σχετικές ελλείψεις τους και να συνδυάσουν τη μία πλευρά που έχουν αναπτύξει με την άλλη πλευρά που είναι ανεπαρκής. Αυτοί που κατέχουν βιβλιακές γνώσεις οφείλουν να στραφούν στην πραχτική δουλειά για να μην πήξουν στις γνώσεις που παίρνουν από τα βιβλία και να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ως προς αυτούς που κατέχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς, οφείλουν να μελετήσουν για να ανεβούν θεωρητικά και να δουλέψουν σοβαρά πάνω στα βιβλία. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να συστηματοποιήσουν την πείρα τους, να την συνθέσουν και να την υψώσουν στο επίπεδο της θεωρίας και μόνο έτσι δεν θα εκλαμβάνουν την περιορισμένη πείρα τους σαν μια γενική αλήθεια και θα μπορέσουν να αποφύγουν να πέσουν στο δογματισμό. Ο δογματισμός και ο εμπειρισμός είναι δυό μορφές του υποκειμενισμού αν και η καθεμιά από τις δυό αποτελεί ένα ξεχωριστό πόλο.
Έτσι υπάρχουν στο κόμμα μας δυό μορφές υποκειμενισμού – ο δογματισμός και ο εμπειρισμός. Εκείνοι που κυριαρχούνται από το δογματισμό όπως και εκείνοι που κυριαρχούνται από τον εμπειρισμό δεν βλέπουν παρά τη μία άποψη των φαινομένων και όχι όλο το φαινόμενο. Αν δεν το προσέξουμε αυτό και αποτύχουμε να ξεπεράσουμε την αδυναμία της μονόπλευρης θεώρησης των φαινομένων, θα γλιστρήσουμε στον αχαλίνωτο υποκειμενισμό.
Ωστόσο, από τις μορφές του υποκειμενισμού, σήμερα, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το κόμμα μας είναι ο δογματισμός. Οι δογματιστές μπορούν εύκολα να παραστήσουν τους μεγαλόστομους μαρξιστές, να καταχτήσουν τα στελέχη της εργατικής τάξης και της αγροτιάς όπως και την άπειρη νεολαία και να τους μπλέξουν στα δίχτυα τους. Αν νικήσουμε το δογματισμό, τα στελέχη που διαθέτουν βιβλιακές γνώσεις με ευχαρίστηση θα πάρουν μέρος στην πρακτική δουλειά και θα επιδοθούν στη μελέτη της πραγματικότητας, και τότε θα αναπηδήσουν πολλοί εξαίρετοι αγωνιστές που θα συνδυάζουν τη θεωρία με τη πρακτική πείρα, θα δημιουργήσουμε έναν ικανοποιητικό αριθμό πραγματικών θεωρητικών. Αν μπορέσουμε να νικήσουμε το δογματισμό, οι σύντροφοι που έχουν την πείρα της πρακτικής δουλειάς θα αποκτήσουν εξαίρετους δασκάλους έτσι ώστε να μπορέσουν να ανεβάσουν την πείρα τους στο επίπεδο της θεωρίας και να πάψουν να πέφτουν στο λάθος του εμπειρισμού.
Εκτός από τη σύγχυση ιδεών που υπάρχει σχετικά με τους θεωρητικούς και τους διανοούμενους υπάρχει επίσης σύγχυση ιδεών σε πολλούς συντρόφους σχετικά με τη σύνδεση θεωρίας και πράξης. Μιλάνε για τη σύνδεση αυτή κάθε μέρα, αλλά στην πράξη δεν κάνουν τίποτα, γι’ αυτό και ουσιαστικά οι προσπάθειές τους καταλήγουν στο αν απομονώνουν κάθε μέρα τη θεωρία από την πράξη. Πως θα μπορέσουμε, λοιπόν, να ενώσουμε τη μαρξιστική – λενινιστική θεωρία με τη πρακτική της κινέζικης επανάστασης; Θα μπορούσαμε να το εξηγήσουμε με τη γνωστή έκφραση: να ρίχνουμε το βέλος στο στόχο. Το βέλος είναι ο μαρξισμός – λενινισμός και ο στόχος η κινέζικη επανάσταση. Ωστόσο, ορισμένοι σύντροφοι, ρίχνουν το βέλος τους στην τύχη, χωρίς να έχουν καθορισμένο στόχο: ξεχνούν ότι όταν χτυπάει κανείς πρέπει να έχει έναν στόχο: οι σύντροφοι αυτοί μπορούν εύκολα να κάνουν ζημιά στην επανάσταση. Άλλοι σύντροφοι αρέσκονται στο να κρατάνε το βέλος στα χέρια τους και να το θαυμάζουν: «Τι εξαίσιο βέλος! Τι θαυμάσιο βέλος!...», αλλά δεν θέλουν ποτέ να το ρίξουν. Οι σύντροφοι αυτοί είναι θαυμάσιοι εμπειρογνώμονες αξιοπερίεργων πραγμάτων, αλλά ουσιαστικά δεν κάνουν τίποτα για την επανάσταση. Οφείλουμε το βέλος του μαρξισμού – λενινισμού να το κατευθύνουμε στο στόχο της κινέζικης επανάστασης. Αν δεν μπορέσουμε να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα αυτό, το θεωρητικό επίπεδο του κόμματός μας δεν θα ανέβει ποτέ και η κινέζικη επανάσταση δεν θα μπορέσει ποτέ να θριαμβεύσει.
Οι σύντροφοί μας πρέπει να καταλάβουν ότι ο μαρξισμός – λενινισμός τον οποίο μελετάμε, δεν είναι ούτε κόσμημα, ούτε μαγικό μυστικό, αλλά είναι η επιστήμη που θα οδηγήσει την επαναστατική υπόθεση του προλεταριάτου στη νίκη. Και τώρα ακόμα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θεωρούν ορισμένες παραγράφους των μαρξιστικών – λενινιστικών έργων σαν ένα είδος πανάκειας, την οποία όποιος την αποκτήσει μπορεί χρησιμοποιώντας την να θεραπεύσει όλες τις αρρώστιες με τη μεγαλύτερη ευκολία. Όλα αυτά αφορούν ανθρώπους που κατέχονται από καθαρή παιδαριώδη άγνοια, και οφείλουμε να τους διαφωτίσουμε. Αυτοί που κατέχονται από μια τέτοια άγνοια θεωρούν ακόμα το μαρξισμό – λενινισμό σαν θρησκευτικό δόγμα. Οφείλουμε να τους πούμε καθαρά: Το δόγμα σας δεν χρησιμεύει σε τίποτα. Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν το έχουν επαναλάβει πολλές φορές πως η θεωρία τους δεν είναι δόγμα αλλά καθοδήγηση για δράση. Αλλά παρ’ όλα αυτά, σαν να το κάνουν σκόπιμα ξεχνάνε αυτή τη θέση που έχει τεράστια σημασία. Οι Κινέζοι κομμουνιστές θα μπορούν να ισχυρισθούν ότι ενώνουν τη θεωρία με την πράξη μόνο όταν θα αφομοιώσουν τη μαρξιστική – λενινιστική θέση και μέθοδο των Λένιν και Στάλιν σχετικά με την κινέζικη επανάσταση, και όταν μπορέσουν να προωθήσουν ακόμα περισσότερο τη μελέτη της κινέζικης ιστορίας και της επαναστατικής πρακτικής, να διατυπώσουν θεωρίες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της Κίνας. Το να μιλάμε μόνο για την ανάγκη της ένωσης της θεωρίας και της πράξης χωρίς να κάνουμε βήματα προς τα εμπρός, σημαίνει πως δεν προωθούμε την υπόθεσή μας, πράγμα που συνέβηκε παρ’ όλα τα συνεχή λόγια στα εκατό τελευταία χρόνια. Παλεύοντας εναντίον της υποκειμενικής μονόπλευρης θεώρησης της πραγματικότητας, οφείλουμε να συντρίψουμε τον υποκειμενισμό και το δογματισμό με τη μονόπλευρη άποψή του.
Αυτά για σήμερα σχετικά με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού και για τη διόρθωση των λαθών που διαπράχθηκαν σε ότι αφορά τον τρόπο μελέτης στο κόμμα μας. Θα περάσω τώρα στο πρόβλημα του σεκταρισμού.
Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι στα είκοσι χρόνια που υπάρχει το κόμμα μας, ο σεκταρισμός δεν κυριάρχησε για μεγάλο χρονικό διάστημα σ΄ αυτό. Υπάρχουν, ωστόσο, υπολείμματα σεκταρισμού, που εκδηλώνονται στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και στις εξωτερικές σχέσεις του. Οι σεκταριστικές τάσεις στις εσωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση μερικών ομάδων μελών απέναντι σε άλλες, υπονομεύοντας έτσι την εσωκομματική ενότητα και αλληλεγγύη, όπως οι σεχταριστικές τάσεις στις εξωτερικές σχέσεις οδηγούν αποκλειστικά στην αντιπαράθεση των μελών του κόμματος απέναντι στους μη κομμουνιστές, υπονομεύοντας έτσι το καθήκον του Κόμματος για την ένωση ολόκληρου του λαού μας. Μόνο με το ξερίζωμα αυτών των δύο κακών θα μπορέσει το κόμμα να προχωρήσει ανεμπόδιστα στην πραγματοποίηση των μεγάλων καθηκόντων του της ενότητας όλων των μελών του κόμματός μας και όλου του λαού της χώρας μας.
Ποια είναι τα υπολείμματα του σεκταρισμού μέσα στο κόμμα μας; Κυρίως τα ακόλουθα:
Πρώτο ο ινσουμπορτιναιτισμός. Μερικοί σύντροφοι βλέπουν μόνο τα μερικά συμφέροντα και όχι τα γενικά συμφέροντα, και πάντοτε επιθυμούν να υποτάσσουν το σύνολο στο μέρος με την υπερεκτίμηση της σημασίας της δουλειάς που έχουν αναλάβει την ευθύνη της. Δεν κατανοούν το σύστημα του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στο κόμμα και ξεχνούν ότι για το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι αναγκαία μόνο η δημοκρατία, αλλά επίσης και πολύ περισσότερο και ο συγκεντρωτισμός. Ξεχνούν πως ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός απαιτεί να υποτάσσεται η μειοψηφία στην πλειοψηφία, οι κατώτερες οργανώσεις στις ανώτερες, το μέρος στο σύνολο και ολόκληρο το Κόμμα στην κεντρική Επιτροπή. Ο Τσανγκ Κούο – Τάο (5), για παράδειγμα, αρνήθηκε να υποταχθεί στην Κεντρική Επιτροπή και κατέληξε να προδώσει το Κόμμα και να γίνει πράκτορας του Κουόμιτανγκ. Παρ’ όλο που σήμερα ο σεχταρισμός δεν αποτελεί τόσο σοβαρό πρόβλημα όσο άλλοτε, οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό το μέτωπο εναντίον του και να ξεριζώσουμε κάθε τι που παραβλάφτει την ενότητα του κόμματος.
Οφείλουμε να καλλιεργήσουμε τη συνήθεια να κυριαρχεί σε όλες μας τις ενέργειες το συμφέρον του συνόλου. Η δραστηριότητα κάθε οργάνου ή τμήματος και οι ενέργειες κάθε μέλους οφείλουν να υποτάσσονται στα συμφέροντα ολόκληρου του κόμματος. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ανεχόμαστε την παραβίαση αυτής της αρχής.
Εκείνοι που κατέχονται από το ινσουμπορντιναιτιστικό πνεύμα, συνήθως βλέπουν τα πράγματα από την άποψη του ατόμου που το θέτουν πάνω απ’ όλα και συχνά αντιμετωπίζουν εσφαλμένα τις σχέσεις ανάμεσα στο άτομο – μέλος του κόμματος και στο μέλος. Στα λόγια επιδείχνουν μεγάλο σεβασμό για το κόμμα, αλλά στην πραγματικότητα βάζουν τον εαυτό τους στην πρώτη γραμμή και το κόμμα στη δεύτερη. Ο σύντροφος Λιού Σάο – Σι υπογράμμισε κάποτε ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν πολύ μακριά και επιδέξια χέρια για να ενεργούν πάντοτε προς όφελός τους, χωρίς να λογαριάζουν καθόλου τα συμφέροντα των άλλων και ολόκληρου του κόμματος. «Αυτό το δικό μου είναι δικό μου και το δικό σου είναι δικό μου» (γέλια). Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Επιζητούν τη φήμη, τη θέση και θέλουν να τους δοξάζουν. Όταν τους ανατεθεί μια οποιαδήποτε δουλειά, εκδηλώνουν αμέσως το ινσουμπορντιναιτιστικό τους πνεύμα. Φέρονται με ευγένεια σ’ αυτούς, κακομεταχειρίζονται τους άλλους, καταφεύγουν στις καυχησιολογίες, στις κολακείες, στον προσεταιρισμό ανθρώπων, μπάζοντας έτσι στο κομμουνιστικό κόμμα τα χαμερπή χαρακτηριστικά των αστικών πολιτικών κομμάτων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι θύματα της ανεντιμότητάς τους. Πιστεύω πως οφείλουμε να είμαστε τίμιοι και ευθείς στη στάση μας απέναντι στους άλλους στη δουλειά μας, γιατί χωρίς την τιμιότητα και την ευθύτητα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα στον κόσμο. Ποιοι είναι τίμιοι άνθρωποι; Ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν. Να, αυτοί είναι τίμιοι άνθρωποι και σοφοί. Ποιοι είναι οι ανέντιμοι; Ο Τρότσκυ, ο Μπουχάριν, ο Τσε Του – Σιεού και ο Τσανγκ Κούο - Τάο˙ οι άνθρωποι χωρίς την παραμικρή εντιμότητα. Και επίσης όλοι αυτοί που έγιναν ινσουμπορντιναιτιστές και υποτάσσουν τα πάντα στα προσωπικά, εγωιστικά τους συμφέροντα. Αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους, ότι κατέχει το δώρο της ατσιδωσύνης, που αρνούνται να υιοθετήσουν μια επιστημονική στάση στη δουλειά τους, είναι πραγματικά ανόητοι και θα ‘χουν κακό τέλος˙ εντούτοις ευχαριστιούνται να θεωρούν τους εαυτούς τους πανούργους και πάντοτε φροντίζουν για να ικανοποιούν τις δικές τους ιδιοτροπίες. Οι σπουδαστές της Σχολής μας οφείλουν να προσέξουν αυτό το πρόβλημα. Οφείλουμε να χτίσουμε ένα συγκεντρωτικό και ενιαίο κόμμα και να ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά τη διαλυτική φραξιονιστική πάλη. Για να προχωρήσουμε μπροστά στον αγώνα για τον κοινό μας σκοπό, οφείλουμε να αντιταχθούμε στον ατομικισμό και στο σεκταρισμό.
Τα τοπικά στελέχη και τα στελέχη που έρχονται από άλλες περιοχές οφείλουν να ενωθούν και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Επειδή πολλές αντιγιαπωνέζικες βάσεις εγκαθιδρύθηκαν μόνο μετά την άφιξη των μονάδων της 8ης Εκστρατευτικής Στρατιάς και της 4ης Νέας Στρατιάς, και η δουλειά φούντωσε μόνο μετά την άφιξη στελεχών από άλλες περιοχές, οφείλουμε να δώσουμε μεγάλη προσοχή στις σχέσεις ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές. Κάτω από τις συνθήκες αυτές οι σύντροφοί μας οφείλουν να καταλάβουν πως οι βάσεις μας δεν είναι δυνατόν να σταθεροποιηθούν παρά μόνο αν μπορέσει το κόμμα μας να ριζώσει εκεί, αν επιτευχθεί η πιο στενή ενότητα ανάμεσα σε όλα τα στελέχη και αν προωθηθούν και αναδειχθούν σε υπεύθυνες θέσεις τοπικά στελέχη˙ στην αντίθετη περίπτωση θα είναι απολύτως αδύνατο. Το καθένα από όλα τα στελέχη έχει και τις δυνατές του πλευρές και τις αδύνατες και το καθένα μπορεί να αναπτυχθεί παραπέρα μόνο με την υπερνίκηση των αδύνατων πλευρών του παίρνοντας σαν παράδειγμα τις καλές πλευρές των άλλων και αξιοποιώντας τη βοήθειά τους. Σε σύγκριση με τα τοπικά στελέχη, τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές γνωρίζουν λιγότερο καλά τις τοπικές συνθήκες και έχουν λιγότερη σύνδεση με το λαό της περιοχής. Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη δική μου περίπτωση. Βρίσκομαι στο βόρειο Σενσί πέντε ή έξι χρόνια, αλλά σε σχέση με τα τοπικά στελέχη γνωρίζω πολύ λιγότερο τις τοπικές συνθήκες και έχω πολύ λιγότερη επαφή με το λαό της περιοχής. Οι σύντροφοί μας που πηγαίνουν στο Σανσί, στο Χοπέι, στο Σαντούνγκ και σε άλλες αντιγιαπωνέζικες βάσεις, οφείλουν να τα έχουν υπόψη τους όλα αυτά.
Επιπλέον, σε μια και την αυτή βάση η ανάπτυξη των διαφόρων τμημάτων δεν γίνεται ταυτόχρονα, εμφανίζονται νέα στελέχη δίπλα στα παλιότερα στελέχη. Στα τμήματα που αναπτύσσονται υπάρχουν στελέχη που έχουν σταλεί για βοήθεια από άλλα προτωπόρα τμήματα, και που θεωρούνται κι αυτά σαν στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές˙τα στελέχη αυτά οφείλουν να δώσουν μεγάλη προσοχή στη βοήθεια προς τα τοπικά στελέχη.
Για να μιλήσουμε γενικά, εκεί που υπάρχουν στελέχη από άλλες περιοχές και βρίσκονται στην καθοδήγηση και τα τοπικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, τα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές πρέπει να θεωρηθούν ότι ευθύνονται. Η ευθύνη γίνεται μεγαλύτερη για τους συντρόφους που είναι επικεφαλείς. Η προσοχή που δίνεται μέχρι τώρα σ’ αυτό το πρόβλημα σε πολλές περιοχές είναι ανεπαρκής˙ορισμένα στελέχη που προέρχονται από άλλα μέρη χλευάζουν τα τοπικά στελέχη˙ λένε περιφρονητικά:
«Τι ξέρουν τα τοπικά στελέχη; Να στριφογυρίζουν δεξιά και αριστερά».
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν πλήρη άγνοια για τη σημασία των τοπικών στελεχών, δεν βλέπουν τις θετικές τους πλευρές και καταλήγουν στο λάθος του σεκταρισμού. Όλα τα στελέχη που προέρχονται από τις άλλες περιοχές οφείλουν να ενδιαφέρονται για τα τοπικά στελέχη και να τα βοηθάνε συνεχώς και δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να τα χλευάζουν και να τα περιφρονούν˙ να τους συμπεριφέρονται με ύφος ανώτερου προς τον κατώτερο. Βέβαια, τα τοπικά στελέχη οφείλουν από την πλευρά τους να διδάσκονται επίσης από τις καλές πλευρές των στελεχών που προέρχονται από άλλες περιοχές και να ξεριζώσουν από μέσα τους κάθε στενή άποψη και να ενωθούν στενά με τα στελέχη από τις άλλες περιοχές και να γίνουν σαν ένα αδιαίρετο σύνολο μ’ αυτά, και γι’ αυτό να αποφύγουν να πέσουν στο σεκταρισμό.
Τα ίδια ισχύουν για τις σχέσεις ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη. Οφείλουν να ενωθούν στενά και να αντιταχθούν στο σεκταρισμό. Τα στρατιωτικά στελέχη οφείλουν να βοηθούν τα πολιτικά στελέχη, όπως και να βοηθούνται από αυτά. Όταν προκύπτουν διαφορές μεταξύ τους, οφείλουν να τις συζητούν με ευθύτητα και να προχωρούν στην αναγκαία αυτοκριτική.
Για να μιλήσουμε γενικά, στις περιοχές όπου τα στρατιωτικά στελέχη αποτελούν ουσιαστικά την καθοδήγηση και τα πολιτικά στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους, την ευθύνη την έχουν τα στρατιωτικά στελέχη. Μόνο όταν τα στρατιωτικά στελέχη συναισθανθούν την ευθύνη τους και πάψουν να φέρονται με απαράδεκτο τρόπο απέναντι στα πολιτικά στελέχη, θα γίνει δυνατό να δημιουργηθούν οι καλύτερες συνθήκες για την εκπλήρωση των πολεμικών καθηκόντων μας και την πραγματοποίηση ενός δημιουργικού προγράμματος στις βάσεις αντίστασης.
Το ίδιο ισχύει επίσης για τις σχέσεις ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις, διαφόρων περιοχών και διαφόρων τμημάτων. Οφείλουμε να αντιταχθούμε στις τάσεις «ανεξαρτησίας» και τις άλλες σεκταριστικές τάσεις που παίρνουν υπόψη τους μόνο το συμφέρον του τμήματος ή της μονάδας εις βάρος των συμφερόντων των άλλων. Η υιοθέτηση τέτοιων τάσεων σημαίνει το χάσιμο της κομμουνιστικής φυσιογνωμίας˙ οι τάσεις αυτές εκδηλώνονται με την άρνηση για βοήθεια σε στελέχη και σε μαχητές, με την αποστολή των χειρότερων μαχητών όταν στέλνεται «βοήθεια», ο τρόπος ενέργειας που ζημιώνει τα συμφέροντα των γειτονικών μονάδων ή τμημάτων κλπ. οι άνθρωποι που κυριαρχούνται από το πνεύμα αυτό αδιαφορούν για τα συμφέροντα του συνόλου, αρνούνται να επιδείξουν ενδιαφέρον για τις άλλες περιοχές έξω από τη δική τους, για τις άλλες μονάδες έξω από τη δική τους μονάδα, και τέλος απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Οφείλουμε να πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για να διαπαιδαγωγήσουμε τους ανθρώπους αυτούς για να καταλάβουν πως οι πράξεις τους αποτελούν καθαρά σεκταριστικές τάσεις που αν αναπτυχθούν μπορούν να γίνουν ένας μεγάλος κίνδυνος.
Υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: το πρόβλημα των σχέσεων ανάμεσα στα παλιά και τα νέα στελέχη. Με τη σημαντική αύξηση που πήρε το Κόμμα μας στην Αντίσταση, δημιουργήθηκαν πολλά νέα στελέχη˙ αυτό είναι ένα πολύ καλό πράγμα. Στην Έκθεση στο 18ο συνέδριο του κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, ο σύντροφος Στάλιν λέει: «Υπάρχουν αρκετά παλιά στελέχη αλλά όχι τόσα όσα έχουμε ανάγκη και απ’ αυτά ένα μέρος τους εγκαταλείπει τις γραμμές του Κόμματος κάτω από την επενέργεια των νόμων της φύσης» (6). Εδώ ο Στάλιν μιλάει για μια κατάσταση σχετική με τα παλιά στελέχη όπως και για τους νόμους της φύσης. Αν δεν υπάρξει ένας ευρύτερος αριθμός από νέα μέλη και στελέχη που να βρίσκονται σε τέλεια συνεργασία με τα παλιά στελέχη, η δουλειά μας θα σταματήσει στα μισά του δρόμου. Γι’ αυτό, τα παλιά στελέχη μας, οφείλουν να χαιρετίζουν τον ερχομό των νέων στελεχών και να επιδείχνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτά. Είναι αλήθεια, πως τα νέα στελέχη με τη μικρή τους ιστορία στην επανάσταση και την απειρία τους, έχουν ορισμένα ελαττώματα και σε μερικά και σε μερικά απ’ αυτά υπάρχουν επιβιώσεις της ιδεολογίας της παλιάς κοινωνίας και εκδηλώσεις μικροαστικού ατομικισμού. Αλλά τα ελαττώματα αυτά μπορούν να εξαλειφθούν βαθμιαία με την συνεχή διαπαιδαγωγική δουλειά και το επαναστατικό ατσάλωμα. Η αξία των νέων στελεχών, όπως υπογραμμίζει ο Στάλιν, είναι πως έχουν την αίσθηση του καινούργιου και ξεχειλίζουν από ενθουσιασμό και δραστηριότητα – ιδιότητες ακριβώς που λείπουν από τα παλιά στελέχη (7). Τα στελέχη παλιά και νέα, οφείλουν να αναπτύσσουν τον αμοιβαίο σεβασμό, να διδάσκονται αμοιβαία, να μεταβιβάζουν αμοιβαία τις αρετές τους, να παίρνουν τα θετικά και να απορρίπτουν τα αρνητικά, να αποτελούν ένα σφιχτά ενωμένο σύνολο στη δουλειά για την κοινή υπόθεση και να αντιτάσσονται σε κάθε εκδήλωση σεκταρισμού. Για να μιλήσουμε γενικά, όπου υπάρχουν παλιά στελέχη στην καθοδήγηση και τα νέα στελέχη δεν βρίσκονται σε καλές σχέσεις μαζί τους την ευθύνη την έχουν τα παλιά στελέχη.
Οι σχέσεις που αναφέραμε – ανάμεσα στο μέρος και στο σύνολο, ανάμεσα στο άτομο και στο Κόμμα, ανάμεσα στα τοπικά στελέχη και στα στελέχη που προέρχονται από άλλες περιοχές, ανάμεσα στα στρατιωτικά και στα πολιτικά στελέχη, ανάμεσα στις διάφορες στρατιωτικές μονάδες, τμήματα και περιοχές και ανάμεσα στα παλιά και στα νέα στελέχη – αποτελούν τις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος. Όλοι τις σχέσεις αυτές οφείλουμε να τις διευθετούμε στη βάση του πνεύματος των αρχών του κομμουνισμού, με ανοιχτό το μέτωπο στο σεχταρισμό έτσι ώστε να έχουμε καθαρές τις γραμμές μας, σταθερό το βήμα μας και να δυναμώνει η μαχητική μας ικανότητα. Αυτό είναι ένα πρόβλημα πολύ μεγάλης σημασίας, ένα πρόβλημα που αφορά την ανάγκη να βελτιώσουμε στο στυλ δουλειάς στο Κόμμα μας, πράγμα που πρέπει να το κάνουμε οπωσδήποτε. Ο σεχταρισμός είναι μια εκδήλωση υποκειμενισμού στον οργανωτικό τομέα, και εάν θέλουμε να ξεριζώσουμε τον υποκειμενισμό και να ανεβάσουμε το πνεύμα του μαρξισμού – λενινισμού, το πνεύμα της αναζήτησης της αλήθειας μέσα από τα γεγονότα, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε όλες τις επιβιώσεις του σεχταρισμού στις σχέσεις στο εσωτερικό του Κόμματος και να στεκόμαστε πάντα στην αρχή πως τα προσωπικά και τα μερικά συμφέροντα υποτάσσονται στα συμφέροντα του Κόμματος˙ τότε θα μπορέσουμε να διασφαλίσουμε την ενότητα και τη συνοχή των γραμμών του.
Οι επιβιώσεις του σεχταρισμού στις εξωτερικές σχέσεις του Κόμματος πρέπει να εξαλειφθούν, όπως και εκείνες στο εσωτερικό του Κόμματος. Όπως είναι αναγκαίο, για να επιτύχουμε τη νίκη εναντίον του εχθρού, να ενωθούν όλα τα μέλη του Κόμματος και το Κόμμα μας να γίνει σαν ένας άνθρωπος, έτσι είναι αναγκαίο να ενωθεί ολόκληρος ο λαός μας. Είκοσι χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, δουλεύει για να επιτύχει την ένωση όλου του λαού μας και παρά τις τεράστιες δυσκολίες, έκανε μεγάλα βήματα προς τα εμπρός, ειδικά από τότε που άρχισε ο Πόλεμος Αντίστασης. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει, πως όλοι οι σύντροφοι δουλεύουν σωστά μέσα στις μάζες και πως έχουν απαλλαγεί από το σεχταρισμό. Όχι. Υπάρχουν τέτοιες εκδηλώσεις ακόμα σε πολλούς συντρόφους μας και σε ορισμένες περιπτώσεις σε σοβαρότατη μορφή. Πολλοί σύντροφοί μας αρέσκονται να φέρονται στους ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα με περιφρόνηση˙ δεν τους συμπεριφέρονται με σεβασμό και δεν εκτιμούν τις αρετές τους. Αυτή η στάση είναι ακριβώς μια χαρακτηριστική σεχταριστική στάση. Έχοντας διαβάσει οι σύντροφοι αυτοί μερικά μαρξιστικά βιβλία, δεν έγιναν περισσότερο μετριόφρονες, αλλά αντίθετα έγιναν πιο απαζονικοί˙ ισχυρίζονται ότι οι άλλοι δεν έχουν μάθει τίποτε, κι ούτε μπορούν να καταλάβουν τίποτε, αλλά οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι έγιναν ημιμαθείς.
Οι σύντροφοί μας οφείλουν να βάλουν βαθιά στο μυαλό τους αυτή την αλήθεια: Το Κόμμα μας πάντοτε θα είναι μια μειοψηφία σε σχέση με τον υπόλοιπο λαό. Ας υποθέσουμε πως αναλογεί στην Κίνα ένας Κομμουνιστής στα εκατό άτομα˙ τότε στα 450.000.000 κινέζους πρέπει να αντιστοιχούν 4.500.000 κομμουνιστές. Κι αν ακόμα φθάσει η αριθμητική δύναμη του Κόμματός μας σ’ αυτό τον αριθμό, και τότε το ποσοστό των κομμουνιστών δεν θα ξεπερνάει το 1% ενώ το υπόλοιπο 99% του πληθυσμού δεν θα είναι κομμουνιστές. Όταν έχουν έτσι τα πράγματα, μπορούμε να αρνηθούμε τη συνεργασία με ανθρώπους που δεν ανήκουν στο Κόμμα μας;
Έχουμε καθήκον να συνεργασθούμε με όλους εκείνους που θέλουν να συνεργασθούν μαζί μας και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους αποκλείουμε. Αλλά υπάρχουν μέλη μας που δεν το κατανοούν αυτό και περιφρονούν ή απορρίπτουν τον καθένα που θέλει να συνεργασθεί μαζί μας. Υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις που έφθασαν μέχρι το σημείο να διώξουν τέτοιους ανθρώπους. Μας έχουν διδάξει έτσι ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Στάλιν; Όχι. Το αντίθετο, πάντοτε μας υποδείχνουν την ανάγκη να συνδεόμαστε στενά με το λαό και να μην απομονωνόμαστε ποτέ απ’ αυτόν. Μας υποδείχνει παρόμοιο τρόπο ενέργειας η Κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας; Όχι. Δεν υπάρχει κανένα σημείο, στις αποφάσεις της που να λέει ότι μπορούμε να ξεκόβουμε από το λαό και να πέφτουμε στην απομόνωση. Αντίθετα, το Κομματικό κέντρο μας καλεί πάντοτε να αναπτύσσουμε τους δεσμούς μας με το λαό και να μην ξεκόβουμε ποτέ απ’ αυτόν. Οποιαδήποτε ενέργεια που μας απομονώνει από το λαό είναι πάντοτε αδικαιολόγητη και είναι απλούστατα αποτέλεσμα των σεχταριστικών αντιλήψεων που υπάρχουν σε ορισμένους συντρόφους μας. Αφού ο σεχταρισμός εξακολουθεί να εκδηλώνεται σε σοβαρή μορφή σε ορισμένους συντρόφους μας και να υπονομεύει την εφαρμογή της γραμμής του Κόμματος, οφείλουμε να ανοίξουμε μια μεγάλη εκστρατεία διαπαιδαγώγησης μέσα στο Κόμμα που να κατευθύνεται εναντίον του. Πρώτα απ’ όλα, οφείλουμε να δώσουμε να καταλάβουν τα στελέχη μας πόσο σοβαρό είναι το πρόβλημα, και πως θα είναι εντελώς αδύνατο να νικήσουμε τους εχθρούς μας και να φθάσουμε στον επαναστατικό μας σκοπό αν οι κομμουνιστές δεν ενωθούν με τα εξωκομματικά στελέχη και το λαό.
Κάθε σεχταριστική αντίληψη είναι διαποτισμένη από τον υποκειμενισμό και είναι ασυμβίβαστη με τις πραγματικές ανάγκες της επανάστασης, και γι’ αυτό ο αγώνας εναντίον του υποκειμενισμού και ο αγώνας εναντίον του σεχταρισμού πρέπει να διεξάγεται ταυτόχρονα.
Για ότι αφορά το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο», δεν υπάρχει ο χρόνος για να ασχοληθούμε μ’ αυτό σήμερα και θα συζητήσουμε γι’ αυτό σε άλλη ευκαιρία. Το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» που είναι ένα δοχείο γεμάτο από κάθε είδους ακαθαρσίες και φαυλότητες, και αποτελεί την «εκλεκτή» μορφή έκφρασης του υποκειμενισμού και του σεχταρισμού, βλάφτει το λαό και ζημιώνει την επανάσταση και γι’ αυτό οφείλουμε να το ξεριζώσουμε ολοκληρωτικά.
Μαζί με τον αγώνα εναντίον του υποκειμενισμού οφείλουμε να προπαγανδίζουμε τον υλισμό και τη διαλεκτική. Ωστόσο, υπάρχουν στο κόμμα μας πολλοί σύντροφοι που δεν δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στο καθήκον αυτό. Υπάρχουν επίσης άλλοι που παρακολουθούν ατάραχοι την διάδοση του υποκειμενισμού. Οι σύντροφοι αυτοί θεωρούνται πως κατέχουν το μαρξισμό, αλλά δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να προπαγανδίσουν το ματεριαλισμό και δεν εκφράζουν ποτέ καμιά άποψη όταν μπροστά στα μάτια τους γίνεται προφορική ή γραφτή προπαγάνδιση του υποκειμενισμού. Η στάση αυτή δεν είναι στάση ενός κομμουνιστή. Κατά συνέπεια, απ’ αυτό αποδείχνεται πως πολλοί από τους συντρόφους μας, έχουν ποτιστεί από το δηλητήριο του υποκειμενισμού, που τους ρίχνει στην αδράνεια και στην απάθεια. Γι’ αυτό οφείλουμε να ανοίξουμε μια εκστρατεία μεγάλης έκτασης στο Κόμμα για να απελευθερώσουμε το μυαλό πολλών συντρόφων μας, από την υποδούλωση του υποκειμενισμού και του δογματισμού και να καλέσουμε όλα τα μέλη του Κόμματος σε εξόρμηση για να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεχταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο». Τα πράγματα αυτά μοιάζουν πολύ με τα γιαπωνέζικα προϊόντα˙ μόνο ο εχθρός μας μπορεί να ενδιαφέρεται για τη διατήρησή τους, για να μας αποναρκώνει μ’ αυτά˙ αλλά γι’ αυτό πρέπει να υποστηρίζουμε το μποϊκοτάρισμα τους όπως το κάνουμε για τα γιαπωνέζικα προϊόντα. Οφείλουμε να μποϋκοτάρουμε τον υποκειμενισμό, το σεκταρισμό και το «κομματικό οκταμερές δοκίμιο» για να εμποδίσουμε τη διάθεση των προϊόντων αυτών στην αγορά μας, για να τα εμποδίσουμε να βρουν αγοραστές ποντάροντας στο χαμηλό θεωρητικό επίπεδο του Κόμματός μας. Προς το σκοπό αυτό, οι σύντροφοι μας οφείλουν να αναπτύξουν την οξυδέρκεια τους˙ να οξύνουν την όσφρησή τους για να καθορίζουν αν ένα προϊόν είναι καλό ή κακό και να αποφασίζουν ανάλογα με την περίπτωση αν πρέπει να το δεχθούν ή να το μποϋκοτάρουν. Οι κομμουνιστές οφείλουν πάντοτε να εξετάζουν την προέλευση και το σκοπό και τη χρησιμότητα οποιουδήποτε πράγματος και να κρίνουν παίρνοντας υπόψη όλες του τις πλευρές, για το αν το πράγμα ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και στην αλήθεια˙ σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ακολουθούνε τυφλά τους άλλους και να συμφωνούν κατά τον ίδιο τρόπο με τη γνώμη οποιουδήποτε.
Για να τελειώνουμε˙ στην πάλη μας εναντίον του υποκειμενισμού, του σεκταρισμού και του «κομματικού οκταμερούς δοκιμίου», οφείλουμε και πρέπει να τηρούμε απαρέγκλιτα δυό αρχές: Πρώτο: «να επιπλήττουμε για τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον» και δεύτερο: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο». Οφείλουμε να φέρνουμε στο φως όλα τα λάθη του παρελθόντος, να τα αναλύουμε και να τα κριτικάρουμε με επιστημονικό τρόπο με σκοπό να αποτρέψουμε την επανάληψή τους στο μέλλον, να βελτιώσουμε τη δουλειά μας, να γίνουμε καλλίτεροι στο μέλλον. Αυτό είναι το νόημα της πρώτης αρχής «να επιπλήττουμε για τα λάθη του παρελθόντος για να τα αποφεύγουμε στο μέλλον». Αλλά αποκαλύπτοντας τα λάθη και κριτικάροντας τις αδυναμίες, οφείλουμε να ενεργούμε για να επιτύχουμε το σκοπό που επιδιώκει ο γιατρός, δηλαδή που προσπαθεί να θεραπεύσει τον άρρωστο από την αρρώστια του όχι για να τον πεθάνει αλλά για να τον σώσει. Όταν ένας άνθρωπος υποφέρει από σκωληκοειδίτη, ο γιατρός αφαιρεί τη σκωληκοειδή απόφυση και σώζει τον άρρωστο. Όλοι όσοι έχουν διαπράξει λάθη και δεν αρνούνται να θεραπευθούν και δεν επιμένουν στα λάθη τους σε σημείο που να εμποδίζουν τη θεραπεία είναι για μας καλοδεχούμενοι. Θα χαρούμε, αν εκδηλώσουν την επιθυμία, τίμια και ειλικρινά, να γιατρευτούν και να γίνουν καλοί σύντροφοι. Η βοήθειά μας θα τους δοθεί. Για να εκπληρώσουμε το καθήκον αυτό με επιτυχία, οφείλουμε να μην υποχωρούμε σε στιγμιαίες παρορμήσεις και να χτυπούμε ανελέητα. Η θεραπεία στις ιδεολογικές και πολιτικές ασθένειες δεν συνίσταται στο να κόβουμε μαζί με το σάπιο κομμάτι και το υγιές μέρος, αλλά στην εφαρμογή της αρχής: «να θεραπεύσουμε την αρρώστια για να σώσουμε τον άρρωστο»˙ αυτή είναι η μόνη κατάλληλη και αποτελεσματική μέθοδος.
Επωφελήθηκα από την ευκαιρία αυτή, της έναρξης των εργασιών της Κομματικής Σχολής και σας απασχόλησα αρκετά με την ομιλία μου˙ ελπίζω, σύντροφοι πως θα σκεφθείτε όλα όσα σας είπα. (Θερμά χειροκροτήματα).
(2) Αναφέρεται στη μορφή της δοκιμασίας στις εξετάσεις της φεουδαρχικής Κίνας από το 15ο μέχρι το 19ο αιώνα. Οι εκθέσεις αυτές γράφονταν με βάση ένα άκαμπτο πρότυπο και σε καθορισμένη έκταση. Κάθε μέρος του δοκιμίου έπρεπε να ανταποκρίνεται σ’ ένα αυστηρά καθορισμένο σχήμα και να αποτελείται από ένα ορισμένο αριθμό χαρακτήρων. Με βάση την έννοια των χαρακτήρων που αποτελούσαν τον τίτλο του θέματος έπρεπε να γράφουν ένα έργο που το περιεχόμενό του δεν είχε καμιά σημασία αλλά υπηρετούσε το από τα πριν καθορισμένο σχήμα. Εδώ, ο συγγραφέας, παρομοιάζει με το «οκταμερές δοκίμιο» τα κείμενα ορισμένων ανθρώπων του κόμματος που δεν επέβλεπαν μ’ αυτά να εκθέτουν γεγονότα και αντιλήψεις αλλά ήθελαν να κάνουν εντύπωση με τη βαριά και άσκοπη επαναστατική φρασεολογία και με βερμπαλιστικές ακροβασίες.
(3) ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού.
(4) Η πρόταση αυτή είναι από τα «Κομφουκιανά Ανάλεκτα»
(5) Ο Τσανγκ Κούο – Τάο που πρόδωσε την κινέζικη επανάσταση, για μια ορισμένη περίοδο ανήκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας. Διέπραξε πολλά λάθη που τον οδήγησαν σε τερατώδη εγκλήματα. Το 1935 αντιτάχθηκε στην πορεία του Κόκκινου Στρατού προς το βορρά και εφάρμοσε το ηττοπαθές και λικβινταριστικό του σχέδιο παρασέρνοντας τις δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου του Κόκκινου Στρατού στις περιοχές των εθνικών μειονοτήτων στη μεθόριο του Σετσουάν και Σικάνγκ, πράγμα που επέφερε βαρύτατες απώλειες στις δυνάμεις αυτές. Ταυτόχρονα άνοιξε μέτωπο εναντίον του Κόμματος και του κομματικού κέντρου, δημιουργώντας μια ψευτο – κεντρική επιτροπή που την έθεσε κάτω από τον έλεγχό του˙ έτσι διέσπασε την ενότητα του κόμματος και του Κόκκινου Στρατού: Χάρη στην επίμονη διαπαιδαγωγική δουλειά του συντρόφου Μάο Τσε – Τουνγκ και του Κομματικού Κέντρου, οι δυνάμεις του Τέταρτου Μετώπου και τα στελέχη επανήλθαν κάτω από την ορθή καθοδήγηση του Κομματικού Κέντρου και επέδειξαν ανδρεία και ηρωισμό στους αγώνες που ακολούθησαν. Ο Τσανγκ παρέμεινε αδιόρθωτος και την άνοιξη του 1938 εγκατέλειψε τη μεθοριακή περιοχή Σενσί – Κανσού – Νιγκσία και πέρασε στη μυστική υπηρεσία του Κουόμιτανγκ.
(6)Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785.
(7) Ι. ΣΤΑΛΙΝ: «Ζητήματα Λενινισμού», Μόσχα 1953, σ.785
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Διαβάζουμε...
Έργα Κ.Μαρξ και Φ.Ένγκελς
- Το Κεφάλαιο (επίτομο εκλαϊκευμένο)
- Το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος
- Μισθός, τιμή, κέρδος
- Για το κύρος
- Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου
- Η ιστορική τάση της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης
- Ουτοπικός και επιστημονικός σοσιαλισμός
Έργα Β.Ι.Λένιν
- Κράτος και Επανάσταση
- Για τον Μαρξ και τον Μαρξισμό
- Θέσεις και εισήγηση για την αστική δημοκρατία και τη δικτατορία του προλεταριάτου
- Τα διδάγματα της Κομμούνας
- Το σύνθημα για τις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης
- Ο "Αριστερισμός", παιδική αρρώστια του κομμουνισμού
- Τα καθήκοντα της επαναστατικής νεολαίας (προς τους φοιτητές)
Έργα Ι.Β. Στάλιν
- Λενινισμός στη θεωρία και την πράξη
- Διαλεκτικός και ιστορικός υλισμός
- Αναρχισμός ή σοσιαλισμός;
- Το Κόμμα και η εργατική τάξη στο σύστημα της δικτατορίας του προλεταριάτου
- Οργανώστε την μαζική κριτική από τα κάτω
- Η σημασία του σταχανοφικού κινήματος
Έργα Μάο Τσετούνγκ
- Για την Πράξη
- Για τις Αντιθέσεις
- Η Νέα Δημοκρατία
- Να βελτιώσουμε το στυλ δουλειάς του κόμματος
- Μια σπίθα μπορεί ν' ανάψει φωτιά στον κάμπο
- Η χρεοκοπία της ιδεαλιστικής αντίληψης της ιστορίας
- Για τον διαλεχτικό υλισμό
- Τέσσερα Φιλοσοφικά δοκίμια
Α.Γκράμσι - Η έννοια της δύναμης
Α.Γκράμσι - Τα τετράδια 17 και 18
Ρ.Λούξεμπουργκ - Αφιέρωμα (+2 βιβλία)
Ν.Μπελογιάννης - Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο
E.Γκεβάρα - Πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία
Έργα Ν. Ζαχαριάδη
- Ο Μαρξισμός-Λενινισμός στην Ελλάδα
- Καινούργια κατάσταση, καινούργια καθήκοντα
- Ο κομμουνιστής λαϊκός αγωνιστής, μέλος του ΚΚΕ
PFLP: Η Παλαιστινιακή επανάσταση σε ιστορική καμπή
